Kore’de Bir Tatlı Kahve Molası~

Kore’de pirinç, noodle ve sokak yemekleri yaygın olmasına rağmen neden birçok insan kilo almıyor?Bu bölümde, Kore’de yaşamaya başladıktan sonra birebir gözlemlediğim ve deneyimlediğim beslenme düzenini, yemek saatlerini, dengeli öğün anlayışını ve günlük hareket kültürünü detaylı şekilde anlatıyorum.Kore’de dengeli beslenmek sadece “hafif yemek” demek değil. Her öğünde karbonhidrat, protein ve sebze dengesi korunuyor. Eğer öğün karbonhidrat ağırlıklıysa, yanına mutlaka yumurta, et, balık ya da benzeri bir protein ekleniyor. Öğle yemeği asla atlanmıyor, akşam yemekleri ise geç saatlere bırakılmıyor.Bunun yanında her yaştan insanın düzenli yürüdüğü, koştuğu, hava durumuna bakmaksızın hareket ettiği bir yaşam tarzı var. Esneme hareketleri, roller kullanımı, sırt ve boyun bakımı günlük hayatın bir parçası.Ağır hamur işleri, yoğun şekerli tatlılar ve yağlı yemekler günlük mutfakta çok az yer kaplıyor. Bunun yerine sıcak çorbalar, fermente yiyecekler, kimchi, yosun ve çeşitli yan mezeler sofrada yer alıyor. Yemekten sonra ise tatlı yerine ailece paylaşılan meyve tabakları geliyor.Bu bölümde diyet değil, kültür konuşuyoruz.

Kore’de insanlar sabah kahvaltıda ne yiyor?Tatlı neden bu kadar az?Çorba sabah içilir mi?Kore’de yaşayan bir Türkün gözünden, kahvaltıdan tatlı kültürüne kadar gerçek ve günlük yemek alışkanlıklarını anlatıyorum.

Bir ülkede yaşamak, sadece yeni bir dil öğrenmek değildir.Aynı kelimelerin başka anlamlara geldiğini,sessizliğin bile bir dile dönüştüğünü fark etmektir.Bu bölümde, Kore’de yaşayan bir yabancı olarakanlaşılmamanın ne demek olduğunu,“괜찮아요”nun her zaman gerçekten “sorun yok” anlamına gelmediğini,açık konuşmanın bazen neden yanlış anlaşıldığınıve kendini sürekli açıklamanın insanda bıraktığı yorgunluğu paylaşıyorum.Anlaşılmak için kendimizi küçültmek zorunda mıyız,yoksa anlamayı seçmek ilişkileri gerçekten değiştirir mi?Eğer sen de başka bir ülkede,başka bir dilde ya da başka bir hayattakendini anlatmakta zorlandıysan,bu bölüm senin için.

Kore’de yaşarken en garip gelen şeylerden biri:
Hapşırınca kimsenin “çok yaşa” dememesi.
Basit gibi görünen ama içimde çok şey uyandıran bir detay…
Bu bölüm biraz sessizlik, biraz kültür farkı, biraz da iç sesim hakkında.

“Kore’de beni en çok şaşırtan 3 şeyi anlatıyorum:Sokakların kışın siyaha bürünmesi, market alışverişi kültürü ve duraklardaki ısıtma sistemi…Kahveni al, seni beş dakikalığına Kore’ye davet ediyorum. Günlük hayattan bu küçük keşifleri birlikte konuşalım.”

“Bir evlilik kararıyla hayatımı Türkiye’den alıp Kore’ye taşıdım.Peki ilk gün yaşadığım en büyük şok neydi?Neden kendimi görünmez hissettim?Dilini bilmediğin, kimseyi tanımadığın bir ülkede neyle karşılaşıyorsun?Bu bölüm, Kore’deki yolculuğumun başlangıcı…Hem şaşkınlık, hem yalnızlık, hem de ‘Ben gerçekten buraya mı taşındım?’ dediğim anlar.Kore’de yeni bir hayata başlarken yaşadığım ilk duyguları merak edenlere duygu dolu bir giriş.”