Mint Podcast o kulturze

🟢 Po kilkunastu latach na scenie, współtworzeniu The Dumplings i projektu Karaś/Rogucki Kuba Karaś wydał pierwszy album pod własnym nazwiskiem. „Miłość to nie wojna” powstawała przez pięć lat i jest dla niego początkiem zupełnie nowego rozdziału.🟢 W rozmowie z Alkiem Hudzikiem opowiada o odwadze potrzebnej do wyjścia zza pleców innych wokalistów, tremie, muzycznych przyjaźniach i inspiracjach – od Arctic Monkeys po System of a Down. Zastanawia się też, jak TikTok i streaming zmieniają współczesną muzykę oraz dlaczego czasem warto wrócić do pomysłu sprzed kilku lat.🟢 Rozmowa powstała w ramach specjalnego cyklu podcastów MINT realizowanego we współpracy z Archicom Collection, w przestrzeni Flare przy ulicy Grzybowskiej 6A w Warszawie.

7 sekund – tyle wystarczy Wernerowi Jerkemu, by zdecydować, czy kupuje obraz. Z zawodu okulista, z powołania mecenas i kolekcjoner, który w Recklinghausen w Zagłębiu Ruhry stworzył pierwsze poza granicami Polski prywatne muzeum dedykowane wyłącznie polskiej sztuce.W tym odcinku rozmawiamy m.in. o: •  Początkach kolekcji: od śląskich Pyskowic i krakowskiej bohemy po zbiory polskiej sztuki awangardowej lat 20. •  Niezwykłym geście Wojciecha Fangora, który zaprojektował monumentalny witraż dla Jerke Museum i odmówił przyjęciahonorarium. •  Cienkiej granicy między inwestowaniem a pasją: dlaczego kolekcjoner nie powinien traktować sztuki wyłącznie jakobiznesu? •  Odpowiedzialności mecenasa: czy dzieła sztuki naprawdę należą do tego, kto za nie zapłacił?Posłuchaj rozmowy z Wernerem Jerke, człowiekiem, którego muzeum to dziś wizytówka polskiej sztuki w Niemczech iEuropie.Odwiedź stronę muzeum, subskrybuj naszkanał i zostaw swoją opinię w komentarzu!

„Będziemy wspominać wrzesień 2026 roku jako miesiąc, w którym wreszcie skończył się Ed Sheeran” – ogłasza Angelika Kucińska. W nowym odcinku miesięcznego podcastu MINT zaczynamy od zamieszania wokół trasy koncertowej Sheerana, Macklemore’a i artystów rezygnujących z występów. „Ed Sheeran płakał publicznie na swoim koncercie nie dlatego, że w Palestynie giną dzieci, a dlatego, że przez cały tydzień, przez całych siedem dni nikt go nie lubił” – mówi Kucińska.Głównym tematem jest oczywiście „Lalka”. Porównujemy serialową i kinową wersję powieści Prusa, ich pomysły na Izabelę Łęcką i Wokulskiego oraz zupełnie różne podejście do klasyki. Rozmawiamy też o sporze wokół serialu i pytaniu, ile można zmienić w jednej z najważniejszych polskich powieści, zanim przestanie być „Lalką”. Na całym zamieszaniu dobrzewychodzi przynajmniej jedna grupa. Jak zauważa Walkiewicz, poloniści „w tym miesiącu jeżdżą na nartach po górach dukatów”.Alek Hudzik podsumowuje Warsaw Gallery Weekend: mówi o wystawach Wandy Marzec, Kojiego Kamojiego i Sany Shahmuradovej-Tanskiej, ale też o kondycji warszawskiego rynku sztuki. Wracamy również do nagrody dla Anety Grzeszykowskiej i pytań o relacje między artystką, galerią Raster, WGW i Fundacją ING.W muzycznej części Angelika Kucińska bierze na warsztat nowe wydawnictwa Becka, Perfume Genius i Fontaines D.C. Beck próbuje tym razem swoich sił z orkiestrą, ale według Kucińskiej „z tym barokiem niestety kończy na balu debiutantek u Bridgertonów”.Jest też Michał Wiśniewski występujący z Frankiem Warzywo i Młodym Buddą oraz pytanie o kolejne nostalgiczne powroty polskiego popu. Kucińska stawia sprawę jasno: „Naprawdę pora skończyć ze słuchaniem muzyki ironicznie”.Na koniec Kinga Sabak poleca „Dom Apokryf” Bartka Węglarza, debiutancką powieść wydaną przez Niszę. Rodzinna historia ze Śląska Cieszyńskiego opowiedziana jest z dwóch perspektyw rodzeństwa, a realizm miesza się w niej z lokalnymi wierzeniami, pamięcią i wyobraźnią. „Jeśli w tym roku przeczytać jeden debiut, to niech to będzie ten”. SERIAL/film„Lalka”SZTUKAWarsaw Gallery Weekend 2026 MUZYKAEd Sheeran / MacklemoreBeck, „Ride Lonesome”Perfume Genius, „Natural High” KSIĄŻKABartek Węglarz, „Dom Apokryf”, WydawnictwoNisza

Karol Radziszewski i Michał Grzegorzek opowiadają o „Brudnych stronach” - wystawie zbudowanej wokół ponad 20-letniej historii „DIK Fagazine”. Rozmawiamy o pożądaniu i pornografii jako części queerowego archiwum, osobach LGBT z Ukrainy i Białorusi, granicach tego, co można dziś pokazać, oraz o tym, dlaczego queerowej historii nie chcą opowiadać wyłącznie z perspektywy przemocy i bycia ofiarą. „Chciałbym, żeby było jeszcze bardziej niegrzecznie” – mówi Karol Radziszewski. Ponad 20 lat po wydaniu pierwszego numeru „DIK Fagazine” działający do dziś magazyn staje się osią wystawy „Brudne strony” w Galerii Studio. Razem z jej kuratorem Michałem Grzegorzkiem Radziszewski opowiada o seksie, pornografii, podglądaniu, queerowych archiwach i o tym, co przez dwie dekady zmieniło się w sposobie patrzenia na ciało.Punktem wyjścia jest „DIK Fagazine”, który Radziszewski zaczął wydawać w 2005 roku. Dla Grzegorzka magazyn był czymś więcej niż czasopismem – eksperymentalnym formatem wystawienniczym, miejscem pokazywania queerowej sztuki w czasie, kiedy nie było dla niej miejsca w programach muzeów i prywatnych galerii, a także narzędziem budowania społeczności. Dzisiaj DIK trafia do instytucji i międzynarodowych muzeów, ale Radziszewski chce odzyskać coś z jego pierwotnego impulsu. „Chcieliśmy trochę zejść z tej powagi akademickiej (...) i wrócić do takiego prostego impulsu, że za tym się kryje pożądanie” – mówi w podcaście Mint Magazine.Rozmawiamy też o tym, dlaczego ten sam obraz może funkcjonować zupełnie inaczej na Instagramie i w galerii. Radziszewski przyznaje, że na wystawie po raz pierwszy pokaże własne nagie zdjęcia, a wiele prezentowanych fotografii nie mogłoby trafić do jego mediów społecznościowych. Galeria nie tyle automatycznie zamienia erotykę w sztukę, ile – jak mówi – zmienia kontekst i ogranicza publiczność. Ważną częścią „Brudnych stron” jest Europa Środkowo-Wschodnia. Radziszewski wraca m.in. do zdjęć wykonanych w Mińsku w 2016 roku. „Większość chłopaków, których fotografowałem, wyjechała z kraju” – mówi. Na wystawie pojawia się również Ukraina: ciało nieheteronormatywnego żołnierza, sekswork, udział osób LGBT w wojnie, a także prace Anatolija Belova i Antona Shebetki oraz historia trans żołnierki, która trafiła na okładkę ukraińskiego numeru DIK.  Ale Radziszewski i Grzegorzek nie chcą budować kolejnej queerowej historii wyłącznie wokół przemocy. „Nie chcę opowiadać tego z punktu ofiary” – mówi Karol. Michał dodaje, że interesuje go pytanie, jak opowiadać o społeczności queerowej nie tylko poprzez historie martyrologiczne, lecz także afirmacyjne – takie, w których pojawiają się humor, seks, radość i przyjemność. Czy pornografia może być dokumentem historycznym? Dlaczego kiedyś kupienie gejowskiego magazynu w kiosku było całym „performansem”? Co z erotycznym zdjęciem robi muzealna gablota? Czy queerowa sztuka może jeszcze kogokolwiek skandalizować? I co Karol Radziszewski ma na myśli, kiedy mówi, że „queerowa policja nadciąga z różnych stron”?O tym wszystkim Kinga Sabak rozmawia w nowym odcinku podcastu MINT z Karolem Radziszewskim i Michałem Grzegorzkiem.Karol Radziszewski, DIK Fagazine „Brudne strony”17.09 – 27.11.2026; Galeria Studio, Plac Defilad 1 PKiN, WarszawaWernisaż: 17.09.2026, godz. 19.00.

Czy nowy album Phoebe Bridgers jest „absolutnie nieznośny”? Czy Heca Zygmunta Miłoszewskiego może zmienić polski rynek wydawniczy? Czy nowe przepisy poradzą sobie z patostreamingiem? I czy wystawa „Edward Dwurnik. Duma i wstyd” w MSN dobrze opowiada o awansie społecznym?Sierpień zaczynamy od wspomnienia Ignacego Karpowicza i rozmowy o Hecy, nowym wydawnictwie Zygmunta Miłoszewskiego. Pytamy o wynagrodzenia pisarzy, sytuację dużych oficyn i spór wywołany przez Zbigniewa Czerwińskiego. Michał Walkiewicz przygląda się z kolei nowym przepisom dotyczącym patostreamingu i granicy między przemocą, internetową prowokacją i satyrą.W muzyce Angelika Kucińska i Alek Hudzik spierają się o nową Phoebe Bridgers. W filmie wspominamy Jana Frycza i wracamy do Nowych Horyzontów: „Powiedz mi, co czujesz” Łukasza Rondudy oraz „Dzienników panny służącej” Radu Jude. Rozmawiamy o awansie społecznym, relacji między biografią i fikcją oraz klasowych podziałach współczesnej Europy.Kinga Sabak poleca „Ciało” Davida Szalaya, nagrodzone Bookerem w 2025 roku – powieść o sprawczości, seksualności, przemocy i awansie klasowym. Na koniec wracamy do MSN i wystawy „Edward Dwurnik. Duma i wstyd”. Czy Łukasz Ronduda znalazł dobry klucz do twórczości Dwurnika, czy – jak pada w studiu – „lekko go upupił”?Film„Powiedz mi, co czujesz”, reż. Łukasz Ronduda„Dzienniki panny służącej”, reż. Radu JudeMuzykaPhoebe Bridgers, „Lost Weekend”KsiążkaDavid Szalay, „Ciało”, przeł. Dobromiła Jankowska, Wydawnictwo PauzaSztuka„Edward Dwurnik. Duma i wstyd”, kurator: Łukasz Ronduda, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie