Mariska Unfiltered

De vakantie is voorbij en we rollen weer terug het normale ritme in. Al begint deze maandagochtend meteen met storm, regen en uiteindelijk zelfs een passagier in mijn bus. Daar was ik even niet op voorbereid. 😂We hebben de laatste vakantiedagen nog lekker benut: vissen, mijn eerste geslaagde poging tot zelfgemaakte kibbeling én aardappels uit de grond halen bij Titus. Goede oefening, want volgend jaar willen we zelf ook serieus aan de slag met een moestuin.Ondertussen zijn we alweer wat beter voorbereid op het eilandleven. Na de stroomuitval hebben we kaarsen ingeslagen, de sneeuwpalen staan langs de weg en mijn bus heeft inmiddels zijn spijkerbanden. Winter is coming. 😅En eind oktober staat er een rit naar Bodø op de planning voor de orthodontist. Perfect getimed, want mijn ouders komen precies diezelfde kant op. Dus dat combineren we mooi en daarna nemen we opa en oma gewoon mee terug naar het eiland. ❤️Het leven hier begint steeds meer z’n eigen ritme te krijgen.En ja… een deel van dit verhaal heb ik blijkbaar vrijdag óók al verteld. Daar kwam ik pas na het opnemen achter. Maar jullie luisteren vast graag twee keer naar me. 😂

Nee, ik sta niet iedere ochtend om vijf uur op voor niks. Ook al heb ik tijdens mijn eerste rit meestal geen passagiers. 😂Want ondertussen zie ik de zon opkomen achter de bergen, kom ik herten en elanden tegen en blijf ik me nog steeds verbazen over hoe belachelijk mooi het hier is.Het is herfstvakantie, dus we zijn veel buiten geweest, hebben weer gevist en maakten voor het eerst onze eigen kibbeling van zelfgevangen vis. De kinderen en Johnny vangen trouwens van alles. Ik uiteraard weer niks.Ook heb ik eindelijk mijn eigen bus terug, compleet winterklaar met spijkerbanden en een Webasto die zichzelf blijkbaar kan aanzetten. Fantastisch… als ik nog zou weten hoe. 😂En ondertussen begint ons leven hier steeds meer gewoon óns leven te worden. De kinderen gaan met plezier naar school en barnehage, wij krijgen meer ruimte voor onze eigen dingen en ik blijf nog steeds foto’s maken van ieder mooi uitzicht.Hopelijk wordt dát laatste nooit normaal.

Aflevering 200.Kwam ik dus pas ná het opnemen achter. 😂 Geen terugblik, geen slingers, geen emotioneel jubileummoment. Gewoon ik, vanuit mijn bus, met een week aan verhalen. Eigenlijk precies zoals het hoort.De kinderen gaan inmiddels alsof ze nooit anders gedaan hebben naar school en barnehage en ondertussen beginnen we thuis alweer te schuiven met bedden en slaapkamers, want mijn ouders komen over een paar weken naar Noorwegen. En aangezien onze trap naar beneden niet bepaald is ontworpen met veiligheid als hoogste prioriteit, moest daar even een plan voor komen.Verder vroeg ik het universum een tijdje geleden voor de grap om een klavertje vier. Gewoon als zo’n klein spelletje. En nadat ik tijdens mijn ochtendrit al compleet gelukkig werd van alle hertjes, elanden en het bizarre uitzicht hier, dacht ik nog: het zou me niks verbazen als ik straks uitstap en gewoon dat klavertje vier vind.Drie keer raden wat daar lag. 🍀😂En toen dacht het universum blijkbaar: mooi, genoeg magie voor vandaag.Want een paar uur later viel op het hele eiland de stroom uit.Acht uur lang.Geen stroom, geen winkel, niet kunnen koken en met vijf kinderen ontdekken dat je misschien toch iets beter voorbereid moet zijn op dit soort dingen. We weten nu in ieder geval dat we standaard kaarsen, zaklampen én een behoorlijke voorraad brood in huis willen hebben. En toen de stroom eindelijk terugkwam, vloog bij ons de keuken er alsnog uit.Welkom op het eiland. 😂En ergens tussendoor kwam ik ook nog tot een andere ontdekking: mijn ochtendroutine werkt inmiddels hartstikke lekker op werkdagen, maar in het weekend ontbreekt er iets. Als ik na mijn koffie, ontbijt en schrijven niet naar buiten ga, word ik blijkbaar gewoon strontchagrijnig. Ook weer wat geleerd.Dus aflevering 200 gaat niet over 200 afleveringen.Hij gaat over een klavertje vier, acht uur zonder stroom, bedden door het hele huis slepen, mijn ouders die bijna komen, mijn steeds donkerder wordende ochtendritten en ontdekken dat ik in het weekend blijkbaar gewoon naar buiten geschopt moet worden.En eerlijk? Voor aflevering 200 had ik het zelf niet beter kunnen verzinnen. 😂

Even een kleine extra update vanuit… de rij voor de ferry in Ørnes. 😂Want wat doe je als je bus bijna leeg is en de dieseltank op het eiland óók leeg blijkt te zijn?Juist. Dan ga je “even” tanken in Ørnes.Alleen betekent “even” hier dus: met de ferry naar het vasteland, een paar ritten laten vervallen, tanken en vervolgens ruim vijf uur wachten tot je weer terug kunt. 😂Dus ik heb er maar het beste van gemaakt. Wat winkels bezocht, wat dingen gekocht die we nog nodig hadden, geprobeerd mijn nieuwe — maar niet helemaal goed geplaatste — screenprotector te laten fixen, een broodje worst gegeten, mijn telefoon opgeladen en een beetje zitten lezen.En ondertussen heb ik ook weer wat geleerd over mijn bus. Blijkbaar moet ik die tank helemaal niet zo leeg laten worden, óók omdat de Webasto dan minder goed werkt. Kijk… dat zijn dus van die dingen die niemand je vertelt totdat je ineens met twee streepjes diesel op een eiland zonder diesel staat. 😅Weer wat geleerd.En stiekem vind ik dit dus ook wel weer typisch voor ons leven hier: iets simpels als even tanken kan zomaar veranderen in een halve dag op het vasteland.Maar goed… de tank zit weer vol. Ik mag weer terug naar het eiland. En voortaan tank ik iets eerder. 😂

Soms heb je van die weken waarin er eigenlijk niet zoveel bijzonders gebeurt… en vervolgens praat je er toch weer een hele aflevering over vol. 😂Ik begin deze aflevering na een NEI-sessie waar ik zó lekker van in mijn energie zat dat ik meteen weer allemaal ideeën voor mezelf kreeg. Maar eerst even bijkletsen, want sinds de vorige aflevering is er stiekem toch weer genoeg gebeurd.We gingen met z’n allen naar de film in het dorpshuis hier op het eiland, volledig in het Noors — waar de kinderen ineens totaal geen moeite mee hadden. Thuis is dat uiteraard een heel ander verhaal. 😏Daarna ging ik met Tiego, Sjoerd en Niels naar Ørnes voor de tandarts. Drie jongens, boren, vullen, verdoving en een moeder die uiteindelijk vooral ontzettend trots zat te wezen. Ze deden het zó goed. ❤️ Ondertussen stond Johnny ergens boven op een berg waterleidingen te leggen die met een helikopter werden aangevoerd. Gewoon een normale vrijdag dus.En we hebben gevist. Véél gevist. Dit keer met aanzienlijk meer succes: makreel, koolvis, kabeljauw… zelfs Fleur ving haar eigen minivisje. Alleen ik ving natuurlijk weer niks. 😂 Gelukkig leren we steeds meer van de mensen hier en weet ik inmiddels zelfs hoe je een kabeljauw op de kade fileert zonder eerst alle ingewanden eruit te halen.En dan kom ik aan het einde nog op een nieuwe ochtendroutine waar ik zelf belachelijk enthousiast van word: iedere ochtend schrijven aan de hand van één vraag uit mijn manifestatiekaartendeck.De eerste vraag?Wat zou je doen als je 100% zeker wist dat het zou lukken?Nou… daar kan ik voorlopig wel even mee vooruit. ✨