Popparasögur

Friðrik Dór hefur verið einn ástsælasti tónlistarmaður á Íslandi undanfarin eða allt frá því hann kom fram á sjónarsviðið með lög eins og Hlið við hlið, Leiðarlok og fleiri. Síðan þá hafa topplögin verið fjölmörg og vinsældir hans vaxið þrátt fyrir að hafa þurft að hafa fyrir hlutunum og takast á við áskoranir á leiðinni. Nýverið kom hann fram á tvennum tónleikum með SinfoniaNord í Hofi á Akureyri þar sem lögin hans voru spiluð í nýjum útsetningum og verða tónleikarnir endurteknir í Hörpu í lok október. Í viðtalinu talar hann um samstarf við menn eins og Erp Eyvindarson, Bubba Morthens og Jón bróður sínum Jónssyni, ævintýrið með IceGuys sem senn tekur enda og lukkuna á bak við það þegar Í síðasta skipti komst ekki í Eurovision. Friðrik talar einnig um hvernig tónlistin hefur þróast úr því að vera tímabundið ævintýri í að verða hans ævistarf, velgengnina í upphafi ferilsins, erfiðleikana sem fylgdu í kjölfarið, textagerðina og hvernig hversdagslegar setningar geta orðið að vinsælum lögum. Auk þess talar hann um breytingar á íslenskum tónleikamarkaði og hvernig hann sér fyrir sér næsta kafla á tónlistarferlinum. Þessi þáttur er í boði Kölska - kolski.is. Umsjón: Vignir Egill Vigfússon

Þá er komið að seinni hlutanum í spjallinu við Franz Gunnarsson, gítarleikara, tónleikahaldara og margt fleira, sem hefur verið áberandi í íslensku tónlistarlífi síðustu áratugi, t.d. með hljómsveitum eins og Ensími, Dr. Spock og fleirum. Í fyrri hlutanum fór Franz yfir byrjunina með In Memoriam, Quicksand Jesus og Dr. Spock. Í þessum seinni hluta segir Franz frá hljómsveitinni Ensími, hvernig hún byrjaði eftir að hljómsveitin Jet Black Joe hætti á sínum tíma, Kafbátamúsík, vinnunni með Steve Albini, tilraunum þeirra til að slá í gegn erlendis, 30 ára afmælinu og fleiru. Hann talar einnig um það að blanda saman þessum tveimur ólíku hljómsveitum, Ensími og Dr. Spock, og því hvernig áfengi hefur haft áhrif á líf hans og tónlistarferil. Seinni hluti viðtalsins við Franz Gunnarsson. Umsjón: Vignir Egill Vigfússon

Franz Gunnarsson hefur komið víða við á sínum tónlistarferli, hvort sem það er sem gítarleikari, höfundur, sólólistamaður eða tónleikahaldari. Hann hefur verið í hljómsveitum eins og In Memoriam og Quicksand Jesus sem voru áberandi á tíunda áratug síðustu aldar en þekktastur er hann sennilega sem meðlimur bæði Ensími og Dr. Spock. Í þessum fyrri hluta af tveimur talar Franz um Músíktilraunir, rokksenuna og hvernig hún var þegar hann var að stíga sín fyrstu skref, upphaf Dr. Spock og Ensími, þátttöku í Söngvakeppni Sjónvarpsins og síðast en ekki síst mjög áhugaverðar tilraunir til markaðssetningar sem vöktu athygli almennings, fréttafólks og lögreglunnar. Þetta er fyrri hluti af spjallinu við Franz Gunnarsson. Umsjón: Vignir Egill Vigfússon

Hljómsveitin Á móti sól fagnar 30 ára afmæli um þessar mundir og ætlar af því tilefni að halda stórtónleika í Háskólabíói í október. Hljómsveitin var stofnuð eins og margar aðrar á sínum tíma til þess að spila á sveitaböllum, búa til smá pening fyrir meðlimi og hafa gaman. Fyrst um sinn var ruglast á hljómsveitinni og öðrum sólarböndum, þá sérstaklega SSSól. En í dag er hljómsveitin Á móti sól löngu orðin ein af þeim þekktari á landinu með fjöldann allan af vinsælum lögum og stóran aðdáendahóp um land allt. Í þessum þætti segja þeir Heimir Eyvindarson, stofnmeðlimur og einn aðallagahöfundur sveitarinnar, og Sævar Þór Helgason, gítarleikari, frá ferli Á móti sól, allt frá því hvernig þeir byrjuðu að spila á sveitaböllum, fóru út í það að taka upp plötu, ska-ið, mannabreytingar og tilkomu söngvarans frá Borgarfirði eystri sem átti eftir að hafa mikil áhrif á sveitina. Þeir segja einnig frá því þegar Spenntur sló í gegn á einni nóttu, dýrustu plötu Íslandssögunnar, tími Magna í Rockstar Supernova og ævintýrinu sem fylgdi í kjölfarið. Þeir segja frá stöðunni í dag, vinahópnum sem skiptir þá mestu máli, afmælistónleikunum og þeirri staðreynd að þeir eru enn á toppnum eftir 30 ár í bransanum. Umsjón: Vignir Egill Vigfússon

Egill Örn Rafnsson hefur átt langan og viðburðaríkan feril eftir að hafa byrjað mjög ungur að vinna sem tónlistarmaður. Hann var aðeins 15 ára þegar hann var farinn að spila á börum í miðborg Reykjavíkur og 18 ára þegar tónlistin varð að aðalstarfi. Fyrst með Buttercup, svo Ber, á sveitaböllum og í stúdíói. Hér á eftir fer hann yfir ferilinn, allt frá fyrstu árunum í skólahljómsveitinni og hljómsveitinni Sign, yfir í Buttercup og fjölmiðlafárið þegar hann var rekinn úr hljómsveitinni. Hann segir frá stofnun hljómsveitarinnar Ber og spilamennskunni um land allt, lífinu í rútunni, bömmerböllum, sveitaballalífinu og því að byggja eigið stúdíó. Hann talar um áhrif föður síns, Rafns Jónssonar heitins, á tónlistarferilinn, andlát hans árið 2004 og hvernig hann tók við af honum sem trommari í hljómsveitinni Grafík. Þá segir hann frá löngum tónleikaferðum erlendis og lífinu í London þar sem hann reyndi að fóta sig sem tónlistarmaður og var nálægt því að fá tækifæri með stórum hljómsveitum á borð við Queens of the Stone Age og Placebo. Hann segir frá því þegar Sign reyndi að meika það erlendis, tónleikaferðunum með Skid Row og þegar hann, fárveikur með 40 stiga hita, spilaði fyrir Dennis Rodman og meðlim Papa Roach á einum þekktasta tónleikastað Bandaríkjanna. Umsjón: Vignir Egill Vigfússon.