Rachunek sumienia

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio „Nie robię rachunku sumienia. Próbuję zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi" – mówi Jerzy Skolimowski. W Rachunku sumienia 87-letni reżyser opowiada o starzeniu się bez sentymentalizmu, o strachu przed utratą kontroli, ale też o zaskakujących źródłach radości, od psów oglądanych w internetowych filmikach po sam akt obserwowania świata. Skolimowski mówi o władzy i jej pustce, o elitach, które okazują się kabaretem, o wielkich nazwiskach kina, które nie znoszą krytyki, i o papieżu, który jako jeden z nielicznych „unosił się nad ziemią". Jest też refleksja o przyszłości kina zagrożonego przez sztuczną inteligencję, o zawodzie twórcy jako nieustannej mordędze oraz o wierze, nie tej wyznaniowej, lecz uruchamianej w chwilach trwogi. 

  [AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio   Niedziela wielkanocna sprzyja rozmowom o sprawach najważniejszych, wierze i odpowiedzialności za własne wybory. Tomasz Sekielski i Magdalena Rigamonti zaprosili do rozmowy zaprosili Katarzynę Grocholę, która opowiada o swojej relacji z Bogiem.   Znana pisarka mówiła otwarcie o swojej wierze, podkreślając, że z biegiem lat stała się ona czymś więcej niż deklaracją. – Ja już nawet nie wierzę. Tylko ja wiem. Wiem, że Bóg jest – powiedziała Katarzyna Grochola, opisując Boga jako „absolutne dobro, łagodność i harmonię". Jednocześnie zaznaczała, że wiara nie chroni przed wątpliwościami ani codziennymi emocjami. Jak stoję w korku i się denerwuję, to muszę sobie przywołać: spokojnie, korek też jest po coś – mówiła.   Magdalena Rigamonti pytała o doświadczenia graniczne, które wpłynęły na duchowość pisarki. Katarzyna Grochola wracała do pracy w szpitalu i towarzyszenia umierającym. – Widziałam, jak coś się zmienia w ludziach, jak człowiek opuszcza to ubranie, w które jest ubrany – mówiła. Z tych przeżyć zrodziło się przekonanie, że istnieje coś, czego nie da się wytłumaczyć wyłącznie nauką.   Tomasz Sekielski skierował rozmowę ku Kościołowi jako instytucji. Autorka „Nigdy w życiu!" nie ukrywała krytycyzmu. – Mam pretensje do mojej instytucji, że nie próbuje się oczyszczać – stwierdziła, dodając, że walka ze złem wewnątrz Kościoła nie jest atakiem na wiarę, lecz jej obroną. Tomasz Sekielski podkreślał, że pokazywanie nadużyć nie czyni wroga z dziennikarza. W wielkanocnym kontekście szczególnie mocno wybrzmiały słowa Katarzyny Grocholi o sensie rachunku sumienia. – On powinien powodować dobro w przestrzeni. Zdjąć z człowieka winę, a uczynić go odpowiedzialnym – mówiła. Na zakończenie życzyła słuchaczom „błogosławieństwa i umiejętności spojrzenia na drugiego człowieka jak na kogoś, kto czuje tak samo jak my".  

Niedziela wielkanocna sprzyja rozmowom o sprawach najważniejszych, wierze i odpowiedzialności za własne wybory. Tomasz Sekielski i Magdalena Rigamonti zaprosili do rozmowy zaprosili Katarzynę Grocholę, która opowiada o swojej relacji z Bogiem. Znana pisarka mówiła otwarcie o swojej wierze, podkreślając, że z biegiem lat stała się ona czymś więcej niż deklaracją. – Ja już nawet nie wierzę. Tylko ja wiem. Wiem, że Bóg jest – powiedziała Katarzyna Grochola, opisując Boga jako „absolutne dobro, łagodność i harmonię". Jednocześnie zaznaczała, że wiara nie chroni przed wątpliwościami ani codziennymi emocjami. Jak stoję w korku i się denerwuję, to muszę sobie przywołać: spokojnie, korek też jest po coś – mówiła. Magdalena Rigamonti pytała o doświadczenia graniczne, które wpłynęły na duchowość pisarki. Katarzyna Grochola wracała do pracy w szpitalu i towarzyszenia umierającym. – Widziałam, jak coś się zmienia w ludziach, jak człowiek opuszcza to ubranie, w które jest ubrany – mówiła. Z tych przeżyć zrodziło się przekonanie, że istnieje coś, czego nie da się wytłumaczyć wyłącznie nauką. Tomasz Sekielski skierował rozmowę ku Kościołowi jako instytucji. Autorka „Nigdy w życiu!" nie ukrywała krytycyzmu. – Mam pretensje do mojej instytucji, że nie próbuje się oczyszczać – stwierdziła, dodając, że walka ze złem wewnątrz Kościoła nie jest atakiem na wiarę, lecz jej obroną. Tomasz Sekielski podkreślał, że pokazywanie nadużyć nie czyni wroga z dziennikarza. W wielkanocnym kontekście szczególnie mocno wybrzmiały słowa Katarzyny Grocholi o sensie rachunku sumienia. – On powinien powodować dobro w przestrzeni. Zdjąć z człowieka winę, a uczynić go odpowiedzialnym – mówiła. Na zakończenie życzyła słuchaczom „błogosławieństwa i umiejętności spojrzenia na drugiego człowieka jak na kogoś, kto czuje tak samo jak my".  

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Nowe ustalenia dotyczące działalności Opus Dei wywołują jeden z największych w ostatnich latach wstrząsów w Kościele katolickim. Gareth Gore, przez lata związany z mediami, w rozmowie z Magdaleną Rigamonti w Rachunku Sumienia, ujawnia kulisy wieloletniego śledztwa, które doprowadziło go aż do prywatnej audiencji u papieża Leona XIV. Jego książka „Opus Dei. Brudne pieniądze, handel ludźmi i skrajnie prawicowa organizacja kościelna" już w dniu premiery wywołała burzę.   Dziennikarz podkreśla, że gdy rozpoczął pracę nad materiałem, nie spodziewał się skali nadużyć. Początkowy research o upadku hiszpańskiego banku przerodził się w międzynarodowe śledztwo, odsłaniające, jak twierdzi, systemowe mechanizmy kontroli, manipulacji i wykorzystywania ludzi, w tym nieletnich. Jak mówi, Opus Dei od dekad rekrutuje dzieci, izoluje je od rodzin i przygotowuje do pełnego podporządkowania. W rozmowie pojawiają się również wątki dotyczące śledztw w Argentynie, gdzie kobiety miały być zmuszane do pracy w domach należących do członków organizacji, a całe proceder miał nosić znamiona handlu ludźmi.   Według dziennikarza, w wielu krajach istniały i wciąż istnieją, instytucje prowadzone przez Opus Dei, w których presja psychiczna i duchowa doprowadzała młodych ludzi do depresji i załamań. Autor książki twierdzi, że część osób trafiała do „tajnego szpitala" w Hiszpanii, gdzie leczeniem miały zajmować się osoby związane z organizacją, bez wiedzy rodzin.   Gore oskarża także Opus Dei o wyprowadzanie ogromnych sum pieniędzy i tworzenie siatki powiązań politycznych. Wskazuje na bliskie relacje organizacji z papieżem Janem Pawłem II, który jego zdaniem udzielił grupie wyjątkowych przywilejów, pozwalających działać poza strukturami lokalnych diecezji.  

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Doda w „Rachunku sumienia" zrzuca zbroję. Opowiada o słabościach, które ukrywa przed światem, o smutku, który zamienia w muzykę, i o wściekłości, która pcha ją do walki o zwierzęta, gdy państwo odwraca wzrok. Jest bezpośrednia, ostra, poruszająca a jednocześnie najbardziej ludzka, jaką widzieliśmy od lat.  Poznajcie nowe plany wokalistki. Są sprawy, których, jak sama mówi, nie odpuści nigdy. 

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Jak to możliwe, że jedne piosenki stają się hymnem całych pokoleń, a inne, choć dla autora ważniejsze, przepadają bez echa? Dlaczego „Windą do nieba", wbrew intencji twórcy, stała się… ulubionym weselnym klasykiem? I czy „Jolka, Jolka" naprawdę jest najbardziej kochaną polską piosenką w historii, skoro 700 tysięcy ludzi śpiewało ją razem na Woodstocku? W „Rachunku sumienia" Marek Dutkiewicz odkrywa kulisy swoich największych hitów: od inspiracji z czasów PRL-u, przez anegdoty z artystami, po wzruszenia i żale, o których nigdy wcześniej tak szczerze nie opowiadał. To rozmowa, która sprawia, że inaczej patrzysz na teksty, które znasz na pamięć...

Jak to możliwe, że jedne piosenki stają się hymnem całych pokoleń, a inne, choć dla autora ważniejsze, przepadają bez echa? Dlaczego „Windą do nieba", wbrew intencji twórcy, stała się… ulubionym weselnym klasykiem? I czy „Jolka, Jolka" naprawdę jest najbardziej kochaną polską piosenką w historii, skoro 700 tysięcy ludzi śpiewało ją razem na Woodstocku? W „Rachunku sumienia" Marek Dutkiewicz odkrywa kulisy swoich największych hitów: od inspiracji z czasów PRL-u, przez anegdoty z artystami, po wzruszenia i żale, o których nigdy wcześniej tak szczerze nie opowiadał. To rozmowa, która sprawia, że inaczej patrzysz na teksty, które znasz na pamięć...

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio   Co musi się wydarzyć, by kanadyjski polityk polskiego pochodzenia stał się wrogiem numer jeden dla środowiska ojca Rydzyka? Tomasz Łukaszuk, emigrant wyrwany z Gdyni w stanie wojennym, dziś wpływowy polityk w Kanadzie – opowiada Magdalenie Rigamonti o swojej walce z radykalnymi duchownymi, o inwigilacji zleconej przez MSZ za czasów PiS, o konflikcie Kanady z Trumpem, o strachu, który rośnie po obu stronach Atlantyku, i o Polonii, której obraz – jego zdaniem – w Polsce jest kompletnie zafałszowany.  

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Mściwy, fundamentalistyczny, homofobiczny. Lempart mówi ostro o Hołowni. I o rządzie Tuska. Aktywistka na rzecz praw kobiet pierwszy raz tak szczerze opowiada o wyjeździe z Polski. O tym, że jest ścigana przez państwo. O wyczerpaniu psychicznym, PTSD i poczuciu, że po dziesięciu latach walki jest zmęczona. Ale to także rozmowa o polityce, brutalnej, zakulisowej. Lempart ostro ocenia premiera Donalda Tuska i jego rząd, zarzucając mu brak odwagi, brak realizacji obietnic i „homofobiczną politykę".  Tak samo ostro wypowiada się o Szymonie Hołowni. O jego „fochach", „histeriach", „mściwości", zakazie wejścia do Sejmu, jego deklaracjach o aborcji i „fundamentalistycznym myśleniu", które nie różni się od tego prezentowanego przez poprzednią władzę. To szczera, bolesna, momentami szokująca rozmowa o Polsce, której Marta Lempart już nie ufa. O kraju, który, jak mówi, nie dał jej prawa do równości, bezpieczeństwa i normalnego życia. Odcinek o granicach wytrzymałości, o polityce, która miała pomagać, a zawiodła, i o decyzji, która zmienia wszystko: wyjechać, wziąć ślub w Belgii i zacząć życie od nowa.

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio   Żenia Klimakin – dziennikarz, aktywista, człowiek rozdarty między dwie ojczyzny – Polskę i Ukrainę. Opowiada Magdalenie Rigamonti o poczuciu winy, która towarzyszy mu od 2014 roku, o śmierci bliskich, o rosyjskich groźbach i psychice złamanych wojną, o matkach, które wolą żyć pod bombami niż na emigracji, i o własnym momencie załamania, w którym nie widział już sensu dalszego życia. To również rozmowa o misji: o łączeniu Polaków i Ukraińców, o walce z rosyjską agenturą i propagandą, o świecie, w którym „karuzela z Campo di Fiori znów się kręci", a popiół z płonącej Ukrainy opada na nas każdego dnia.  

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio - Pamiętam, jak kiedyś Jarosław Kaczyński powiedział: najważniejsze, żeby się urodziło i żeby ochrzcić. No, moim zdaniem nie jest to kwintesencją człowieczeństwa i na pewno nie definiuje to nas jako ludzi - mówi prof. Maciej Socha.   To lekarz, który codziennie ratuje kobiety, a jednocześnie żyje pod stałym ostrzałem religijnych fundamentalistów – mówi w "Rachunku sumienia" o sprawach, o których wielu boi się nawet pomyśleć. Opowiada o pacjentkach umierających z powodu zaniechań, o lekarzach paraliżowanych strachem, o systemie, który każe kobietom rodzić w bólu, o ryzyku i upokorzeniu. O pikietach działaczy antyaborcyjnych przed szpitalem, groźbach śmierci i o dramatach, które rozgrywają się za zamkniętymi drzwiami gabinetów. To brutalna lekcja o Polsce i opowieść o lekarzu, który mimo wszystko nie zamierza przestać walczyć i pomagać swoim pacjentkom.    Dr hab. Maciej Socha, jest wybitnym ginekologiem-onkologiem, położnikiem i perinatologiem, Kierownikiem Oddziału Położniczo - Ginekologicznego Szpitala Św. Wojciecha w Gdańsku, Kierownikiem Katedry Perinatologii i Ginekologii Onkologicznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Collegium Medicum im. L. Rydigiera w Bydgoszczy. 

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio   Nie chodzę do kościoła. Nie po tym, co usłyszałam. Małgorzata Rozenek‑Majdan ostro podsumowuje stosunek Kościoła do in vitro.   W najnowszym odcinku podcastu Rachunek Sumienia Małgorzata Rozenek‑Majdan i Radosław Majdan w rozmowie z Magdaleną Rigamonti otwarcie mówią o wierze, polityce i doświadczeniach związanych z in vitro.    Małgorzata Rozenek‑Majdan nigdy nie ukrywała, że dzięki metodzie in vitro została mamą. Teraz zdradza, co czuje, gdy słyszy, że dzieci z in vitro nie są ludźmi. Zupełnie inaczej przeżywałam te emocje wtedy, kiedy one padały i wtedy, kiedy widziałam, jak wiele jest jeszcze do zrobienia w tym temacie. Najważniejsze jest to, co udało się nam osiągnąć i to, że sprawa, o którą walczyliśmy, została doprowadzona do końca. Moim obowiązkiem, jako mamy jest zawsze stać po stronie moich dzieci, bo różne rzeczy mogą się w ich życiu układać, ale po to mają mamę, żeby zawsze ich broniła. Więc będę ich bronić. I wiem, że te emocje wokół in vitro na pewno nie przeminą jeszcze przez parę lat - mówi Rozenek-Majdan.    Radosław Majdan zaś mówi wprost o poczuciu zawodu. Możesz czuć zawód, jeżeli instytucja Kościoła neguje narodziny in vitro. To coś, co nas boli. Jednocześnie zaznacza; To nie jest nasz manifest przeciwko Kościołowi. Ja nigdy nie powiem nikomu: nie idź do kościoła.   Dziś – oboje zgodnie przyznają – chcą wykorzystywać swoją rozpoznawalność społecznie. Po sukcesie walki o refundację in vitro Małgorzata Rozenek-Majdan angażuje się w ochronę zwierząt, podkreślając, że tu każda pomoc jest potrzebna. Nawet wpłacenie złotówki, bo sumą małych pomocy powodujemy wielką zmianę.    Radosław Majdan dodaje, że Kościół mógłby zrobić więcej także w tej sprawie. W mniejszych miejscowościach, gdzie społeczność jest pod dużym wpływem Kościoła, apel księdza miałby ogromną moc - dodaje. 

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Księża, prezydenci miast, proboszczowie z małych miejscowości, kardynałowie i lokalni politycy  - w Polsce od lat trwa cichy układ, w którym tron i ołtarz nie tylko się nie rozstają, ale znakomicie robią razem interesy. Autorzy książki "Co łaska. Ile politycy płacą za poparcie księży" odsłaniają kulisy tego mezaliansu: ziemia za bezcen, wpływy z ambony, ciche rekomendacje wyborcze, a nawet kościelna cenzura plakatów. Rozmowa z Pawłem Czernichem i Dawidem Serafinem pokazuje jedno - Kościół w Polsce może i słabnie w deklaracjach, ale w realnej polityce nadal rozdaje karty.

Księża, prezydenci miast, proboszczowie z małych miejscowości, kardynałowie i lokalni politycy  - w Polsce od lat trwa cichy układ, w którym tron i ołtarz nie tylko się nie rozstają, ale znakomicie robią razem interesy. Autorzy książki "Co łaska. Ile politycy płacą za poparcie księży" odsłaniają kulisy tego mezaliansu: ziemia za bezcen, wpływy z ambony, ciche rekomendacje wyborcze, a nawet kościelna cenzura plakatów. Rozmowa z Pawłem Czernichem i Dawidem Serafinem pokazuje jedno - Kościół w Polsce może i słabnie w deklaracjach, ale w realnej polityce nadal rozdaje karty.

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio W rozmowie, która miejscami brzmi jak bezlitosna diagnoza polskiego Kościoła i polityki, Tomasz Terlikowski obnaża kulisy sojuszu ołtarza z władzą i pokazuje, jak religia stała się wygodnym paliwem dla populistów. Mówi wprost o biskupach uciekających od odpowiedzialności, o Kościele, który woli budować narrację oblężonej twierdzy, zamiast mierzyć się z własnymi grzechami, i o politykach, którzy cynicznie grają wiarą, choć ich wyborcy często z Kościołem nie mają nic wspólnego. To szczera, momentami brutalna opowieść o laicyzacji, hipokryzji, strachu hierarchów i o tym, jak bardzo polskie życie publiczne potrzebuje rozmowy, a nie krzyku.

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Polski Kościół – największa, najbogatsza i najbardziej nietykalna instytucja w kraju – znów pokazuje, że stoi ponad prawem. W tym odcinku "Rachunku sumienia" Szymon Piegza obnaża zakulisowe gry biskupów, tuszowanie pedofilii, polityczne prowokacje z krzyżami, miliony płynące bez kontroli oraz struktury, które bardziej przypominają organizację przestępczą niż wspólnotę wiernych. Od plastikowego krzyża w Kielnie, przez konklawe, po dramat ofiar i ukrywanie winnych – ta rozmowa to pełny obraz Kościoła, który broni siebie, a nie skrzywdzonych.  

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio W „Rachunku sumienia" Magdalena Rigamonti rozmawia z Grzegorzem Doleckim – kapelanem wojskowym, który od dwóch lat służy w Ukrainie. Dolecki opowiada o swojej drodze od katolika do protestanta, o tym, jak wojna zmienia ludzi i dlaczego obecność kapelana na froncie jest równie ważna jak broń. W szczerej rozmowie porusza kwestie wiary, moralności, grzechu, a także dramatycznych doświadczeń z życia prywatnego – prowadzenia rodzinnego domu dziecka, dyskryminacji i hejtu. Wyjaśnia, jak wygląda kapelaństwo w warunkach wojny, dlaczego żołnierze potrzebują wsparcia duchowego i co Polska powinna zrobić, by przygotować się na ewentualny konflikt.

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio   Jasna Góra stała się narzędziem politycznych rozgrywek. Czy wciąż jest miejscem modlitwy dla wszystkich? Ojciec Michał Legan w rozmowie z Magdaleną Rigamonti i Tomaszem Sekielskim tłumaczy, dlaczego mówi o "dwóch Jasnych Górach", tej prawdziwej i tej wykreowanej przez media. W szczerej dyskusji padają mocne słowa o obecności polityków w sanktuarium, kontrowersyjnych pielgrzymkach kibiców i osób LGBT oraz o tym, czy Kościół potrafi zachować otwartość na wszystkich. W odcinku usłyszycie też o kluczowych wydarzeniach w polskim Kościele w roku 2025 r. 

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio   Świąteczny odcinek podcastu „Rachunek Sumienia" przenosi słuchaczy w głąb refleksji nad znaczeniem Bożego Narodzenia – zarówno w wymiarze religijnym, jak i społecznym oraz politycznym. Profesor Arkadiusz Stempin w rozmowie z prowadzącymi analizuje genezę daty 25 grudnia, wskazując na jej powiązania z pogańskimi świętami i arbitralność ustaleń historycznych. Dyskusja szybko przechodzi w temat rozdziału Kościoła od państwa w Polsce, roli religii w polityce, a także kontrowersji wokół obchodów Chanuki i Bożego Narodzenia w przestrzeni publicznej. Rozmowa dotyka również współczesnych problemów Kościoła: od konserwatyzmu polskiej hierarchii, przez brak miejsca dla kobiet w strukturach watykańskich, po możliwe reformy, które – zdaniem gościa – mogłyby zmienić oblicze katolicyzmu. W drugiej części pojawia się wątek Watykanu jako „centrum zarządzania światem", jego dyplomatycznej roli w wojnie rosyjsko-ukraińskiej oraz historycznych analogii do postawy papieża Piusa XII wobec Holokaustu. Na koniec profesor dzieli się osobistą refleksją o świętach jako czasie introspekcji i pojednania.

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio Reinkarnacja, tajemnicze znaki na ciele i list do papieża – Robert Bernatowicz w rozmowie z Tomaszem Sekielskim i Magdaleną Rigamonti odsłania historie, które brzmią jak scenariusz thrillera. Od opowieści o chłopcu pamiętającym swoje poprzednie życie, przez niezwykłe doświadczenia z hinduskim guru, aż po znaki, które – jak twierdzi – mogą zapowiadać wielkie wydarzenia na Ziemi.   Robert Bernatowicz, dziennikarz i autor książki „Jestem z gwiazd", zabiera słuchaczy w podróż poza granice racjonalności. Opowiada o historii Marcinka – dziecka, które pamiętało swoje wcześniejsze wcielenie jako rycerz, z detalami tak precyzyjnymi, że „rozjechały go jak traktor". „To jest prawda – ludzie nie wiedzą, że się wcielamy" – mówi Bernatowicz, dodając, że życie to „gra subtelna", w której uczymy się miłości, cierpienia i szczęścia. W rozmowie pojawia się też wątek Sai Baby – hinduskiego guru, którego Bernatowicz nazywa „postacią z kosmosu". Opowiada o znakach, które guru daje „przez niezwykłe zbiegi okoliczności" – jak kartka z jego wizerunkiem, która dotarła do Bernatowicza kilkanaście sekund po tym, gdy poprosił o znak. „Usłyszałem dzwony przeznaczenia" – wspomina. Historia nabiera dramatyzmu, gdy Bernatowicz zdradza, że jego mama – katoliczka – po użyciu proszku Sai Baby doświadczyła wizji i… wyzdrowiała. Najbardziej niepokojący fragment rozmowy dotyczy tajemniczych znaków na ciele – geometrycznych wzorów pojawiających się pod skórą, które Bernatowicz dokumentuje od lat. „Napisałem w tej sprawie do papieża" – mówi, sugerując, że mogą one zapowiadać „wielkie wydarzenie na Ziemi", a nawet „przyjście Mesjasza".  Bernatowicz nie unika trudnych pytań o Boga, sens życia i przyszłość ludzkości. „Chciałbym, żeby świat poznał prawdę: jesteśmy nieśmiertelni, a śmierć to tylko kolejny etap" – podsumowuje.