Vlechtwerk - rouw verweven in je leven

In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal. Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In deze aflevering zit ze aan de andere kant van de tafel en mogen we haar grootmoeder, de bomma, leren kennen. De vrouw die een Kempenleger voort bracht, die haar veiligheid bood en het gevoel van thuiskomen. Zij, die de lat hoog durfde leggen en de mensen echt kon zien voor wie ze waren. Laat je meevoeren en vind (h)erkenning in dit eerste deel van ons gesprek. Deel twee vind je onder aflevering #19 terug. Zin om met ons mee te weven? Vlechtwerk vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/Stories by Mabel vind je hier: https://www.instagram.com/storiesbymabel/

Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel. Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op. Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid. Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt. Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven? Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven. Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen? Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven. Nood aan meer (h)erkenning? Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/Lees mee: https://www.bol.com/be/nl/p/de-kunst-van-holding-space/9300000055171226/?Referrer=ADVNLGOO002008J-S--9300000055171226-PMAX-C-24182469994&gad_source=1&gad_campaignid=24177716360&gbraid=0AAAAAD5OnmN_jiDYkM66mfSmiJu4myMgj&gclid=CjwKCAjwtp7VBhBjEiwAJfpV-5l5VhVAHBLEt2N1u7Mwdq2xlfyOZQ2MyFVU6zJh--vhUfqxl3uT6hoCnCoQAvD_BwE

"Tijd heelt alle wonden." "Geef het een jaar." "Je moet alle seizoenen eens doorlopen." Het zijn maar enkele oneliners die troost zouden moeten bieden bij het verlies van iets of iemand. Alsof we na 6 à 12 maanden gewoon kunnen terugkeren naar hoe het ervoor was, de draad terug oppikken. Niets is minder waar. In deze aflevering neem ik je mee naar waarom jaar 2, 3 en zo veel verder niet per se makkelijker of lichter worden. En vooral dat jij mag weten dat je niets verkeerd doet als dat voor jou zo niet voelt. Integendeel. Het is heel normaal dat na die eerste keren zonder, de pijn blijft. Want dan komt pas komt vaak het besef dat het ook "nooit meer met" zal zijn. Wil je zelf ook iemand geruststellen en laten weten dat ze na één jaar zich niet zomaar beter moeten voelen? Stuur hen deze aflevering door. Meer (h)erkenning vind je hier: https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Alison en Bram verloren beide de liefdes van hun leven aan kanker en vonden elkaar. Ze vertellen over liefde na, in en mét rouw. Hoe ze het verdriet om Tom en Maxime doorleven en hoe hun relatie eigenlijk niet uit twee, maar uit vier mensen bestaat. Een eerlijk, herkenbaar verhaal van liefde na partnerverlies. Niet vanuit of/of, wel vanuit en/en. Luister zeker ook aflevering 8 waarin Alison vertelt over haar echtgenoot, Tom. En aflevering 11 waarin Bram vertelt over zijn partner, Maxime. De prachtige plek van Alison waar alles wat lastig is met schoonheid omhuld wordt: https://splinter.gent/ en https://www.instagram.com/splinter.gent/ Bram deelt als Bob de Rouwer op instagram: https://www.instagram.com/bob_de_rouwer/ Voor meer zachtheid kan je terecht op https://www.instagram.com/vlecht.werk/

Een afscheidsdag is geen sluitstuk. Het is het begin van alles wat erna komt. Net daarom is het zo belangrijk dat het ook een ontmoeting mag zijn met wie je moet missen en de fundamenten legt voor hoe je hem of haar zal meenemen in de dagen die volgen. Er is ruimte en tijd nodig om te laten ontstaan wat er mag ontstaan. Wat past bij wie gestorven is én bij wie moet missen. Ver van standaarden of protocollen, maar heel dicht bij mensen. Daar ligt de kern. Niet omdat het moet, niet omdat het mooi is, wel omdat het klopt. Afscheid anders of eigenlijk gewoon "afscheid" zoals het steeds kan zijn. Volg me voor meer inspiratie op Instagram: Vlecht.werk