Επειδή η Ελληνιή Λογοτεχνία ΔΕΝ είναι ανιαρή.
Subscribed: 1Played: 0
Subscribe
© Tomazo Thomas Pagonis
Description
Η ελληνική λογοτεχνία ΔΕΝ είναι σχολική υποχρέωση· είναι ζωντανός λόγος.
Στο κανάλι «Επειδή η Ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή» παρουσιάζονται έργα και αποσπάσματα Ελλήνων συγγραφέων με καθαρή απαγγελία και σύντομο, ουσιαστικό σχολιασμό, ώστε το κείμενο να αναδεικνύεται χωρίς να χάνεται μέσα σε φλυαρίες.
Από τον 19ο αιώνα έως τις αρχές του 20ού, από τον ρεαλισμό και την ηθογραφία έως τη σάτιρα και τον συμβολισμό, κάθε επεισόδιο επιχειρεί να φωτίσει το ιστορικό πλαίσιο, τη γλωσσική ιδιαιτερότητα και τη βαθύτερη ιδέα πίσω από τις λέξεις.
Στο κανάλι «Επειδή η Ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή» παρουσιάζονται έργα και αποσπάσματα Ελλήνων συγγραφέων με καθαρή απαγγελία και σύντομο, ουσιαστικό σχολιασμό, ώστε το κείμενο να αναδεικνύεται χωρίς να χάνεται μέσα σε φλυαρίες.
Από τον 19ο αιώνα έως τις αρχές του 20ού, από τον ρεαλισμό και την ηθογραφία έως τη σάτιρα και τον συμβολισμό, κάθε επεισόδιο επιχειρεί να φωτίσει το ιστορικό πλαίσιο, τη γλωσσική ιδιαιτερότητα και τη βαθύτερη ιδέα πίσω από τις λέξεις.
30 Episodes
Reverse
— Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή!Τι συμβαίνει όταν ο χρόνος φτάνει στο τέλος του;Όταν η ζωή περνά μπροστά σου σαν ταινία;Μια γυναίκα στέκεται στην άκρη της πόλης.Και η πόλη γίνεται ο καθρέφτης της ζωής της.Το σχολείο.Ο γάμος.Το διαζύγιο.Το βιβλιοπωλείο.Η απώλεια της θυγατέρας της.Μέσα στην ομίχλη του χρόνου εμφανίζεται ο φύλακας άγγελος.Και της λέει κάτι που αλλάζει τα πάντα:«Τώρα είσαι εσύ».Το σύμπαν της μετατρέπεται σε πίνακα ζωγραφικής.Το κέντρο γίνεται άκρη.Η ζωή γίνεται εικόνα.Και η άκρη της πόλης μεταφέρεται έξω από την ζωή.Μια στοχαστική αλλά συγκλονιστική λογοτεχνική αφήγηση για τον χρόνο, τον θάνατο και την μνήμη.⸻Κείμενο: Ζέφυρος ΤραμοντάναΕπεξεργασία Βίντεο: Τομάζο ΠαγώνηςΑφήγηση & Μουσική: Ένας ατίθασος αλγόριθμος που κόστισε αμέτρητες ώρες για να συμμορφωθεί… κάπως.#ΣτηνΑκρηΤηςΠολης#ΕλληνικηΛογοτεχνια#ΛογοτεχνικηΑφηγηση#Storytelling#PoeticNarrative#ΖεφυροςΤραμονταναyoutube.com/@imaginelogotehnia
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Το διήγημα «Τα Μάρμαρα» του Κώστα Κρυστάλλη μπορεί να μοιάζει απλοϊκό. Δεν είναι.Πρόκειται για ένα λαογραφικό διαμάντι που καταγράφει με σπάνια ακρίβεια την καθημερινότητα των ελληνικών χωριών στα τέλη του 19ου αιώνα: την κοινότητα, την συλλογική προσπάθεια, το φιλότιμο και την ανάγκη για έναν κοινό σκοπό.Ο Κρυστάλλης δεν περιγράφει· ζωγραφίζει με λέξεις. Το χωριό τη νύχτα, οι καμπάνες, τα πλήθη που ανεβαίνουν στο βουνό, τα μάρμαρα στο φως της αυγής, τα ιδρωμένα και περήφανα πρόσωπα των χωρικών.Με γλώσσα απλή, καθομιλουμένη, αλλά βαθιά ριζωμένη στην ελληνική παράδοση, μας παραδίδει ένα κείμενο που δεν είναι ούτε «γραφικό» ούτε διδακτικό, αλλά ανθρώπινο.Η αναστήλωση της καμμένης εκκλησιάς δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι ένα όραμα. Ένας κοινός στόχος που ενώνει την κοινότητα.Ίσως γι’ αυτό το κείμενο αυτό παραμένει τόσο επίκαιρο.Διαβάζει / σχολιάζει: Τομάζο ΠαγώνηςΚανάλι: «Επειδή η ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή»#Κρυστάλλης#ΤαΜάρμαρα#ΕλληνικήΛογοτεχνία#Λαογραφία#ΕλληνικήΎπαιθρος#Φιλότιμο#Ηπειρος#ΕλληνικόΧωριό#ΝεοελληνικήΛογοτεχνία#Διήγημα#ΕπειδήΗΕλληνικήΛογοτεχνίαΔενΕίναιΑνιαρή#GreekLiterature#Folklore0:00 Τα Μάρμαρα - Κώστας Κρυστάλληςyoutube.com/@imaginelogotehnia
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στο επεισόδιο αυτό εξερευνούμε τον Ιουλιανό τον Παραβάτη μέσα από επτά ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη.Όχι ως απλό ιστορικό πρόσωπο, αλλά ως τραγική μορφή παγιδευμένη ανάμεσα στον Χριστιανισμό και τον Εθνισμό, στην ιδεολογία και την εξουσία, στην αισθητική και την πολιτική πράξη.Ο Καβάφης δεν καταδικάζει τον Ιουλιανό· τον ανατέμνει.Μέσα από ειρωνεία, ιστορικό βάθος και λεπτή ψυχογραφία, ο ποιητής παρουσιάζει έναν αυτοκράτορα άτολμο, αναποφάσιστο, χριστιανομαθημένο αλλά όχι πιστό, εθνικό από επιλογή αλλά χωρίς εσωτερική βεβαιότητα.Στο βίντεο ακούγονται και σχολιάζονται τα ποιήματα:– Ο Ιουλιανός εν τοις Μυστηρίοις– Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας– Ο Ιουλιανός εν Νικομηδεία– Ο Ιουλιανός και οι Αντιοχείς– Ο Ιουλιανός, ορών ολιγωρίαν– Ουκ έγνως– Μεγάλη συνοδεία εξ ιερέων και λαϊκών0:00 Εισαγωγή – Ο Ιουλιανός στον Καβάφη3:06 Ο Ιουλιανός εν τοις μυστηρίοις8:55 Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας14:39 Ο Ιουλιανός εν Νικομηδεία18:00 Ο Ιουλια νός και οι Αντιοχείς21:51 Ο Ιουλιανός, ορών ολιγωρίαν24:48 Ουκ έγνως24:48 Μεγάλη συνοδεία εξ ιερέων και λαϊκών28:40 Επίλογοςhttps://www.youtube.com/@imaginelogotexnia
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Κωνσταντίνος Καβάφης | Κ. Π. Καβάφης | Ποίηση Καβάφη | Ιθάκη ΚαβάφηςΟ Αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, ο «αόρατος» δημόσιος υπάλληλος της Αλεξάνδρειας, έζησε μια φτωχική «Ιθάκη» αλλά έγραψε καβαφική ποίηση που άλλαξε την ελληνική ποίηση και τη νεοελληνική λογοτεχνία.Από την Ιθάκη και τον Ιουλιανό εν τοις μυστηρίοις, τον Καισαρίωνα και τον Ανθύπατο της Ιουδαίας, ως τους ηττημένους βασιλείς και την ειρωνεία του Πλην Λακεδαιμονίων -αναλύουμε τα ιστορικά ποιήματα Καβάφη και την ανθρώπινη αλήθεια πίσω από αυτά.Ποίηση και ανάλυση πέρα από τα σχολικά βιβλία που κατάντησαν την ανάγνωση ανιαρή | Η Ιθάκη είναι το ταξίδι, όχι το λιμάνι | Ελληνική ποίηση που δεν είναι ανιαρή. Subscribe στο "επειδή η ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή" για ανάλυση λογοτεχνίας, κείμενα μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών, ελληνικά ποιήματα και λογοτεχνικό κανάλι YouTube!#ΚαβάφηςΑνάλυση #ΕλληνικήΠοίηση #Cavafy #GreekPoetry
- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στο διήγημα «Ιατρεία της Βαβυλώνος», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ασκεί καυστική σάτιρα στην κοινωνία του τέλους του 19ου αιώνα, αποδομώντας την ψευδοεπιστήμη, την αγυρτεία, τον κιτρινισμό του Τύπου και τη λατρεία του χρήματος. Μέσα από μια σύνθετη αφηγηματική κατασκευή και έναν παραληρηματικό «εφευρέτη», αναδεικνύει τον Μαμωνά ως τη νέα θρησκεία μιας κοινωνίας που προσποιείται την πίστη αλλά υπηρετεί τον υλισμό. Ένα κείμενο διαχρονικό, αιχμηρό και απολύτως επίκαιρο, που αποκαλύπτει γιατί ο Παπαδιαμάντης παραμένει σύγχρονος και ανησυχητικά ακριβής.#Παπαδιαμάντης#ΙατρείαΤηςΒαβυλώνος#ΕλληνικήΛογοτεχνία#ΛογοτεχνικήΣάτιρα#ΚοινωνικήΚριτική#Ψευδοεπιστήμη#Μαμωνάς#Υλισμός#ΤύποςΚαιΚοινωνία#19οςΑιώνας#ΕλληνικάΔιηγήματα#ΚλασικήΛογοτεχνία#ΕπειδήΗΕλληνικήΛογοτεχνίαΔενΕίναιΑνιαρή
- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Η «Κεχριωνίτισσα» του Ανδρέα Λασκαράτου είναι μια σκληρή και διαχρονική σάτιρα για τη θρησκευτική εκμετάλλευση, τα «θαύματα» επί πληρωμή και τον κοινωνικό φανατισμό. Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζουμε και σχολιάζουμε το κείμενο, αναδεικνύοντας γιατί ο Λασκαράτος θεωρείται ένας από τους πιο αιχμηρούς και επικίνδυνους συγγραφείς της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ο Λασκαράτος δεν επιτίθεται στη θρησκεία, αλλά ξεσκεπάζει τη μετατροπή της πίστης σε εμπόρευμα. Ένα κείμενο γραμμένο τον 19ο αιώνα που παραμένει προκλητικά σύγχρονο.
- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στις «Μάγισσες», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δεν αφηγείται μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου, αλλά ένα βαθιά κοινωνικό και ψυχολογικό δράμα. Το διήγημα φωτίζει τη δύναμη της προκατάληψης, της δεισιδαιμονίας και του κοινωνικού φόβου σε μια ελληνική κοινότητα του 19ου αιώνα, όπου η άγνοια ντύνεται με θρησκευτικό λόγο και οδηγεί στον στιγματισμό και την αυτοκαταστροφή. Οι γυναίκες που χαρακτηρίζονται ως «μάγισσες» δεν συνδέονται με τον διάβολο ή το απόλυτο κακό, αλλά με λαϊκές δοξασίες και μυθολογικά σύμβολα όπως η Σελήνη και η Εκάτη. Η τραγική κατάληξη της Μυρμήγκαινας δεν προκύπτει από τη μαγεία, αλλά από τον φόβο της κοινωνικής κατακραυγής. Ο Παπαδιαμάντης δεν καταδικάζει· αφήνει τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με το ερώτημα της ευθύνης, της ενοχής και της ανθρώπινης σκληρότητας που γεννά ο φόβος.
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στο σατιρικό δοκίμιο «Τα Ευτυχήματα της Αρρώστειας», ο Εμμανουήλ Ροΐδης ανατρέπει την κοινότοπη αντίληψη της ασθένειας - ειδικά στα χέρια ιατρών του 19ου αιώνα - ως δυστυχίας και την παρουσιάζει ως πρόσκαιρο προνόμιο. (... με την προϋπόθεση βέβαια πως οι ιατροί δεν θα καταφέρουν να στείλουν τον ασθενή τους στα θυμαράκια)Μέσα από ειρωνεία, φιλοσοφική οξυδέρκεια και κοινωνική κριτική, ο συγγραφέας αποκαλύπτει την υποκρισία της κοινωνικής μέριμνας, την προσωρινή ευαισθησία του ανθρώπου μπροστά στον θάνατο και την αναπόφευκτη επιστροφή στην πεζή, πληκτική καθημερινότητα.Ένα διαχρονικό κείμενο που παραμένει ενοχλητικά επίκαιρο, φωτίζοντας τη σχέση ζωής, αρρώστιας και ανθρώπινης ματαιοδοξίας.Διαβάζει ο Τομάζο Παγώνης (.... μόνο και μόνο επειδή κάποιοι - όπως και ο ίδιος - προτιμούν τις ζώσες φωνές από εκείνες των αλγορίθμων)(κατ΄εξαίρεσιν και μόνο για αυτό το επεισόδιο...) ΔΕΝ σχολιάζει ο ανωτέρω αναφερθής αφηγητής.#ελληνικήλογοτεχνία
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τις «Νησιώτικες ιστορίες», ο Αργύρης Εφταλιώτης κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: αφήνει την ιστορία να μιλήσει μόνη της.Χωρίς ρητορεία. Χωρίς λογοτεχνική επίδειξη.Με μια καθαρή, νησιώτικη δημοτική γλώσσα, δουλεμένη όσο χρειάζεται για να φαίνεται αδούλευτη.Ο μπαρμπα-Γιάννης και ο γάδαρός του, ο Ψαρός, δεν παρουσιάζονται ως αφέντης και ζώο, αλλά ως σύντροφοι στη δουλειά και στη φθορά.Ο θάνατος δεν σχολιάζεται. Απλώς συμβαίνει.Μέσα στον ήλιο, στη ζέστη, στη βιασύνη της ζωής.Ένα κείμενο χωρίς γραφικότητα, χωρίς ωραιοποίηση της φτώχειας.Μόνο ειλικρίνεια.Και γι’ αυτό, βαθιά ανθρώπινο.
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Ο Ανδρέας Λασκαράτος αφηγείται ένα παράδοξο όνειρο: βρίσκεται μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου και αντικρίζει τον Άγιο Πέτρο όχι ως άνθρωπο, αλλά ως σκύλο, σύμβολο μιας καθαρότερης και πιο έντιμης ψυχής από εκείνη των περισσότερων ανθρώπων. Ο Παράδεισος αποκαλύπτεται ως τόπος χωρίς κλειδιά, δόγματα και θρησκευτικούς διαχωρισμούς· εκεί μετρά μόνο η αρετή.Ο Λασκαράτος συναντά τον ίδιο του τον εαυτό, την ψυχή του, και μαθαίνει πως ο άνθρωπος χτίζει τον Παράδεισό του όσο ζει, μέσα από τις πράξεις και τη συνείδησή του. Στον Παράδεισο συνυπάρχουν Σωκράτης, Κομφούκιος και Χριστός, όπως και άνθρωποι κάθε πίστης, χωρίς ιεραρχίες εξουσίας αλλά με ηθική αξιολόγηση.Το όνειρο κλείνει με μια πικρή προειδοποίηση: όποιος τολμά να απογυμνώσει τη θεολογία από τα συμφέροντα και τις εμπορικές της χρήσεις, κινδυνεύει από την οργή εκείνων που ζουν απ’ αυτήν. Ξυπνώντας, ο Λασκαράτος γράφει ειρωνικά πως αποφάσισε να σωπάσει, κάτι που, φυσικά, δεν έκανε ποτέ.
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Ένα φαινομενικά απλό διήγημα του Γεωργίου Δροσίνη αποκαλύπτεται ως σκοτεινή αλληγορία για τον έρωτα, την αυταπάτη και την παραφροσύνη ...Ο ξύλινος βιολιστής, φτιαγμένος από το «ξύλο της αγάπης», ερωτεύεται μια πάνινη κούκλα με καρδιά από άχυρα και οδηγείται, από το «πολύ του έρωτος», στην καταστροφή.Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι επισκευάζουν τα άψυχα και πετούν την ίδια την αγάπη στα σκουπίδια, ο Δροσίνης μιλά για την ευθύνη, την ψευδαίσθηση και την τραγική φύση του ανθρώπου.Μια ιστορία που με κάποιο τρόπο μας οδηγεί στον Γκάτσο, στον Χατζιδάκι, στον Όμηρο και στην Διοτίμα, ενώ μας θυμίζει πως ο έρωτας χωρίς μέτρο δεν είναι μόνο λυσιμελής, αλλά και παράφρων.
Στο παραμύθι «Η Μηλιά» ο Εμμανουήλ Ροΐδης, το 1895, επιλέγει την μορφή ενός γλυκανάλατου παραμυθιού για να χλευάσει την κατάντια μας..Την οικονομία, την εξουσία, τους διορισμούς, την αναξιοκρατία και τις αυταπάτες μιας κοινωνίας που θέλει να πιστεύει σε θαύματα και πάνω από όλα την τάση όλων μας να ακούν "παραμύθια".Μας ξεγελά δηλαδή, κάνοντάς μας να πιστέψουμε πως ακούμε μια δακρύβρεχτη ιστορία, ένα μελό παραμύθι, ....μέχρι που διορίζει έναν από τους ήρωες του, υπουργό παιδείας!Πίσω από, πτωχές πλην τίμιες νέες, σκληρούς μα κατά βάθος αγαθούς βασιλείς, πουλιά πετούμενα, φιλοσόφους, ταχυδακτυλουργούς και διαμάντια, κρύβεται μια σάτιρα σκληρή και απολύτως διαχρονική.Ένα παραμύθι που μοιάζει αθώο, αλλά τελειώνει εκεί που αρχίζει το κράτος.Δείτε και ακούστε το επεισόδιο «Η Μηλιά» και ανακαλύψτε γιατί η ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή.
-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζουμε και σχολιάζουμε το συγκλονιστικό κείμενο του Λασκαράτου "Ιστορία μιας αποθαμένης", μια σκοτεινή σάτιρα που κινείται ανάμεσα στο γκροτέσκο και την τραγωδία.Μια γυναίκα που θάβεται ζωντανή γίνεται αφορμή για ένα αμείλικτο κοινωνικό κατηγορητήριο: κομπογιανίτες γιατροί, διαφθαρμένος συμβολαιογράφος, συγγενείς που βιάζονται να «τελειώνουν», ένας γάμος συμφέροντος και μια κοινωνία που σέβεται τον άνθρωπο μόνο όταν πάψει να ενοχλεί.Ο Λασκαράτος σατιρίζει την ψευδοεπιστήμη, ξεγυμνώνει την απληστία και αποκαλύπτει πώς η αστική ευπρέπεια μπορεί να γίνει όργανο θανάτου.Μια αφήγηση που συνομιλεί με τον Ροΐδη και προαναγγέλλει σκηνές του Ζορμπά του Καζαντζάκη, παραμένοντας ανατριχιαστικά επίκαιρη.
Στο σατιρικό διήγημα «Ο κουρεύς των νεκρών», ο Ιωάννης Κονδυλάκης παρουσιάζει έναν κουρέα που, μέσα από την καθημερινή του επαφή με τις ανθρώπινες «κεφαλές», καταλήγει φιλόσοφος της ματαιότητας. #ΕλληνικήΛογοτεχναί
... εδώ και 200 χρόνια, οι δάσκαλοι και οι παπάδες .... διώχνουν κόσμο
κάθε τόπος τα προβλήματά του, ... και η Ελλάδα τους Έλληνες (ορισμένους εξ αυτών φυσικά)
... το δικαίωμα των πολιτικών να λαθεύουν απεριορίστως....
Πλατωνικός Έρωτας ίσον μαλακόν παξιμάδιον δια τους μη έχοντας οδόντας ....
.... και ο τιμιώτερος από τους εννέα τρόπους, η κλοπή!
από τον Ροϊδη, γραμμένο γύρω στα 1900, ... για το σήμερα
Comments
Download from Google Play
Download from App Store
United States