Madame Monday - po dorosłemu

W tym odcinku przyglądam się temu, dlaczego coraz trudniej znosimy cudze tempo, potrzeby, różnice, rozczarowania i zwykły interpersonalny dyskomfort. Czy inni ludzie faktycznie stali się bardziej nieznośni, czy może my mamy coraz mniejszą tolerancję na frustrację, brak kontroli i napięcie w relacjach?Mówię też o granicy między ochroną siebie a unikaniem ludzi, o tym, kiedy „stawianie granic” naprawdę nas chroni, a kiedy staje się sposobem na uciekanie od konfliktu, irytacji i ambiwalencji. O tym, że nie każda trudna emocja jest dowodem na toksyczność relacji i że dobra relacja nie jest relacją bez napięcia.To odcinek o irytacji, bliskości, frustracji i o pytaniu, którego być może zadajemy sobie dziś za rzadko:czy potrafię znieść to, że drugi człowiek nie jest mną?www.joasiaflis.com

Co ze mną nie tak? 3 lata później

Nadzieja

Czy można wiedzieć, kim się jest i jednocześnie nie czuć, że jest się sobą?Można.Depersonalizacja i derealizacja należą do najbardziej osobliwych doświadczeń psychicznych. Człowiek może patrzeć na własne ciało i wiedzieć, że jest jego, a jednocześnie doświadczać go jako obcego. Może znajdować się we własnym mieszkaniu, rozpoznawać każdy przedmiot i mimo to mieć wrażenie, że wszystko wygląda jak scenografia albo sen.Co szczególnie ważne: zazwyczaj nie oznacza to utraty kontaktu z rzeczywistością.Osoba doświadczająca derealizacji najczęściej wie: „świat jest prawdziwy”. Problem polega na tym, że przestaje czuć jego realność.I właśnie dlatego depersonalizacja i derealizacja są tak fascynujące klinicznie. Pokazują różnicę między wiedzieć a doświadczać.Krótkotrwałe epizody mogą pojawić się podczas silnego stresu, paniki, wyczerpania czy innych stanów przeciążenia i same w sobie nie oznaczają zaburzenia psychicznego.Istnieje jednak również formalna diagnoza: zaburzenie depersonalizacji-derealizacji - DDD, należące w ICD-11 do grupy zaburzeń dysocjacyjnych.I tutaj zaczynają się pytania, które interesują mnie najbardziej.Dlaczego człowiek może przestać czuć własne emocje jako „swoje”?Co właściwie sprawia, że każdego dnia bez zastanowienia wiemy:to moje ciało, moje wspomnienie, moje życie, to ja?Dlaczego depersonalizacja tak często pojawia się podczas paniki?I dlaczego próba ciągłego sprawdzania:„Czy już czuję się normalnie?”„Czy świat znowu wygląda prawdziwie?”„Czy nadal jestem sobą?”może paradoksalnie podtrzymywać problem?W nowym odcinku Madame Monday „Czy można nie czuć własnego życia?” opowiadam o depersonalizacji, derealizacji i szerzej - dysocjacji.Tłumaczę:– czym depersonalizacja różni się od derealizacji,– gdzie przebiega granica między przejściowym doświadczeniem a DDD,– dlaczego DDD zaliczamy do zaburzeń dysocjacyjnych,– czym różni się ono od psychozy i DID,– co wiemy o związku dysocjacji z traumą, lękiem i paniką,– czym jest interocepcja i co może mieć wspólnego z poczuciem własnego „ja”,– oraz co współczesne badania mówią o leczeniu.Nowy odcinek Madame Monday już jest.

Wyzwania w relacji z ciałem. Rozmowa z Kamilą Szczawińską o ciele, akceptacji siebie i presji współczesnego świata.