KUNST IS LANG (en het leven is kort)

Menko Dijksterhuis is een mixed media kunstenaar die met zijn werk maatschappelijke structuren kritisch bevraagt. Hij zet er een mogelijke toekomst tegenover waarin elk lichaam wordt omarmd en gevierd, ook het queer en gehandicapte lichaam waar hij ervaringsdeskundig in is.Zijn werk komt veelal tot stand met analoge technieken, een proces en medium dat Menko ziet als metafoor voor zijn CRIP-bestaan. De reeks Fuck Disabled People bestaat uit zwart-witte foto’s van Menko in intieme poses met een andere man. En zijn recente performance HOMO OBSCURA baseerde hij op een medisch video-archief van een Belgische neuroloog, die aan het begin van de 20e eeuw mensen diagnosticeerde via video-opnames. Menko neemt naakt, met een camera op hem gericht die zijn beeld live op een scherm projecteert, de poses aan die op de historische röntgenfoto’s te zien zijn. 

Kunst is Lang is terug! Dankzij de steun van het Cultuurfonds, het Amsterdams Fonds voor de Kunst en het K.F. Hein Fonds kunnen weer een flink aantal nieuwe afleveringen maken.  En omdat we dit jaar tien jaar bestaan, gaan we in speciale jubileumafleveringen met gasten uit het eerste seizoen terugblikken. Maar voor nu trappen we de nieuwe reeks af met Sharan Bala.Hun videowerk, sculpturen en installaties gaan onder meer over maatschappelijke machtsstructuren, met name in de relatie tussen de medische wereld en intersekse personen.  

Al tien jaar lang is er Kunst is Lang! De redactie van Mister Motley en Luuk richten zich de komende tijd op het vormgeven van een bijzonder jubileumseizoen. Houd ons dus vooral in je lijst met abonnementen, want na de zomer zijn we er weer om een decennium kunstenaarsinterviews te vieren! 

Sophie Steengracht maakt tekeningen, schilderijen en etsen van de natuur, op een manier die sferisch en bezield is. Ze laat ons de krachtige planten, koralen en wortelstelsels zien waar we als mens zoveel aan te danken hebben en hoopt met haar werk onze verbinding met de natuur te versterken. 

Een rode draad in het werk van Daniëlle van Ark is de vaak ondoorzichtige manier waarop waarde en betekenis aan iets wordt toegekend. Zo fotografeerde ze in de straten van Parijs bergen vuilniszakken, met daartussen papieren tassen van Louis Vuitton en Hermès - vers uit de winkel een statussymbool, tussen het afval net zoveel waard als een leeg melkkarton. Voor haar installatie Merchtable verkocht Daniëlle kleding met haar initialen en de titel en afbeeldingen uit een tentoonstelling, zoals bands extra inkomsten halen uit de verkoop van hun merchandise. En in corona-tijd tekende ze op rekeningen die binnenkwamen en verkocht die op social media voor het bedrag dat op de rekeningen vermeld stond. De massale aandacht en zelfs ophef die dit opleverde, liet zien dat ook de kunstwereld voor een belangrijk deel gedreven wordt door kapitalistische elementen als hypes, vraag- en aanbod en efficiëntie.