Vette Praat

Waarin we liever geen slapende honden wakker maken maar we onze stiekeme liefde voor Jaaaaaags niet langer voor ons kunnen houden. Voor de allerberoerdste periodes, dat dan weer wel, doen we niet moeilijk over. We bij lila niet meteen aan een Jaaaaaag denken, gelukkig is een op een emmer nog geen titel van een Pornhubvideo. Twee keer genieten nog gelukkiger het antwoord is op de foutste grap over onzuinige automobielen die we kennen. Daarmee is meteen het ‘ooit eens idee’ verworden tot een langetermijnplanning, terwijl we qua hondenkeuze toch bij hoogpotige boerenhondjes uit blijken te komen. Minder handig qua merkvoering, tenzij we gered worden door badge-engineering. Helaas, Joost blijkt het ook niet altijd te weten, hoewel, misschien is dat ook wel een soort van geruststelling. Het luisterspel valt de afgelopen week ook op. Of waren het nu andere dingen die steeds opnieuw voorbij leken te komen? Detail, details, details en dat terwijl het helemaal niets met een paasei van doen had. En wat is tegenwoordig nog een nette staat? Zwitserland, Luxemburg? Wij durven het niet meer te zeggen heden vandaag. In plaats daarvan trekken we onze tijdlijn maar even recht, lullen we later wel weer krom. Vlotjes. We nog even uitvogelen hoe je in Frankrijk het recht om zelf een auto te bouwen kunt bekomen. Helaas leidt dat er wel toe dat we de ultieme bevestiging hebben gevonden voor de humorloosheid der Fransozen. Dat was het dan wel. Voor nu. Joost klaagt nog eens over een plaag. En nee, het zijn geen muizen. Hoewel, vaak zijn ze wel grijs. Of zou het te maken hebben met een natte straat aan de oostkant? We gaan het meemaken slash willen het er eigenlijk helemaal niet over hebben. Negen wielen maar op een enkele manier over automobielen verdeeld kunnen worden. Gelukkig wel op een leuke manier. Da’s weer mooi weer. Weer. Met een kek zijden sjaaltje om de baard weg te moffelen uit comfortoverwegingen. Giechelkonten zijn we zo nu en dan, maar daar gaan we ons nu eens niet voor verontschuldigen. We onze Honda’s even moeten ontdoen van internationale naamsverwikkelingen. Wij maken er gewoon een ondansbaar turbogedreven dansje van. We het soortelijk gewicht van gebakken lucht maar laten voor wat het is. Dan kun je nog beter op roadtrip gaan op zoek naar de ultieme Cycloop. Melden we graag nog even dat Joost ook nog even op het randje heeft gebalanceerd door op de oprit een auto te wassen zonder de APV te checken. Gekkigheid. Gekke geit? We zijn toch geen kinderboerderij noch een openbare oproep. Marc moe wordt van zichzelf en zich beseft hoe dat voor jullie moet zijn. Misschien ook wel niet. Gelukkig heeft Joost nog wat details, details, details om verder uit de doeken te doen. Techneuten aller landen, spitst uw oren voor een breedvoerige uiteenzetting over rubber blokken. Vaatdoekje nodig? Of volstaat een teiltje? Hadden we ons antwoordnummer al vernoemd? poetslap@vettepraat.nl voor al uw prangende vragen, intelligente opmerkingen en wat verder ter tafel komt. Da’s toch merkbaar anders. Binny the Pooh ineens naast Jaaaguthjuh in ons boek komt te staan. Het fenomeen stugge bus zelfs Joost niet kan verleiden om meer gebruik te gaan maken van het openbaar vervoer. Karaktermoord is het woord dat in ons op komt. De definitie van inrijden opnieuw wordt verlegd zonder er enige vorm van seksuele connotatie aan toe te voegen. Hulde aan onszelf en aan dweilen met de kraan open. Wat een voorstelling weer. Houden jullie het nog bij? Joost volgt in ieder geval het gebulder van Marc al niet meer. Hij en zijn happyness machine. Insidejokes daargelaten. Hèhè! We waarschuwen nog een keer voor glad ijs. Ontstekingsremmers in de automotive vervroeging worden genoemd. Dat jullie niet denken dat wij ons bezig houden met foefelaré. We zouden niet durven. Het monster van Loch Ness is in ieder geval niet relevant voor autogerelateerde fantasietjes. Shortcuts daargelaten. Over naar de afdeling misbruikte spreekwoorden en huishoudelijke mededelingen van bedenkelijke aard. En dat allemaal met een elektronisch gestuurde klopgeest. Wie volgen kan moet zorgen dat hij of zij goede remmen heeft. Naar het schijnt. Trommels, trommels, trommels. Het vergeten vingertje zijn mond moet houden. Denk ik. Alle remmen los, Laurent. Instapblokjes niets met handremmen te maken hebben, wat Joost jullie ook wijs probeert te maken. Is remmen met je backing vocals eigenlijk hetzelfde als een remparachute? #Durf te vragen.

Een podcast waarin we het hebben over driftbeheersing en anderszins ongecontroleerde besturingssystemen. Kleurgestoorde autoliefhebbers juist wel weer graag de controle houden over onze post traumatische stress. Feiten en dames uit elkaar gehouden worden, tegenwind of niet. Voor deze keer waren we buitenspelen, eenvoudigweg omdat er vlakbij een klassiek rallysport evenement werd gehouden en wij daar natuurlijk even bij moesten zijn. Gelukkig is het ons gelukt om Roscoe P. Coltrane voor te blijven, ook al hielden we onze buik in toen we over de weegbrug reden. Waarin ons gelijk te paard en te zwaard bestreden wordt, al goed dat wij ons verbaal weten te weren. Het vingertje in de eendenvijver roert om wat extra drama te creëren. Roetdeeltjes neerslaan waar ze maar willen, hoe grappig dat ook is. Boodschappenkarretjes in alle maten en vormen vragen oproepen over de voordelen van voor- en of achterwielaandrijving. Voor je het weet komen er toch weer mummies aan te pas. We graag op de zaken vooruitlopen voor we in het duister blijven over achterliggende redenen. Parkeren binnen en buiten een klein beetje verwarring oplevert, terwijl de gemiddelde deelnemer vooral druk bezig is de weg kwijt te raken. De snelheid van een plof langer onderweg is dan een bak herrie en niemand in staat is tegen de deurpost te leunen. We de elektrische auto met de kleinste reikwijdte de wijde wereld in zien trekken zonder naar ons te zwaaien. Mooi weer, bergaf, vegetarische bar in zicht. We helemaal vastlopen in seksuele insinuaties vermengd met gekooide vragen. We via de firma Andrelon proberen geen ruzie te krijgen met de goedgekapte medemens. Ondertussen wijden we even uit over de term ONK en driedimensionaal parkeren. Of hoe vermogende mensen soms niet over voldoende vermogen blijken te beschikken. Dat is dan meteen onze finale uitslag. Of dacht je soms van niet? Nee, natuurlijk niet, wij hebben daar totaal andere ideeën bij. Joost eens wat vaker buiten zou moeten komen voor zijn vitamine D-Kadett. Voor de verandering doet Marc dan even alsof hij verstand heeft van Volkswagens, maar gelukkig komen we er samen niet meer uit zodra het uit het land van de rijzende zon komt. Hoewel de poging om evenwichtig over te komen behoorlijk ondermijnt wordt door het gebrek aan balans in het aantal verstralers. Deze aflevering duurt helaas maar drie minuten… De science fiction fan onder ons helemaal wild wordt van de gebruikte spacers. Al best dat wij niet zo moeilijk zijn. Het is een keuze. Wanneer je wel wilt, maar tja. Toyota’s geen Datsun’s zijn en we uit onwetendheid dan maar lelijk doen over de vorm van de achterlichten. Daarom maar gauw over naar het omsmelten van Subaru’s en Matra’s tot superleggera monsters. We blijven ons verbazen op zoek naar verlichting. Er bestaat een kansje dat we ons daarvoor in het verkeerde werelddeel bevinden. Ultrasoon gereinigde hersenactiviteit maakt ons lichtjes overstuur. Gaandeweg ontdekken we de oorzaak van prinsessengedrag hoewel we eigenlijk iets heel anders wilden zeggen. Een heel ander geluid in de vorm van nee is ook een geluid. Zolang we het overzicht maar houden. En ook onder druk van Weleda gaan we niet knippen. Oh en we zijn op zoek naar een vooruitsticker met de tekst Stellantis Motorsport voor op de 205. We een ode brengen aan het blokdesign uit de jaren zestig en Joost nog even de kans bieden om wat details, details, details te spuien. Luisteren we onze eigen podcast in een poging de schuur niet te raken. We zwaar onder de indruk raken van het gehannes van de driftkoningen van de dag. Wat niet opgerallycrosst is, doet hier heel hard zijn of haar best om het driften onder de knie te krijgen. En dat in een week waarin Ali B. hard werd aangepakt omdat hij zijn driften boven de knie niet onder controle had. Of zijn we nu gewoon op zoek naar clickbait? Al een geluk dat we ook zo onze eigen verleidingstrucen hebben. Maar goed dat we zonder echte kunstgrepen prima deze podcast op ons eigen niveau weten te houden. Dat we niet de enigen zijn die zo nu en dan de weg kwijt zijn dus. Dat.Enzovoorts.

Waarin we jullie graag vervelen met de meest interessante weetjes en het vingertje van Joost. We vanalles uithalen om op de grens te balanceren. Dromen zelden of nooit bedrog blijken te zijn, zelfs wanneer je in een cabrio met een motorfietsstuur wordt geplaatst. Vierwielers, tweewielers, geenwielers, pionieren doen we telkens weer opnieuw. Doen we ons best om niet meegezogen te worden in vrouwonvriendelijke praatjes. Misschien omdat Scarlet Overkill een van onze favoriete filmpersonages is. Te mooi om waar te zijn, hoe Nederlands dan ook. Met zonder chauffeur krabt de koetsier de krullen van de koets. Alle logopedie ten spijt brabbelen wij even onverstaanbaar als altijd verder. Vertellen we iets wat we nog niet eerder verteld hebben. En dat dan zo hakkelend mogelijk. We op de allerluiste manier aan Urbex doen en gaandeweg ontdekken dat Panhard mocht het nog bestaan hebben inmiddels Chinees zou zijn. Meer wokolie dan motorenöl. Anciënniteit en muziekliefhebberij tot kilometervreterij lijdt. We van de ene niet langer bestaande autofabriek naar de andere treinen met de ondergrondse slak. Burning down the house zomaar actueler zou kunnen zijn dan ter plaatse beseft. Er foto’s gemaakt worden van een 14 in het 13e arrondissement. En het was niet eens vrijdag. Jaap niet uit te spreken blijkt in het Frans, waarvoor onze welgemeende excuses. Archeologische opgravingen in de diepste krochten der Acadiane tot verrassende inzichten leiden. Eenarmige bandieten naar onze opinie zomaar gierend uit de bocht zouden behoren te gaan. Mits het een goede poging is remmen we natuurlijk liever met een bezemsteel. Kinderarbeid een neerwaartse spiraal inluidt in de wereld van de Vette Praat merch. Sippe smilies het probleem ons inziens langs de verkeerde manier benaderen. Wij in het huidige tijdsgewricht bij voorkeur wat positiever zouden wensen te willen worden benaderd. Dat een beetje vriendelijkheid de wereld misschien uit de weerstand zou kunnen halen. Een beetje begrip begint bij jezelf. Zelfs voor het winkelend publiek. Joost fluks uitlegt hoe hij een drijfsijs bij elkaar bindt, terwijl Marc een goedbedoelde poging doet tot de imitatie van pops en bangs. We tot tranen toe geraakt worden door allerhande invalshoeken, voorwerpen en fantasieën. De snelheid van het geluid een factor zou moeten zijn in de ontwikkeling van stedenbouwkundig gebied, daar waar luid pijpen levens zou kunnen redden. Hoe precies, dat probeert Joost uit te leggen terwijl Marc zich zachtjes zit te schamen voor de bewuste spelfout. Klagen we genoeg over nog eens iets leuks, terwijl we je hartstochtelijk voor de schenen schoppen. Handenarbeid Marc’s favoriete vak was op school, waardoor hij vandaag de dag zo goed allerlei onzin aan elkaar weet te breien. Dat laat zijn sporen na, dat begrijp je. Omdat we op onze groene strepen staan, alleen daarom. Is Joost opgestegen van de sponsbaan, daar waar anderen beter door de krasstraat zouden rijden. Vieze auto’s psychotische trekjes beginnen te vertonen en post traumatische stress voor fantoombeelden zorgt. Brave Hendrik de tuinman niets te zoeken heeft in het Parc des Princes. Daar hebben ze Jean Pélouse voor. Da’s een heel ander spectrum dan de diepte van de Parijse metro. Van geen wonder dat de brave Parijzenaars zo nu en dan wat Congé Payée nodig hebben. De DSM5 heruitgevonden door uw resident ontdekkingsreiziger. Stralingswarmte te voorkomen blijkt door te barbecuen op het balkon. Rijden we in een ruk door van de Franse hoofdstad naar het verstedelijkt gebied van Quebec. Daar doen we niet moeilijk over. Zelfs niet wanneer ze de museumtrots van de een schaamteloos voor de koplampen van de ander plaatsen. Oliecrisis of niet. Marc leert dat woningbouw scheef evenredig staat aan vliegtuigbouw. Elf op tien. Raspen en borrelen terminologie blijken uit de motorenkeuken, daar waar Marc de complete uitleg van Joost in de soep laat draaien. Zelfs zonder bouillon te trekken van het veelbesproken vingertje. Nu we toch in de lichaamsdelen zitten, sedans met één oog zijn behoorlijk suf geworden. Zelfs wanneer het doffe ogen zijn. We een kweekprogramma voor de eenogige bamboe-eter op proberen te zetten, tussen het vervangen van de lampjes door uiteraard. Vaak ben je te bang, maar dat wisten we natuurlijk al lang. Tweedehands dan. We en passant, want we waren tenslotte in Parijs, nog even de oudere chauffeur schofferen. Schaufferen dus eigenlijk. Gelukkig is niets zo mooi als een Multipla. Amen.

Waarin we gevoel voor velgen hebben en dat graag goed onderbouwd willen uitdragen. Een kleine stap naar een heel slecht origineel nummer waarbij de schaal van nix behoorlijk dient te worden opgerekt. We nog een lijntje woke inhaleren terwijl er gortdroog gedraaid wordt in niet nader genoemde graven. Chagrijnige Volkswagentjes ons niet warm of koud blijken te maken, terwijl de Suzuki Splash ons sterretje doet zien. Gelukkig zijn er ooit ook fijne lichtsignaturen gecreëerd met ouderwetsch elektrisch kaarslicht. We het dus nog maar eens over kontjes hebben, waarvoor sorry ofzo. Herkenbare rommeltjes ook liefhebbers kennen. Integratie van Yank tanks ook zonder hulp van buitenaf een moeilijk iets blijft. Mooie oplossingen niet altijd hoogte vereisen. Getallen moeilijk blijven wanneer er niet voldoende details details details aan te pas komen. Ons bin zuunug onderdeel blijft van de eeuwige strijd tussen design en cententellers. Zoete aardappels niet zo heet gegeten worden als de curryworst wordt opgediend, terwijl we ons er op betrappen Duitsers te beschuldigen van subtiliteit. We beloven te proberen dat niet meer te doen. We graag van onze luisteraars horen, zelfs wanneer ze niet meer weten hoe een gele briefkaart er ooit uit heeft gezien. Italiaans design in Engels essenhout. De droomfile slechts een zijstraatje blijkt te zijn deze week en dat natuurlijk veel beter kan. De kwantiteit van de kwaliteit een kleine kortsluiting creëert in Marc zijn achterhoofd wanneer Joost reflecteert op zijn favoriete plaat. Gladjes hoor. Het leidingwerk in ieder geval niet blijkt te lekken, ondanks dat Joost een heel pak bling in Marc’s richting gooit. Echt heel veel bling. Voor wie het mooi vindt, zeg maar. Extra stripjes niet enkel voorbehouden zijn aan de Donald Duck of de Eppo. Jammer, want Storm en Roodhaar misstaan een beetje in het clubblad van Traction Avant Nederland. Al zou het er waarschijnlijk wel mooier van worden. We het niet over epileren hoeven te hebben, omdat onze auto’s over het algemeen stammen uit jaartallen waarin lichaamsbeharing nog geen taboe was. We een spelletje cyclopediepoker spelen dat zijn weerga niet kent binnen de wereld der radiospelletjes. Geen linker, geen rechter. Is het een vogel, een vliegtuig of een blonde actrice in een roze spandex pakje, wij willen het eigenlijk liever niet weten. We al eens raar aangekeken worden wanneer we met een gerust hart herinneren aan rijstijlen uit grijze verledens. We E-nummers een warm hart toedragen, vooral wanneer het aan onze eigen houdbaarheidsdatum laat werken. In tegenstelling tot koplampen dus. It’s a hella’ve job. We het blijkbaar in de driecijferige combinaties moeten zoeken om dames met smaak te omschrijven. Gelukkig heeft Joost ook nog andere dingen gezien in het noordwaartse. De spoedcursus hydropneumatique weinig toe lijkt te voegen aan langlopende structurele problemen. Ik zei nog zo, geeeeeen bommetjuh. May the reinforcement be with you. het is te laat, het is te laat… We wereldwijd denken op onze eigen kleine schaal. Waar een wil is, een knik is. I’m a stroker, I’m a smoker, I’m an inside joker… Waar het wild is, het helemaal mis is. Sneeuwwitje van alle tijden blijkt. Zeker nu de zeven dwergen weer helemaal woke zijn. Een goeie spot niet hetzelfde is als een prima vlek. We het vuurwerk modificeren middels wat smeulende liefde voor plastic. Joost zijn roeping gemist blijkt te hebben als chroniqueur van de voorbije toekomst. Tegenspraak zonder misser klinkt als beeldspraak zonder glitter. Gewoon omdat dat echt helemaal nergens op slaat. We heel fijn foto’s bespreken die de luisteraar niet kan zien. Al goed dat we geen deurradio maken. Hardloopwedstrijden in Duitse gebergtes navenant verschillen met dakrekken die te groot zijn voor het onderliggende automobiel. De kans bestaat dat de verversingsritmiek niet bijzonder muzikaal blijkt. Rolbeugels minder effectief zijn voor de stijfheid dan moderne blauwe pilletjes. Joost er en passant nog even een versie toevoegt aan het programma van de Triumph potent mannetjeshert. Bristol schoenen verkoopt en de meerderheid niet heel majestueus is gebleken. Wikipedia tijdens de uitzending voorzichtig begon te roken. En dat zonder provisie. En dat is niet eens nepnieuws. Vooruit achterlopen een bijzondere sport is onder de jagers in het bos, ja los. Daar gaan we ons zeker niet voor verdedigen. Echt niet.

Waarin we ons verplaatsen naar Reims om onder het genot van een menigte champagne drinkende levensgenieters een onnoemelijke hoop oude meuk tot ons te nemen. Links en rechts ingehaald worden door onze eigen taalkeuze en achter Joost aan rennend zo nu en dan voor een wat hijgerige opname zorgt. Achterlichten van een Simca 1000 nopen tot het uit de sloot halen van behoorlijk wat oude koeien terwijl we dansjes doen in niet nader te bepalen kleuren. Persoonlijke geschiedenis nooit zo relatief is als wereldlijke ontwikkelingen en schaamte zelfs de grootste kwakzalver niet kan genezen. Wie het leven hakt zijn Tiktok account wel kan cancellen. We vandaag bakken met spullen of, nu ja dat. Richtingsgevoel ook aan het eind van de middag nog een dingetje kan blijken te zijn. Kan, hoeft niet natuurlijk, maar daarover wijden we verder liever niet uit. Joost zijn vingertje niet altijd kan gebruiken dan wel voor de verkeerde doeleinden inzet. Iconen in onze leefwereld uit Puteau sur Seine blijken te komen en we de laatste zullen zijn om te erkennen dat Marc niet zo heel geweldig kan zingen. Er gehint wordt dat het een lieve lust is, sterker nog, tot de compositie zo vals wordt dat we de laatste noten van onze zang ook in details laten verzuipen. De plopcast terugkeert van weggeweest en dat dan nog zonder plopkap. Slechte voorbereiding afhankelijk is van de aftelling en mevrouwen wel eens Panhards tekenen. Marc ook zonder bier niet uit zijn woorden kan komen en Joost zijn diploma inkoop behaald heeft. Dat maakt het helemaal af naar het schijnt. Buitenspiegelbedieningsbinnenkantafdekkapjes afgekort worden tot binnenstebuitenspiegel en we daarmee dan weer een titel hebben die ons beider goedkeuring kan wegdragen. In tegenstelling tot ‘het correcte land’, waar een valkuil ontstaan waarin wij liever niet tuinen. Valletoni spiegeltjes lekkerder klinken dan ze eruit zien. En ze zo lekker bezig zijn, dan sommige mensen het niet kunnen laten daar op te commentariëren. LHM en LHS rechtstreeks uit de Citroclopedie komen en heel andere dingen boven water komen. Of Marc er nu aan toe is of niet, de incubatietijd verstrijkt terwijl Joost toch niet alles uit zijn hoofd blijkt te weten. Niet alles. Hoe langer we links houden, hoe kleiner de rondjes worden die we draaien. Wat we daar aan gaan doen, daar wijden we dus niet verder over uit. Van kop tot teen sufgeluld. Het ergste vreest en water niet gaat waar het gaan kan. Bijna goed. Internationale gezelschappen nog steeds blijven zitten op plaatsen waar ze beter de brug zouden maken. En dan is het toch een mooie Solex. De echte entrepreneur alvast wat oude stock klaar heeft voor de americain en we qua snacks moeiteloos doorgaan op de frikandel speciaal. Nog een geluk dat we ongevraagd meer uitleg krijgen over het gehalte toegevoegde lucht aan een Alfa Giulietta Sprint. Onverstaanbaar of niet, knippen doen we nooit. Zelfs niet met onze vingers. Allegritta zonder enige bemoeienis van het Cirque du Soleil. Met het juiste verkooppraatje sodemieteren we lekker niet op. Met de rollende -R van auto met dashboard en ruiten. Het aantal gegadigden steevast op nul blijft staan. Dat kan zomaar gebeuren. Zoals de koper geboren wordt nog voordat de schuurvondst ontdekt is. Zelfs wanneer het niet in de courant staat. Bijdehante zeekoeien zonder enig probleem worden opgenomen in onze wereld van overdrijvingen. Gelukkig zijn er ook passende straffen voor weitjes die overgenomen zijn door niet Franse sleurhuttrekkers. Gereformeerde gezinnen niet altijd in een kelder worden ondergebracht, moge dat duidelijk zijn. Marc Joost alles wijs kan maken, of het toch in ieder geval blijft proberen. Dat weet je dus niet. Tweetakt Duitsertjes Joost niet thuis kunnen brengen, gewoon omdat er teveel niet gesmeerde termen voor zijn te bedenken. We leren bij, zoveel moge duidelijk zijn. We achter een jaren tachtig dashboard ook zomaar een merkgenoot vinden die makkelijk driekwart eeuw ouder is. Aanstootgevende exposities naadloos overgaan in standjes van clubs waar helemaal niets erotisch van te maken is. We er zelf helemaal niet moe van worden. We voor een keer over rechts de zon verruilen voor iets wat we graag relatieve schaduw willen noemen. Mannequins massaal aan ontsnappen aan de Control Technique net voordat we een levensechte expositie van onze favoriete kleur groen onder de voet lopen. Een klein beetje groen, dat wel, maar toch. Camera obscura zonder beeld, zoiets. Dit kan alleen maar leiden tot nog meer onzin, vandaar dat we daar nu beter gewoon mee ophouden. Amen.

Waarin gezelligheid geen tijd kent en we het onder ons houden. Alles goed zal komen, behalve dan misschien die deur die net in huis gevallen is. Marc niet zo goed kan onthouden, maar wel warme herinneringen heeft aan tweedeurs Italiaanse zomers. We de hele Cyclopedie onder de loep nemen bij overschot aan bewijs. Detais, details, details zelfs bij een populaire besteller tot langdradige uiteenzettingen kunnen leiden. Doe maar duur of was het toch Frans eigenwijs. Dr. Schumacher geen familie is van Der Michael, maar we het toch heel even over facelifts willen hebben. Sommige rubrieken een blijvertje blijken, wie had dat ooit gedacht. De eer nooit te na is, zelfs niet wanneer het over holle ruimtes gaat. De termen Partner en Peugeot op diverse wijzen aan bod komen. Gas geven niet per definitie recht evenredig is met actie is reactie. Relatieve begrippen zoals geforceerde incontinentie daargelaten. Vooruitkijken een frisse blik vereist. Hydraulisch evenwicht heerscht. Joost die lijstjes maakt en Marc die in alle toonaarden niet kan zwijgen. Driehoekjes en pinnetjes een kleine link naar Wallace en Grommit leggen, terwijl het weerbericht heel Nederland op hol doet slaan. Hoop op onderdelen of hopen onderdelen, het is iets met hoe en hazen en koebeesten. Verzendkosten daargelaten. Uitschrijvingen en inschrijvingen, je kunt altijd uitchecken, maar weggaan, ho maar. Hotel Vette Praat revisited. Inhalen op diverse manieren kan worden geïnterpreteerd, maar links en rechts als politiek statement behoorlijk achterhaald blijkt. Waar evenredig wordt gerefereerd en geaccelereerd. Apen uit mouwen komen en pootgoed beestachtig goed is. Vier keer vier ook gewoon twee kan zijn. Een BE-rijbewijs niet hetzelfde is als een blindengeleidepas en mooi roze helemaal niet zo lelijk is. Het is gewoon een kar, man. Rapapa rapapa rapapa. Een drumroll om trut op te zijn. We ons bijna lieten verleiden om het over VAG-producten te hebben. Bijna. Denk ik. Gelukkig is het vrij zacht, in tegenstelling tot het geluid van de Erasmus MC lookalikes die van het mooie weer wilden genieten. Joost niet alle tjoeners blijkt te kennen. Hoezee. Buitenproportioneel, we zeggen het je. Motorpositioneringsproblematiek een woord is dat we nooit gedacht hadden te zullen gebruiken. Al goed dat we het in meerdere groepen kunnen verdelen in de hoop dat niemand er een streep doorhaalt. Van rubber, dat spreekt voor zich. We zijdelings aanschuren tegen diverse motorsport gerelateerde weetjes, warme broodjes beter lijken te verkopen dan homologatiemodelletjes. We voor je het weet verzeilen in de geschiedenis van de Hollandse lunch. Er andermaal een businesscase uit de korte mouw wordt geschud en we een spoedcursus Italiaans boekhouden opnemen in het assortiment. We de draad vast proberen te houden, een taak die je beter niet zonder handschoentjes aan kunt pakken. Een kat is er niets bij. Kroketten venten met de krokettenventjes. Een rijdende trekmuur als dubieus gezien zou kunnen worden. Kleinburgerlijk geneuzel gewoon in deze zin terecht komt, gewoon omdat het zo’n leuke term is. Oost west, buis best. Dat ze van de streek zijn. In tegenstelling tot Jantje Beton, met zijn roltrap naar de maan. Of was dat een ander jeugdidool? Luchtgekoelde auto’s als oplossing voor de tunnelproblematiek, alle sneren van Joost daar gelaten. We er voor pleiten gondeliers in te zetten om de bereikbaarheid van de overkant te garanderen. Kwestie van op de hoogte te blijven. Voor je het weet ben je het bokkie. Een onderschat talent, overigens. Gelukkig zijn we ten allen tijde veilig in het donker, voldoende reden om de wijlen de welbespraakte woordredenaar nog eens te berde te brengen. Kunnen we meteen ons favoriete clubhuis nog even voor het voetlicht brengen. Motarts zonder grenzen, en dan is het nog niet eens per ongeluk verkeerd gespeld. Waar men anderhalf miljoen jaar geleden al bekend was met lavendelblauw. Zo blijkt.

Waarin we aan filebestrijding doen door uitlandigheid, al is dat niet hetzelfde als rondjes achter elkaar aan fietsen. De dikke en de dunne uit een heel ander verleden komen dan de titel van deze aflevering. Marc zoals gezegd even het land uit was. Mishandeling vele vormen kent, maar ambivalentie de boventoon voert. Curacao een nieuwe sneeuwbestemming blijkt te zijn, al dan niet zonder bijdehands Duits. Stiltes ook zonder storm voor blijken te komen en poedersneeuw ook regionaal een dingetje kan zijn. Klassiekers in de sneeuw behoorlijk tegen blijken te vallen, op die obligate Volvo 240 na natuurlijk. Een Nederlandse, uiteraard. Maarrr… Joost de zoutmaffia onderhands per gram blijkt te betalen en elke mogelijke overeenkomst met de eerder vernoemde poedersneeuw puur op toeval blijkt te berusten. Code dieprood niet geldt in landen waar ze vaker dan een keer per drie jaar een centimetertje sneeuw te zien krijgen. Marc ook een vingertje blijkt te hebben en Joost hem daarom aan de drank probeert te krijgen. Afschrijving in plaats van elektronisch binnenkort toch weer gewoon fossiel zou kunnen worden. Boeken beter lezen in de kou niet opweegt tegen de therapeutische werking van deze podcast. Waarbij we het doel voor een keer niet voorbij geschoten zijn. Zelfs een oude Lancia voor Marc al te modern blijkt te zijn, daar waar Joost meteen weet te vertellen uit welke partsbin er hier weer wordt geput. Je na kunt trappen wat je wil, maar vier minder blijft dan vijf. Levertraan en walvisolie niet alleen voor te blijken komen in ouderwetsche jongensboeken. Het niveau van de omega3 onrechtstreeks evenredig blijkt aan het aantal vissenogen dat een auto-ontwerper in zijn carrière durft te gebruiken. Sportschool Fiat’s een heel klein pikkie euh pitje blijken te hebben. We niet meteen willen wijzen naar illegale substanties, maar ook de hier gebruikte poeders meer kwaad aanrichten dan we ooit hadden durven denken. Opgeven dan misschien niet in ons woordenboek staat, maar oplichten dan weer wel. Schijtterende kleuren nog bruiner zijn dan spetterende geuren. We nog geen term hebben voor bacteriële oorlogsvoering die Marc danig van de wijs blijken te brengen. Kuchjes veelzeggender zijn dan ondertitels. Fonetisch schrijven lastiger blijkt dan Spaans spreken in een Amerikaans overheidsgebouw. Nog zo iets. Klepperdeklep Marc eindelijk getuige mocht zijn van het resultaat van de ondeugdelijke gedachte achter het opladen van niet brandstof gevoede automobielen. We niet bang zijn voor korte lontjes, maar wel voor onbenullig vandalisme. Zie je wel, zei de blinde, dat zag ik al van ver aankomen. Kortsluiting en vuurwerk niet zomaar uit te bannen blijken. Niets zuigt als een Erres, maar dan in het Brits. Persoonsverwisselingen moeilijker lijken dan je denkt. Voorbije omstreken geen verspreking hoeft te zijn. Ongewild ingewikkeld uitlezen leidt tot een nieuw soort luisterboeken. Attila zonder bougievonkjes nooit woke genoeg had kunnen zijn om een stabiele rijomgeving te creëren. Biogas niet stabiel genoeg is voor het op druk houden van de rolweerstand van een EV en bandenspanning niet in een Ohmse waarde kan worden uitgedrukt. Plaatjes geen gaatjes vullen wanneer je met je hoofd in de sneeuw zit. Het blijft oppassen. Rupsje nooit genoeg een boekenwurm blijkt te zijn en geen telefoniste. Sleutelzin wel eens de sleutelzin van deze podcast zou kunnen worden. Mochten we ze niet mislegd hebben natuurlijk. Elektrische verwarming eerder zijn opgang deed in de auto-industrie dan je zou denken. Een relais niet per definitie een uitspanning is en vice versa. Het verleden er weer eens diep wordt ingewreven en het wegenzout de wondes nog wat dieper openrijt. Zolang er nog een schim vanover blijft zien wij het nog zitten. Zuignappen minder smart zijn dan Smart zuigt. De route niet altijd een goed geplande reis is. De beste stuurlui aan wal blijven en wij daar wel bij varen. Laten we het niet te persoonlijk maken, de snor is tenslotte allang weer in de mode. Afstand betrekkelijker is dan snelheid en we onbedoeld bij de Spartamet terecht komen. Zamak geen kunststof is en empirisch onderzoek een vermarkting is van fake news avant la lettre. Je met een lampje kunt gaan zoeken, maar de mislukking nabij blijkt. Wintersport natuurlijk ook gewoon op een onderdelenberg kan worden beleefd, waarbij de kleur van des boswachters dienstfiets ondergeschikt is aan een elementaire jagersangst. De gele briefkaart het stressniveau van Joost de hoogte in drijft zonder het internet een blik waardig te gunnen en kriebelhoest het niet goed doet in een opname. Ter plaatse verplaatsen naar de juiste plaats, straal negeren een eerste keus is en elk nadeel zijn voordeel hep. Rieleks. Onbekend maakt onbemind. Net zoals de umwelt zo blijkt. Spijkermatten niet blijken te helpen in het determineren van Joost’s recente geschiedenis. Wisten jullie al dat hij wel eens een Peugeot 205 heeft gehad, trouwens? Al goed dat je het milieu weer gewoon kunt afkopen, zeker nu de Vette Praat Tweetakt Tour er aan zit te komen. De koning van Hispanje minder terminaal wordt geëerd dan men ons ook tijdens de recente olympische spelletjes weer probeerde wijs te maken. Laat ons argeloos in onze gezonde bubbel blijven vertoeven. Amen.

Waarin we een en ander uit de doeken doen. Luisteraars na zestig afleveringen de weg een beetje kwijt blijken te raken en wij uiteraard de beroerdste niet zijn. Met de vinger aan de pols en een voorzichtige verwijzing naar besmeurde lakens. Van Gewest tot Gewest revisited. Zeker niet zeker, maar toch. Vette Praat ver avant la lettre op nationale televisie. Het hoog tijd wordt voor een overzichtsaflevering. Chronologisch is niet altijd logisch. Niet. Wordt dit misschien wel de meest droge aflevering van hele reeks. Bokstermen en belastingregels hand in hand gaan, de bibliotheek ook zonder pasje toegankelijk is en het wensbeentje nooit is wat het lijkt. De rest geschiedenis lijkt te zijn. Kleurrijke wagenparken altijd beginnen bij groen. Joost zijn verhaal begint met een brug te ver. Meervoudsvormen voor eens en voor altijd beslecht lijken. Met de nadruk op lijken. No pun intended trouwens, voor de iets te goede luisteraars. CKD niet hetzelfde is als een kitcar. Marcos en Shakespeare slechts vagelijk gelinkt zijn. De camera obscura misschien nog minder. Vorm functie volgt, tenzij je natuurlijk liever functioneel vormgeeft. Of is dat hetzelfde? Komt de bibliotheek alweer om de hoek. Comfort ontzettend betrekkelijk blijkt te zijn, net als smaak trouwens. Gekken gebreken blijken te hebben, wat ons dan toch persoonlijk raakt. Dit hele verhaal niet per definitie hoeft te leiden naar het uiterst persoonlijke besturingssysteem van onze huisschrijver. Daar het niet altijd kunst en vliegwerk hoeft te zijn. Formele titels eerder verwarrend werken dan verduidelijkend. Er twee zwart opgetuigde paarden bij buurvrouw Jansen in de club blijken te staan en we eindelijk aan de eerste details toe zijn. Passief in sommige gevallen nagenoeg gelijk is aan actief. Wat dan weer niet altijd een goede zaak hoeft te zijn. Vertrouwen net zo relatief is als tijd en aankomen op diverse vlakken een probleem kan zijn. Hoop leven doet en het kleur bekennen waanzinnige vormen aan begint te nemen. Tweeduizendtien of daaromtrent een vruchtbaar jaar blijkt te zijn. Gelukkig gaat Joost rustig verder op zijn hondjes. Hoepels en hoeren in verband worden gebracht met de geur van brandstof. Gelukkig wordt dat fluks opgelost. Van rood naar groen een thema blijkt te zijn in Joost’s autogeschiedenis. Terwijl hij voor de verkeerslichten staat te trappelen er weer een andere deur open gaat. Panharing het best in een aluminium braadslee wordt afgeserveerd. Daar zouden ze een serie van moeten maken. Wie eerst komt, eerst maalt tenslotte. Het waanzinnig moeilijk blijkt om beknopt te vertellen over je passie. Wordt vervolgd nog voor we aan het eind zijn. Dat. Details, details, details tot we er zelf moe van worden. Wat aan het eind van de avond niet het grootste probleem blijkt trouwens. Niets hetzelfde blijkt, al zouden ze het nog zo graag willen. Gelukkig loopt het allemaal op rolletjes. We meer tijd besteden aan gestrande projecten dan aan prospectie op het strand, maar we er alles aan doen om niet te worden meegesleurd door de mainstream. We andermaal bij de favoriete theorie van vriend Albert uitkomen. Relatief gezien dan. Eigenaarskwesties langlopende vaagheid kunnen veroorzaken. Hoelang? Nou, zonder al te niet-woke over te komen, net zo lang tot de Chinezen alles hebben overgenomen waarschijnlijk. Pino ook nog een duit in het zakje doet, terwijl hij zich onthoudt van paargedrag. We met dit onmogelijke bruggetje toch proberen om nachtwerk te voorkomen. Liefhebbers onder elkaar. Signalen duidelijk zijn en twijfel iets met een hoofdkussen van de duivel. Besparingen ontzorgen en koperdieven naadloos identiteitsfraude in de hand kunnen werken. De tijd onze grootste vijand blijkt en we dus nog gauw even wat voertuigen toe moeten voegen aan de autobiografie. Gelukkig hebben we de bonnetjes nog. En de folders. En, en, en…

Waarin Vette Praat op een missie is. Onze heilige grond bij voorkeur een roldeur heeft en cyclopedie tot Joost zijn opluchting niets met fietsen te maken heeft. De zeverzitter met ingebouwde kwispedoor komt en collega's met specifieke termen niet om mee te lachen zijn. Bus Aldrin overduidelijk niet grappig genoeg klonk voor Hollywood en we hier in Hilversum blij mogen zijn dat Clown Bussie tijdig over het uitgestoken stokje gestruikeld is. De koning op TV beter in beeld komt met een gelletje dan Joost met een kannetje racebenzine. Gelukkig is hij helemaal klaar voor the war of the machines. Of hoe Formule 1 en formuleren prima tegenover elkaar kunnen staan. Een boodschap van algemeen nut zomaar van nut zou kunnen zijn en motorcodes de boel behoorlijk op zijn kop kunnen zetten. Voor mensen die van busjes houden. Verlichting, wedergeboorte en oplichting verdacht dicht bij elkaar blijken te liggen. Zelfs het regeerakkoord een aanknopingspunt blijkt om van het padje te raken. Autogerelateerde fictie een gat in de markt is voor beginnende kerkleiders. Leuker kunnen we het niet maken en makkelijker blijkbaar ook niet. We op zoek zijn naar voldoende galm voor de lijkwagen als pensioencadeau. Wij een levendige handel voorspellen. Pun intended en al. De stem breekt en een tissue niet meer helpt. Balsemen in afgedraaide olie prima kan wanneer je wordt bijgezet in de smeerput des levens. Oldschool vergeelde tegeltjes met flikkerend TL-licht plots paradijselijk overkomt. Of hoe we van onze nagedachtenis een winstgevend cultuurproject weten te maken. De evolutie van de podcastmakers nauwelijks valt te meten op de schaal van nix. Dat meteen weer een Prelude blijkt voor een rondje wie heeft de meeste Honda-motoren. Waarbij pubermaaiers dan niet blijken te tellen. Een witte. Waar ik net wit zei bedoel ik natuurlijk wit. Mooi paars niet lelijk is. Zolang het niet de kleur is van de erstbesitzer uiteraard. Wij een goed ethisch vraagstuk niet uit de weg gaan. Bevroren of niet. Oppeppie en Kokkie. OBD-vet het nieuwe vaseline is. Vette Praat en dyslectisch vet de ultieme combinatie blijkt. Marc aan blijft slaan op de term Allegro, ofwel hij kent zijn klassiekers. Zelfs wanneer er in aardappelen gemeten wordt. Knettergek. Of toch in ieder geval een glimlach. Roadtrip in pyama zonder dat Joost het weet het nieuwe thema van Vette Praat de podcast gaat worden. Je pas na het ophangen koud schijnt te worden. De crypte dieper blijkt dan gedacht. Je een versnellingsbak wel, maar een Panhard niet kunt omkeren. 42 ook hier het antwoord zou kunnen zijn. Ieder zijn afwijking zeg maar. Zonder kit. Zie je wel. Het twintig jaar durende weekend. De oprichting van de onzincombinatie zo goed als een feit is en we dankzij ons goed ontwikkelde apathisch vermogen de perfecte basis lijkt voor automotive therapy. Wij geloven dat het een succes zal worden. Met die baard en alles. De kerk van het heilig olievat een feit is. Amen.

Waarin we al op voorhand beginnen met plakken, Marc op de achterbank vaker de weg kwijt is dan de gemiddelde autojournalist en we in een keer doorgaan met een frisse schijf van vijf. We vandaag niets anders doen dan kool verschuiven en we heel serieus worden over appelmoes met of zonder brokjes. In een moeite de passe vite in ere herstelt wordt, de staafmixer in de ban gaat en de snelkookpodcast daarmee meteen haar debuut beleeft in aflevering een, gruizige spaghettisaus. Snelle onderwerpen waar we lang over uitweiden. Wie vraagt staat vrij, waarmee we de voetbal analogieën onmiddellijk afronden. Bis bis. Details details details deze week voor een keer de afdeling is van Marc. Dinosaurussen niet altijd groot waren, hoe omvangrijk het moederbedrijf ook is. We zijn zo blij, zo blij. Stelt Joost moeilijke vragen waar een zo'n ingewikkeld mogelijk antwoord op wordt geformuleerd. Vervelen we ons zo dat we al dromen over onmogelijke projecten. Worst niet per definitie een gangbare brandstof blijkt te zijn. Wankele logica opgang doet voordat Marc andersom gaat redeneren. Niet ter zake doende locatiegegevens ons niet van de wijs kunnen brengen. Het ondergoed van Franse dames al eens verwisseld werd op de tekentafel. Mits de juiste visa voorhanden waren natuurlijk. In theorie beantwoorden we vragen die lege handen voorkomen. De meeste dromen ook na de vrijspraak van Marco B. bedrog blijken te zijn. We motorblokken naar hartelust alle richtingen op laten wijzen. Citroclopedie nog verder uit de richting zwetst dan de hele vierentwintig-delige Winkler Prins bij elkaar. We nog even de podcastmiljoenen van Joost verdelen over een idee of twee drie. Let's engine swap the world in half an hour. Of een beetje sneller, wanneer je je vooronderzoek grondig hebt gedaan. We verzekeren dat voorruiten dik of dun gezaaid niets te maken hebben met Midsomer Murders, ondanks dat glasboeren NFP meldingen krijgen wanneer ze bij Stellantis een nieuwe tractor configureren. Het Suez kanaal dwars voor Het IJ blijkt te liggen, als was het alleen om Joost dwars te bomen. De puinhopen van het klassiekerseizoen zonder katalysator op een drama uit zouden kunnen lopen. Hypothetische compassie met de harde realiteit. Het vingertje ook in deze aflevering weer minimaal zeven uitermate bijdehante opmerkingen tegen heeft gehouden. Waarvoor sorry. Net als voor de cyclopen die ons helemaal van de wijs brengen. Trauma zich op trauma stapelt en stille jongens zich voorzichtig uitspreken. Haatmail ook mail is. De deuren van de sportschool een zwaar leven hebben alleen al wanneer we de loopband op proberen te starten met een putje remmenreiniger. We drie nieren verder eindelijk een beetje fijne remmen hebben om het dialyseapparaat tot stilstand te brengen. Joost zijn diagnose als rempatient ten goede probeert te keren zonder stuurbekrachtiging. Crimineel goede remmen zeg maar. Opgeleid aan de Gamebridge Universiteit te Nairobi, zo blijkt. Geheim agent Marc het hoofdbureau helpt bij het klissen van Willem Holeinhand, meesteroplichter, zodat Joost naar hartelust te hard kan blijven rijden. De spanning er in gehouden wordt om toch iets van E-nummers over te houden. Zelfs zonder elektrificatie. Het scheetkanon van Gru toch uit Wolfsburg blijkt te komen. Marc zo rustig is, dat hij zelfs iets voor zijn auto heeft gemaakt. Zo komt alles weer op zijn wieltjes terecht. Tenminste, wanneer Joost nog kaartjes kan bemachtigen voor Formerly Red in concert, alleen omdat zijn wederhelft de boel wat te kleurrijk inschat. We gaan het meemaken.

Waarin Vette Praat de afspraak mist en zijn eigen weg gaat. We Joost gemist hebben op de Porsche-beurs in Mestreeech en andere gemankeerde sportwagens Marc in het oog gesprongen zijn. Geen excuus voor een geldig excuus. Blindengeleideplaat voor coureurs die slecht ter been zijn vinden wij op zijn minst komisch. Internationaal gaat het mank, of wellicht ook niet. In een vingerknip regelen wij een parkeerplaats voor de deur, dat dan weer wel. We tellen rustig verder wat Marc allemaal is tegengekomen, waarbij enig klassiekerterrorisme niet wordt geschuwd. Das kann ich haben ja. Wat weten wij toch veel over dingen waar we niets van willen weten. Olivia de Haveloos in een witte Cadillac op weg van de bouwmarkt naar de hoofdstad op zoek naar een verse Biro om de ouwe Canta te vervangen. Drijfsijs. Nuchtere Rotterdammers elektrisch terug naar huis rijden, simpelweg omdat ze geen 'vrienden' willen maken in 020. Het drama dat zich voor onze Joost zijn ogen ontplooide volkomen oninteressant bleek, maar gelukkig wel voldoende beschamende taferelen opleverde. Duitse papieren zakken niet wasserfest blijken te zijn en Marc totaal onverwacht in een opstopping achter een wasserstoff auto terecht kwam. Platitudes er zijn om nieuw leven ingeblazen te worden. Cijfers veel zeggen, maar gelukkig niet alles. We tijdens kantooruren tanken op het bedrijventerrein verderop om te voorkomen dat we tijdens de piekuren de was moeten doen. De diepvries zomaar spontaan zou kunnen ontdooien en de kansen die dit brengt op geopolitiek niveau onze gemoederen behoorlijk weet te verhitten. We politiek gezien meteen weer afhaken. Loodvrije benzine zwaarder is dan het favoriete gat van Joost. Petroleum voor een Perfo ons bij hetzelfde verhaal brengt. Het retourtje Luxemburg brengt ons nog wat dichter bij elkaar in het wereldje. Waarbij de elektronische snelweg post brengt over neutronenkorrels die Marc's vrouwelijke kant naar boven brengen. Het bereik van onze podcast blijkt fossiel te verdubbelen. Laadpaalstress de weg naar de gondel blokkeert. Voorlopers doodlopers zijn of een ander verhaal. Tegelwippers de nieuwe groenen met een gecertificeerd verdienmodel zijn. Bekende kabelleggers best met iets leuks mogen rijden. De Granada van oma of het springend paardje van opa. Frans zijn eigen merk prevaleert boven een degelijke Benz en Coco Petalo minder Rolls Royces had dan de gemiddelde swami. Joost geen bekende Nederlanders kent en Marc Max wel met een Corsa naar de Jumbo ziet rijden. De zoutmaffia de natuur laat kelderen, terwijl de combinatie zout en zoet ons juist wel kan bekoren. Zo Rooms zijn we dan ook wel weer. Pré Salée boterbloemen wat ons betreft op de kaart van Michelin gezet mag worden. Naast de komkommerkwel en andere dipjes in de autoverkoop. Maar da's geen nieuws dat een schouderklopje verdient. Joost de cijfers er nog even bij pakt en Marc er dapper naast gokt. Gelukkig mag je de helft overdrijven, of soms iets meer. Lamborghini nog steeds geen fietsen maakt, althans dat denken wij toch. Een Honda Jazz geen springende poes op de motorkap heeft en Jaguar alleen nog AED's blijkt te maken. Gerard Joling de meeste glitters heeft verkocht en een paraplu met confetti. Da's al drie keer meer kleur dan de Bentley die Marc ingehaald heeft. Wie heeft wie ingehaald? Zullen we dat in het midden laten terwijl we de podcastmiljoenen alvast verdelen, dan is deze aflevering ook weer volgekletst.

Waarin Vette Praat kleur bekend met een staubgraue BMW, Joost stiekeme autohoarders ontmaskerd onder het motto paardjes eruit krachtjes erin en gelijkertijd het spreekgebrek ontdekt. we visueel de kroon op de americana zetten door wat open deuren in te trappen over een platgeslagen golf en meer details details details. Om het makkelijk te maken stappen we in een uitwisselingsproject waar Joost het mag weten. Helaas wil hij het niet zeggen, zodat het schuim bij de puzzelstukjes blijft, de bi-motor potentie heeft voor de balkencross en we botsauto's laten waar ze horen, op de kermis. We projecten stapelen, wat zeggen we, een projectdatabank bedenken als een UWV, de ultieme Wagens Verzameling en we via de scouting in Siberië terechtkomen. Mensen die in de auto willen maffen in de koudste stad van de wereld en mannen met plannen in de Sahara. Iets met kamelen en wereldreizerij. Tuffen, tuft getuft. Avonturen in de avonduren voor neuroten, het wringt, al die avonturierderij. En zo komen we bij de Carbage Run, nou nou nou, mooi geel is niet lelijk. We bellen trouwe luisteraars, doen aan stickerbombing by proxy. Via Ein Schloss am Königsee komen we via het vingertje van de schoolmeester via Ljubljana, Split, Sarajevo, weer die balkencross, een aantal bevroren meren, Zagreb en Maribor uiteindelijk in Salzburg. Flinke jongens die na wat sightseeing om half acht te bed liggen. De gevaarlijkste wegen van de Balkan veilig en verantwoord met de tweede golf. Marc bezeten is van een volkswagen, motornummers minpunten voor goed gedrag opleveren en de eerste beller altijd prijs heeft. Een oude Griek sporen van lokale productie mogelijk maakt in de koloniën, want waarom moeilijk als het makkelijk kan. We klappertandend kleppen stellen, een vertelling van een disclaimer voorzien en met een slokje aangepaste snelheid het braafste jongetje van de klas van een blindengeleideplaat voorzien. Welkom bij de Vette Praat Bingo, al is dat natuurlijk niet niks op de schaal van nix. We dankzij Bibendum een flashback hebben naar de tijd van 27MC-handles, breaky-breaky, Smokey and the Bandit en Convoy de Vette Praat filmavond op het netvlies plaatsen. We natuurlijk niet van gisteren zijn, iedereen is een winnaar in onze beepbeep goednieuwsshow. En hoewel de Sneeuwpret met Kwik en Flupke doet verlangen naar zomer in de bol, is er in verband met het een staking bij het KNMI in de Bilt vandaag geen weer. Trekt Marc het boetekleed aan om verkeersagenten die het CJIB de weg hebben gewezen naar Charles de Gaulle Noord te voorzien van een cursus laagvliegen met een Taxi. Komt het laatste ergernisje van Captain Slow die in inhaalangst en koddebeiers die zegeltjes sparen een Rupsje Snelgenoeg ziet die ongevraagd ouwe koeien rebadgen puur om het rebadgen. Gelukkig is het bij Gertjan op de achterbank veilig toeven.

Waarin winterbanden met sneeuwblokjes tot een nieuw begin leiden wanneer het te koud is om buiten te spelen. Stationair niets voor frisse ijsberen is die zich bezig houden om Marc2.0 voor een levend publiek te roasten. We dichtbij details details details en een nieuwe bingokaart komen, maar een prettig klimaat metrisch geen steek houdt. De keizer niet uit de kast wil komen en een Traction Avant Kégrèsse een gemiste kans blijkt. Waarin Joost het het even lekker zelf uit zoekt met zijn actualiteit voor de toekomst, terwijl wij spontaan trots zijn op zijn Frans. Daar komt ie het weekend wel mee door, wanneer iemand hem tenminste op tijd uitlaat. Het is alweer een dwangmatige koers die ons via een fontein naar de Morris Mini Digger voert. Het schaamrood op de kaken verliest alle context, maar de stille voorraad brengt soelaas. Details, details, details. Wanneer water je vleugels geeft en 50 tinten grijs plots voor een mondvol snoepverwarring zorgen. Gelukkig fikst de fikser flux de flux en is daar het vingertje van 2026. Ontdekken we dat RVS staat voor Reutel Versterkend Staal en dat een windtunnel kleur kan bekennen. Knippen we onze patronen terwijl we wijden in de weide, de resident kwezel net niks piekfijn weet uit te leggen en crowdfunding voor orthopedie een ding blijkt te zijn. Een patroon voor karton ondersteund ontwerp, je weet wel, naar het bekende computer ondersteund ontwerpen, waarmee je tot op de tandjes gewapend nieuwe Motul in je versnellingsbak kunt laten lopen. France Blue ons blauw blauw laat, maar een goeie gangsta wrap ons links en rechts laat inhalen door het verleden. Duh, we zijn al lang de draad kwijt, gelukkig worden we niet bevingerd door Tandloos, maar richten we ons op alternatieve verlaging. Of op een LaRo met ballenverstand en cilinderverwarring. Misschien wel, misschien niet, Piet Pienter gaat gezellig in de verdediging. Context meer iets is voor de Formula wattus en een droge scheur leidt tot een spannende sleep. Dankzij conditionering de reizende landrover specialist teruggevonden wordt en we met een bungee het lijntje strak proberen houden. Er rust geen zegen op, maar lomp doch effectief is als een glas halfvol tegenover een glas halfleeg. Met een pijpnippeltje kun je immers prima sketchy oliebollen meebrengen naar de volgende opnamemarathon.

Waarin Vette Praat miljoenen luisteraars van goede voornemers voorziet zonder enig cliché te schuwen. Niet alleen olie rookt en zelfs houtkachels voor dispuut zorgen. We ons klein wild eren en beginnende alzheimer lekker negeren om onze toekomstperspectieven van het ene gat in het andere vacuüm te zien verdwijnen. Project project project als een van onze onverwachte ontboezemingen. Tijd genoeg om het leven in de steigers te zetten want zonder Han Peekel wordt niets nog vervolgd. Als goede start stralen we ons polyester voor het lassen en doen we de inhaalmanoeuvres vanuit carter the unstoppable leak machine. Zijn we bijzonder elastisch in onze alcoholcontrole en ontstaan er haarlijntjes in de ovengedroogde Rollade. Bingokaarten, koffie en kerstballen, is vuurwerk zo 2025 en stappen we weer over op de brommers zonder uitlaat die sinds de teloorgang van Koninginnedag doelloos in de schuur verblijven. Kregen we trouwens visite op de Zündapp buikschuiver en kunnen we op zoek naar een nieuw deurslingerknopje aan de hand van een antieke Michelinkaart. Ja, zo'n echte, met een Bing carburateur. Ondertussen drinkt Joost koffie onder de Peugeot, is introveren ons nieuwe werkwoord en is behalve de melkmuil ook Captain Slow populair bij de jeugd met dank aan Benjamin en een bal. If it makes you happy, dan gaan we verder in het Nederlands met lezerspost van een trouwe luisteraar. Lezen we voor als een schoolmeester die een koplampmysterie opvoert. Spiegeltje spiegeltje in de lamp, we schroeven je elvenbeen gewoon weer vast. Advocaatje leef je nog is voor de ingewijden uitgeweid. Globaal gezien (sorry Miek) recycleren componisten teveel bloembakken onder de noemer duurzaam denken. Op papier is zo'n halfproduct van groenwassen schone lucht en waterafstotende twaalfjarigen bijna net zo goed geleidend als goretex dijken waterafstotend zijn. Teleurstellend dat innovatief denken verbazing opwekt, trolleyschepen doen denken aan zuster Ursula en Joost nog nooit een Golf GTI van de Rijkswacht achter zich aan heeft gehad omdat je zonder achterbank geen drugs drugs drugs kunt smokkelen. Was trouwens wel de traagste achtervolging ooit. Joost is dan ook alleen maar ondeugend in aangeharkte landen met kustplaatsen ohne zee. Nog een geluk dat de carabinieri professionelen zijn dan de bemanning van de hBereboot. Laat ons met die professionele aanpak stoppen op ons dieptepunt aan het minder van Geneve. Gelukkig Nieuwjaar!

Waarin Vette Praat een live publiek animeert tijdens de oudjaarsbijeenkomst van de Pionier Automobielen Club. Waar auto's de eigenaren ruimschoots overleven en de overlevering niet altijd automatisch gaat. Een live-publiek niet altijd gelijk staat aan een levend publiek. Waarmee we uiteraard niemand willen schofferen. We eten liever nog een oliebol. Over elektrische automobielen en waarom ook stoom benzine nodig heeft. Even een nieuw onderblok laten gieten een uitgestorven ambacht lijkt te zijn geworden en het ingenieurshart van Joost aanwakkert. Tot de kleppen ervan gaan zweven zeg maar. We anders nooit zomaar een Hispano Suiza tegenkomen op een druilerige zaterdagmiddag, nadat we net voor de derde keer hebben moeten uitleggen wat dat dan is, zo'n podcast. Waarin we liever nog een oliebol eten, de een met en de ander zonder rozijnen. We de versterker wat verder open draaien voor de pre-war oren en ons gezwets met plezier onderbreken voor dat van een ander. Of hoe je nieuwe vrienden maakt door even je grote waffel te houden. We feilloos de rode draad konden bewaken zonder over al die andere snoeren te struikelen. Drie meter niet genoeg is voor het ego van Joost en teveel voor de coördinatie van Marc. Oh ja en we nog even een oliebol nuttigen.

Waarin Vette Praat voorzichig viert dat we al een jaar lang iedere week een nieuwe aflevering hebben gepubliceerd. We nog steeds veel plezier hebben in onze kletspraat, altijd op zoek zijn naar nieuwe luisteraars, onderwerpen en elkaars grens. Dit is Vette Praat de podcast, dit is aflevering 52. Dit is feest.

Waarin Vette Praat verdwaalt op een prewar marketplace met een -c, gezellig druk doet op zoek naar jonge mensen die op vrijdag de pensioenados proberen de loef af te steken met hun interesse voor het interbellum. Onze comfortzone opgerekt wordt naar steeds ouder spul en iedereen een beetje excentriek is. Waar ons ons kent en wij de mensen van prewarcar.com die dan weer naast horecabeurs lijken te staan. Waar je op een Franse brits in het Brits over Frans hoort praten en bling bling de boventoon voert. Jancia van Lancia maar ook van De Dion Bouton houdt, Wim Oude Weernink dan weer bij die eerste blijft en tijdsverwarring ons deel is. Schroot het eindstadium is van productie voor de massa en sport een luxe is. Alles bijzonder spul is en geluk nog heel gewoon. Er geen doorkomen aan is zonder stiekem te ontpoppen als reporter. Formule 1 niet tot leedvermaak leidt, zelfs niet zonder tegenliggers of hittegolf. We serieus inhaken op badge engineering van Renault, Ford, Mitsubishi, Toyota en Suzuki en andere platformeenheidsworst. We het concept van de Citroën ELO non-retro prijzenswaardig vinden ondanks naamsverwarring met een Rolls Royce op leeftijd. De hype op de schaal van nix een feestje wordt waar ik twee beren broodjes zag smeren in de vorm van een Bronco. Plastic toch niet zo fantastic is en vonkenregen niet hetzelfde als noorderlicht, hoe oplossingsgericht je ook te werk gaat met de bougiespeling van je Hemi. Engelse thee met melk terwijl we wachten op Godot en andere pakjesstress. De correlatie naadloos overgaat in causaal verband en de DSM5 ons hardhandig richting psychofarmaceutica en een zakelijke overeenkomst duwt. Man man man als dit al nergens heen gaat, hoe moet het dan wanneer we onze uitlaat ruimer in kunnen zetten? Zijn we nog te helpen of denken we dat epibreren in Mokum ons dezelfde geestverruimende inzichten zal brengen als wijlen Jules Deelder? Hashtag James Lee Bond met een boodschappentas vol kattenfilmpjes die hij met beide handen moet dragen. We a cat on a hot tin roof positief labellen zonder de filosofische inzichten van Like Me en/of Mieke Telkamp tekort te doen. Kortom, hoogwaardig opvullen huilen met de pet op tot het doemscenario van de Vette Proza Bingo tot interessante gesprekken met nieuwe vrienden zal leiden. Het Louwman Museum bij de buren prijkt en leeftijdsdiscriminatie te mooi, te gelikt blijkt. Zelfs zonder Porsches favorieten. Avions Voisin en Invicta met hun low slung chassis' ons ondersteboven kegelen en het aperitief dat Mahy heet dankzij onze zuiderburen de toekomst van deze erfstukken voor de liefhebber veilig stelt. Dat dus.

Waarin Vette Praat brandstofprijzen uit pure noodzaak tot uitstelgedrag laat leiden, de reserves langzaam voldruppelen als gepatenteerd middel voor onthaasting en we met twee handjes koken. Het lijkt wel kermis, met die kwispelende A.C.Tion-spreuken, spokende podcastmakers en Klukluk van de hele domme. Alsof we altijd al zo uberwoke, vrij en onbevangen waren. We de link leggen tussen dialect en ornithologie, een heel half uur proberen volkletsen over het beloofde land en de shopping spree voor het neusje van de zalm. De kerstgedachte via Obelix en een vat miswijn leidt tot superkrachten uit de kunst. Je weet het niet, je weet het niet, maar als belastingvluchteling uit Les Sables de Vache Attend kun je beter geen houtskool naar Oxbridge brengen. Dan liever naar K.A.D. voor the unbearable lightness of high performance. Wanneer de atmosfeer goed is en alles breed hangt in de shed of sheds, dan wordt er wel een mouw aangepast. Nu er toch bronnen aangeboord zijn die twijfelen aan de honderdduizend, er lokaal diesel wordt geprefereerd over dewaterboxer en de Lancia Thema 8.32 van Agnelli leidt tot almaar meer details details details. Fatima Yamaha een album uit gaat brengen met de naam Desmodronic en motorfietsen met een kruisboog een verzamelwoedende spreekwoordenvloed tot gevolg hebben. Komen we over de brug met een filosofie voor beginners waar we het zomaar over eens zijn. Een brug te ver op volle toeren is eerlijk gezegd een soort automakersopzeeshow met hergebruik van krantenpapier uit de ballentent. Over een garbage run met fans naar Montenegro die onder parlay van de piraten uit Robert Louis Stevenson's Treasure Island naadloos overgaan naar een handel in merchandise voor toekomstige patreons. En dat al vijftig keer.

Waarin Vette Praat op zoek is naar een uitlaatklep. Leeftijdsdiscriminatie steeds meer een dingetje wordt en Zeekr met een Gents dialect onmogelijk uit te spreken is. Spelen met autootjes een heel nieuw geluid oplevert. Maniflow de duimschroeven aandraait op de boxer. De zin van het leven verzandt in details details details en de reflectie aangaande het magische touchscreen fake news blijkt. In tegenstelling tot de rubriek wrak van de weg, die van vage verhalen over GAIK-platen eindigt in een parkeergarage. Uitvaartondernemer De Kraai geschiedenis maakt en uitgesproken kappersauto's voor een generatiekloof zorgen. Marc jeuk krijgt van straatstenen en Joost van de Atlantische alliantie. Iets met naamsverwarring en kamerbreed tapijt. Klokkenluiders op het strand en ongekuiste taal. Of hoe grijze import de wereldeconomie draaiend houdt. Juan Samaranch ooit nog gevochten heeft met een Rochdale Olympic en het venijn in de staart zit. Of hoe je de duvel en zijn ouwe moer kunt verslaan met het juist speciaalgereedschap. Tinworm kunt classificeren aan de hand van dad-spec en Blob het nieuwe huismerk wordt van Ford Europe. Onze resident seventies bitch plastic fantastic vindt en het rode pookje voor vrienden met auto's zorgt. Tot slot nog een paar tips over milieuvriendelijk opvoeden en het afsluiten van alweer een succesvol verblijf op de dagbesteding met een ouderwetse portie Fish and Chips.

Waarin Vette Praat koel blijft. Zout en citroen beter bij Tequila passen dan wintertijd bij een Citroën Picasso. Joost een condenslaag van bijna zestig jaar oud heeft opgegraven onder zijn schilderwerk. Een Toyota Aygo alleen getuned mag worden door de mannen van Bad Obsession Motorsport. Project Binky voor mafklappers met een grote M bedoeld is. Joost toch een berg plaatwerk voor de Mini heeft besteld. Multiprojectmanagement ons nieuwe adagium wordt. Dat wordt handen uit de mouwen steken en sleeves in een Mini Cooper S Mk2 blok. Kopzorgen ahead.