خصوصی - Khosousi

گل‌های تازه ۱۸۷ – دستگاه ماهورگل‌های شجریان (۹۴)پیش درآمد و رنگ از درویش خانهنرمندان وزارت فرهنگ‌ و هنر به سرپرستی فرامرز پایورخواننده: محمدرضا شجریان سنتور: فرامرز پایور تار: هوشنگ ظریف کمانچه: رحمت الله بدیعی نی: حسن ناهید قیچک: پروین صالح، پروین شکالور ، حسین فرهادپور عود: حسن منوچهری رباب: محمد دلنوازی تنبک: محمد اسماعیلی گوینده: فخری نیکزاد غزل آواز: حافظ شعر تصنیف:‌ حافظ صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمدکه موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمدهوا مسیح نَفَس گشت و باد نافه‌گشایدرخت سبز شد و مرغ در خروش آمدتنور لاله چنان برفروخت باد بهارکه غنچه غَرقِ عَرق گشت و گل به جوش آمدز مرغِ صبح ندانم که سوسنِ آزادچه گوش کرد که با ده زبان خموش آمدچه جای صحبت نامَحرَم است مجلس اُنسسر پیاله بپوشان که خرقه‌پوش آمد

قطعه خزانآهنگساز: زنده یاد استاد پرویز #مشکاتیانکمانچه: سپهر اسدیسنتور: سپنتا اسدیتنظیم: مهدی مرتضاییصدابردار: حمید عسکریمیکس: نوید شاه بیگیکارگردان: میلاد روح افزاinstagram.com/hoseinrezaasadi

نوبت عاشقی – محمدرضا شجریان، پرویز مشکاتیان و گروه عارف - اجرای دومبا سپاس فراوان از پوریا پورنیکی برای ارسال این نسخه از کنسرتنسخه‌ای که پیشتر منتشر کرده بودیم کامل نبود و در وسط آواز مجری رادیو به آلمانی صحبت میکردنقاش کاور: مرجان کشانیآمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودمتا برفتی ز برم صورت بی‌جان بودمنه فراموشیم از ذکر تو خاموش نشاندکه در اندیشه اوصاف تو حیران بودمبی تو در دامن گلزار نخفتم یک شبکه نه در بادیه خار مغیلان بودمزنده می‌کرد مرا دم به دم امید وصالور نه دور از نظرت کشته هجران بودمبه تولای تو در آتش محنت چو خلیلگوییا در چمن لاله و ریحان بودمتا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبحهمه شب منتظر مرغ سحرخوان بودمسعدی از جور فراقت همه روز این می‌گفتعهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم*********گفتم آهن دلی کنم چندیندهم دل به هیچ دلبندیوان که را دیده در جمال تو رفتهرگزش گوش نشنود پندیخاصه ما را که در ازل بوده‌ستبا تو آمیزشی و پیوندیبه دلت کز دلت به درنکنمسختتر زین مخواه سوگندییک دم آخر حجاب یک سو نهتا برآساید آرزومندیکاشکی خاک بودمی در راهتا مگر سایه بر من افکندیچه کند بنده‌ای که از دل و جاننکند خدمت خداوندیسعدیا دور نیک نامی رفتنوبت عاشقی است یک چندیجان و جهان! دوش کجا بوده‌ای؟نی غلطم، در دل ما بوده‌ایآه که من دوش چه سان بوده‌ام!آه که تو دوش کرا بوده‌ای!رشک برم کاش قبا بودمیچونک در آغوش قبا بوده‌ایزهره ندارم که بگویم ترا« بی من بیچاره چرا بوده‌ای؟! »رنگ رخ خوب تو آخر گواستدر حرم لطف خدا بوده‌ایآینه ای، رنگ تو عکس کسیستتو ز همه رنگ جدا بوده‌ای 

ساقی و می - اجرای خصوصی در ابوعطاآواز:‌محمدرضا شجریان تار: صابر نظرگاهی نی: فردین لاهورپور اجرای تهران سال ۱۳۸۶حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینمکه کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینمجز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیمتا حریفانِ دَغا را به جهان کم بینمبس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاحشرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینمجامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَمیعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینمسر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَروگر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینمبر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسندکه مکدر شود آیینه مهرآیینمسینهٔ تَنگِ من و بارِ غمِ او، هیهاتمردِ این بارِ گران نیست دلِ مسکینم

نفس یاراجرای خصوصی در شور - آمریکا به تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۷۱آواز: محمدرضا شجریان تار: فرهنگ شریفتنبک: رضا ترشیزی ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیاربِبَر اندوهِ دل و مژدهٔ دل‌دار بیارنکته‌ای روح‌فَزا از دهنِ دوست بگونامه‌ای خوش خبر از عالَمِ اسرار بیارتا مُعَطَّر کُنَم از لطفِ نسیمِ تو مَشامشَمِّه‌ای از نَفَحاتِ نفسِ یار بیاربه وفایِ تو که خاکِ رَهِ آن یارِ عزیزبی‌غباری که پدید آید از اغیار بیارگَردی از ره‌گذرِ دوست به کوریِ رقیببهرِ آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیارخامی و ساده‌دلی شیوهٔ جانبازان نیستخبری از بَرِ آن دل‌بر عیّار بیارکامِ جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوستعشوه‌ای زان لبِ شیرین شِکربار بیاربرنیامد از تمنّایِ لَبَت کامم هنوزبر امید جامِ لعلت دُردی‌آشامم هنوزروز اول رفت دینم در سرِ زلفین توتا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوزساقیا یک جرعه‌ای زان آبِ آتش‌گون که مندر میانِ پُختگانِ عشقِ او خامم هنوزدر ازل داده‌ست ما را ساقیِ لعلِ لبتجرعهٔ جامی که من مَدهوشِ آن جامم هنوزای که گفتی جان بده تا باشَدَت آرامِ جانجان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز