PopOnkologia

Październik miesiącem oszczędzania! A skoro oszczędzać trzeba, to najlepiej zacząć od… własnych narządów. Ale zanim przejdziemy do medycyny, dzieje się rzecz historyczna – wreszcie wchodzimy w interakcję ze słuchaczami, słuchaczkami i osobami słuchającymi! Wszystkich serdecznie pozdrawiamy i obiecujemy, że to nie ostatni raz.Współczesna onkologia to nie tylko walka z nowotworem, ale również próba zachowania jak największej części tego, z czym pacjent przyszedł do lekarza.Po drodze pojawia się Tomasz Kammel, zahaczamy o papieża, a także czytamy wypowiedzi Sławomira M. z pewnej partii politycznej, który – jak się okazuje – ma pewne zastrzeżenia do zdrowego stylu życia. Trzeci sezon miał być kontrowersyjny, więc konsekwentnie realizujemy plan.W tym wszystkim znajdujemy też czas, żeby przypomnieć o raku pęcherza moczowego, którego nie warto pomijać w rozmowach o nowotworach, oraz o zdrowym stylu życia, który nadal pozostaje jednym z najlepszych sposobów ograniczania ryzyka zachorowania. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.A na koniec ważna lekcja: nie wszystkie pytania są retoryczne. Zwłaszcza w PopOnkologii, gdzie czasem naprawdę warto poczekać na odpowiedź.Oszczędzamy narządy, ale nie oszczędzamy tematów, dygresji ani kontrowersji. Zapraszamy do słuchania!

Wracamy po wakacyjnej przerwie. Wypoczęci? Być może. Skłonni do żartów? Zdecydowanie. A w trzecim sezonie po pierwsze stawiamy na kontrowersje. Nie dla samej awantury, ale po to, żeby rozmawiać o rzeczach, o których w onkologii czasem mówi się za cicho albo wcale.Na pierwszy ogień idzie nadzieja – ta prawdziwa, potrzebna w chorobie, ale też ta, którą można opakować, wycenić i… sprzedać. Zahaczamy więc o filozofię, skrajny kapitalizm i monetyzację.Po drodze spotykamy Karla Ove Knausgårda i Tomasza Stawiszyńskiego, a kiedy filozoficznych rozważań robi się za dużo, tańczymy „Szatańskie tango”. Dostaje się również polskiej reprezentacji kopaczy – bo przecież nie każda sprzedana nadzieja dotyczy medycyny.A „Sprzedawcy nadziei”? Mamy nadzieję, że będzie to cykl powracający równie niespodziewanie jak Międzygalaktyczna Kablówka w „Ricku i Mortym” albo Ściana w „Solar Opposites”. Będziemy zaglądać tam, gdzie obietnice zaczynają wyprzedzać dowody, marketing naukę, a nadzieja staje się produktem – zwłaszcza w onkologii.Sezon trzeci uważamy za otwarty. Będzie śmiesznie, będzie poważnie, a czasem jedno i drugie jednocześnie.

W drugim odcinku Rozmów PopOnkologii realizowanych we współpracy z Nutricia Żywienie Medyczne spotykamy się z dr. n. med. Jakubem Walczakiem z Gdyni – chirurgiem i zwolennikiem prehabilitacji. Mieliśmy rozmawiać o prehabilitacji onkologicznej. I rozmawiamy. Ale skoro Jakub jest z Gdyni, udaje nam się również zahaczyć o jej stulecie, a skoro rozmowa zaczyna schodzić z wyznaczonej trasy, pojawia się nawet… strzelanie. Czyli wszystko zgodnie z planem. Mniej więcej. Przede wszystkim pytamy jednak, czy do leczenia onkologicznego można podejść jak do maratonu. Przecież nikt rozsądny nie staje na starcie 42 kilometrów bez przygotowania. Dlaczego więc przed operacją, radioterapią czy innym intensywnym leczeniem mielibyśmy nie spróbować wcześniej przygotować organizmu? Rozmawiamy o tym, czym właściwie jest prehabilitacja i jak łączą się w niej żywienie – w tym żywienie medyczne – aktywność fizyczna i wsparcie psychologiczne. Rozprawiamy się też z mitem „oszczędzającego trybu życia”, który bywa rozumiany jako najlepsze zalecenie do tego, żeby położyć się i najlepiej już nie wstawać. Sprawdzamy również, czy prehabilitacja jest domeną chirurgów, czy ma sens także przed i w trakcie radioterapii albo leczenia systemowego. I wreszcie pytamy, ilu ludzi potrzeba, żeby dobrze przygotować jednego pacjenta: chirurg, onkolog, radioterapeuta, dietetyk, fizjoterapeuta… Czy taki zespół to luksus i ideał z podręcznika, czy po prostu sposób, w jaki powinniśmy dziś myśleć o leczeniu? Miał być maraton, ale ze strzelaniem to biatlon. Trochę o Gdynii, a przede wszystkim rozmowa o tym, że do leczenia warto się przygotować, zanim padnie strzał startera.Sponsorem odcinka jest firma Nutricia Polska.

Tym razem Rozmowy PopOnkologii powstały we współpracy z Nutricia Żywienie Medyczne , a do studia zaprosiliśmy dr. n. med. Pawła Kutnika z Lublina – anestezjologa i specjalistę leczenia żywieniowego. To pierwszy odcinek cyklu, w którym przyglądamy się znaczeniu żywienia w leczeniu onkologicznym. Punktem wyjścia miały być mięśnie. Dlaczego podczas leczenia nowotworu ważniejsze od samej masy ciała może być to, z czego ta masa się składa? Czy można mieć nadwagę, a jednocześnie być niedożywionym? Czym są sarkopenia i otyłość sarkopeniczna i dlaczego ilość tkanki mięśniowej może mieć znaczenie dla przebiegu i tolerancji leczenia? Rozmawiamy też o mięśniach nie tylko jako o czymś, co pozwala nam chodzić, biegać czy wjeżdżać rowerem tam, gdzie może nie powinniśmy. To również ważny rezerwuar aminokwasów, z którego organizm korzysta podczas choroby, odpowiedzi immunologicznej i regeneracji. W końcu docieramy do jedzenia. Pytamy, jak „karmić mięśnie”, a nie tylko zapełniać brzuch, ile w tym wszystkim jest białka, dlaczego u chorego onkologicznego zapotrzebowanie żywieniowe może wyglądać zupełnie inaczej i kiedy swoją rolę ma żywność medyczna. Taki był przynajmniej plan. Bo dostaliśmy luźną mapę rozmowy, po czym – zgodnie z najlepszą tradycją PopOnkologii – dość szybko z niej zeszliśmy i zaczęliśmy eksplorować temat po swojemu. Dokąd dopłynęliśmy z Pawłem? Posłuchajcie.Sponsorem odcinka jest firma Nutricia Polska

Rok szkolny dobiega końca, wakacje zaglądają przez okno, a my – w klimacie rodem z „Rejsu” – usiłujemy odpowiedzieć sobie na fundamentalne pytanie: co wspólnego mają wakacje i nowotwory?Nie jest łatwo. Zwłaszcza że brzmimy tak, jakbyśmy dzień wcześniej wjechali na gravelach na Śnieżnik. Co zresztą jest prawdą. W związku z tym jesteśmy bardzo, ale to bardzo wyluzowani, od czasu do czasu coś mruczymy, a tempo dyskusji przypomina letni nurt spokojnej rzeki.Po drodze słuchamy kurantów kościelnych w Różance, zastanawiamy się, jak nie stracić onkologicznej czujności podczas urlopu i dlaczego lato wcale nie oznacza wakacji od zdrowego rozsądku.A kiedy wydaje się, że dopłynęliśmy już do portu, niespodziewanie odwiedzają nas goście, którzy sprawiają, że finał odcinka staje się jeszcze bardziej nieprzewidywalny.Jest wakacyjnie, absurdalnie, trochę filozoficznie i bardzo poponkologicznie. Czyli dokładnie tak, jak lubimy.Miłego słuchania i udanych wakacji!