DiscoverPODCAST με τον Σταύρο Θεοδωράκη
PODCAST με τον Σταύρο Θεοδωράκη

PODCAST με τον Σταύρο Θεοδωράκη

Author: pod.gr

Subscribed: 391Played: 3,416
Share

Description

Επίκαιρο podcast; Ναι, γιατί τα πράγματα άλλαξαν! Ο Σταύρος Θεοδωράκης αποκρυπτογραφεί τα γεγονότα της κάθε μέρας. Τα αληθινά και τα fake. Τρυφερός με τους τρυφερούς, σκληρός με τους σκληρούς και με τους παραπονιάρηδες πιο παραπονεμένος. Μαζί του μια ανήσυχη παρέα που ψάχνει και ψάχνεται. Γιατί η επικαιρότητα έχει και τα απόκρυφα σημεία της.
39 Episodes
Reverse
Γιατί ένας πρωτοποριακός οργανισμός, όπως το ΚΕΘΕΑ, καταλήγει εμμονικά να υποστηρίζει έναν και μόνο έναν τρόπο απεξάρτησης, περιφρονώντας τους νέους δρόμους που δείχνουν οι επιστήμονες αλλά και τα παραδείγματα που ακολουθεί όλη η Ευρώπη. Γιατί κάποια στελέχη του, ακόμη και σήμερα, μιλούν σαν εκπρόσωποι θρησκευτικής σέχτας και κάποιοι άλλοι σαν κομματάρχες; Και γιατί δεν εισακούστηκε ο ίδιος ο ιδρυτής του που είχε προειδοποιήσει προφητικά, από το 1995, ότι το ΚΕΘΕΑ πρέπει να μετασχηματιστεί για να μην εκφυλιστεί σε ΔΕΚΟ; Ο Σταύρος Θεοδωράκης πιστεύει ότι με φεϊσμπουκικά συνθήματα («Κάτω τα χέρια από το ΚΕΘΕΑ») δεν στηρίζουμε τους ανθρώπους που έχουν θανατηφόρες εξαρτήσεις. Και μας καλεί σε μια καμπάνια ανθρωπισμού για να λειτουργήσουν οι χώρου εποπτευόμενης  χρήσης που ξεκίνησαν το 2013 και σταμάτησαν λίγους μήνες μετά, παρότι είχαν σώσει 100 ανθρώπους από οβερντόουζ!
Ο Σταύρος Θεοδωράκης ψάχνει πώς τα «τίποτα» στον χώρο του ελαφρού τηλεοπτικού θεάματος, από «ξενιστές» πολλαπλασιάστηκαν και τείνουν να γίνουν κυρίαρχοι. Με απάτες, φιγούρες, λαϊκισμούς, απειλές και τρας γκλαμουριές. Τώρα και με αστυνομική φρουρά, περιπολικά και 24ωρη φύλαξη! Αναρωτιέται τι θα πουν όλοι αυτοί -οι κρατικοί λειτουργοί- που επέτρεψαν όλες αυτές τις νίκες του «τίποτα» και έχει την ελπίδα να αποδειχθεί ότι αυτοί που του πρόσφεραν όσα του πρόσφεραν, ήταν συνεργοί του. Να το έκαναν δηλαδή επειδή θα κέρδιζαν. Διότι αν είναι απλώς εξαπατημένοι, αν το έκαναν επειδή δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το «τίποτα» από όλα τα άλλα είδη, τότε δεν υπάρχει σωτηρία.
Ένα γυναικείο σώμα μαυρισμένο, νεκρό και δύο «απείρακτα» ροζ γοβάκια ένα βήμα πριν το κενό. Οι εικόνες από την τραγωδία στην Σταδίου δεν μπορούν να ξεχαστούν. Ποιος έκαψε όμως την Βιβή, την έγκυο Αγγελική και τον Νώντα; Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν ρωτά μόνο γι' αυτούς που έσπασαν τα ρολά, πέταξαν τα μπιτόνια και έβαλαν τη φωτιά. Αλλά και για όλους αυτούς που ήταν στην πορεία και δεν τους σταμάτησαν και δεν αντέδρασαν. Και αυτούς που γελούσαν και επικροτούσαν. Η πυροσβεστική επιμένει ότι θα προλάβαινε αν την άφηναν να προσεγγίσει. Όμως λειτούργησε το σύνδρομο «Θεατές του Κολοσσαίου». Το ίδιο που μας κάνει να αδιαφορούμε και για πολλά άλλα μικρά και μεγάλα εγκλήματα. Από τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας στο διπλανό διαμέρισμα, μέχρι τους βιασμούς στα νεανικά αποδυτήρια ή στα σαλόνια VIP πολιτών και το μπούλινγκ στα σχολικά προαύλια. Γεγονότα που συνεχώς ανεχόμαστε και δεν αντιδράμε. Και εθιζόμαστε σιγά σιγά στην απάθεια και την αδιαφορία. Κάποιοι το απολαμβάνουν, κάποιοι αποστρέφουν το βλέμμα τους, κάποιοι απλώς δυσανασχετούν, αλλά τελικά ελάχιστοι αντιδρούν.
Ένας ύμνος στις παρελάσεις των εφηβικών μας χρόνων. «Μαζί μας είχε βγει στη λεωφόρο και ο έρωτας. Οι εξάρσεις των τυμπάνων και των πνευστών χτυπούσαν κατευθείαν στην καρδιά. Από κοντά και ο εκφωνητής που υμνούσε την ομορφιά και την λεβεντιά. Τα αγόρια με κολλαριστά άσπρα πουκάμισα, του μπαμπά βέβαια, και τα κορίτσια, επιτέλους, με τακούνια».  Αλλά ταυτόχρονα και ένα κατηγορώ για τις εξέδρες των επισήμων. «Εξέδρες που πάνω τους συνωστίζονται κάθε λογής εκπρόσωποι. ‘’Μαλλιαροί μου Ελλαδίτες / θλιβερές μου πορδές’’ που λέει και ο Νιόνιος».Ο Σταύρος Θεοδωράκης μας καλεί αν θέλουμε να συγκρουστούμε με τα πατροπαράδοτα όπως λέμε ελαττώματα της φυλής - τον κακορίζικο εγωισμό που νικάει τον εγωισμό της δημιουργίας - να σπάσουμε τις «χρονοκάψουλες» (του ’21, του ‘12, του ‘40, του ‘46, του ‘67, του ’74…) και να ανακαλύψουμε νέα όπλα για νέες κατακτήσεις.
O Σταύρος Θεοδωράκης θυμάται την ιστορία της Κατερίνας, που έβαλε τις κυψέλες της σε μια πλαγιά με θυμάρια. Οι μέλισσες όμως έφευγαν και πήγαιναν σε ένα εργοστάσιο χυμών και να ρουφήξουν επικίνδυνες φτηνές γλυκαντικές ουσίες, αδιαφορώντας για το κακό που έκαναν στην ίδια τους την κυψέλη. Μπορούμε άραγε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για δικές μας παρόμοιες συμπεριφορές; Μήπως πρέπει να πάψουμε να λέμε «έλα μωρέ σε εμένα θα συμβεί»; «Ζούμε την ευφορία της προσωρινότητας», όπως είπε ένας μάχιμος γιατρός. Νομίζουμε δηλαδή ότι ο κορονοϊός είναι μια περαστική μπόρα.  Μήπως όμως είναι καιρός, για να σωθεί η κυψέλη μας, να κινηθούμε αντίθετα στο ρεύμα που μας οδηγεί σε συνεχείς απερισκεψίες πολλαπλασιάζοντας τις διασωληνώσεις και τους θανάτους. Σαν σμήνος ξανά να διορθώσουμε την πορεία μας. Πολίτες και πολιτικοί. Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν έχουμε και άλλη λύση.
Τις τελευταίες εβδομάδες έχει εκτοξευθεί στα ύψη ο αριθμός των νέων που συμμετέχουν σε κάθε είδους διαδήλωση στην Αθήνα. Από το «να φύγει η υπουργός» μέχρι «να δικαιωθεί ο απεργός».  Εκεί που όλοι περιμένουν 300, εμφανίζονται 1.300. Αυτό έγινε και στη Νέα Σμύρνη. Γιατί πάντα και παντού θα υπάρχει ένας χαζός ή ένας σαδιστής αστυνομικός. Μια «σπίθα» και ξαφνικά μαζεύτηκαν 5- 6 χιλιάδες διαδηλωτές. Τι λάθος κάνει η κυβέρνηση; Και γιατί κανείς δεν δίνει μια ελπίδα στους νέους που μαραζώνουν μέσα στην καραντίνα; Ο Σταύρος Θεοδωράκης καλεί την ΕΕ να προχωρήσει τουλάχιστον στον δεκαπλασιασμό των προγραμμάτων Erasmus. Και καλεί τα κόμματα να μην παίζουν το κρυφτούλι με τον κορονοϊό. Δεν μπορούν με τις ΜΕΘ γεμάτες, να λένε «διαδηλώστε εσείς, για να υπάρχουμε εμείς». Γιατί όπως έγραψε και ένας γιατρός: «και εγώ μαζί σας, αλλά δεν θα ψάχνει ο Χρυσοχοΐδης αναπνευστήρα και κλίνη, εσείς θα ψάχνετε».
Ο Σταύρος Θεοδωράκης, όταν έκλεινε τα 20, έστησε καρτέρι στις παραλίες της Αττικής να απαθανατίσει τις μπουλντόζες να γκρεμίζουν παράνομα κτίσματα. Ήταν οι μέρες που ο υπουργός Χωροταξίας Αντώνης Τρίτσης έλεγε «ρίξτε τις μάντρες και ανοίξτε πρόσβαση για τον λαό σε όλες τις παραλίες»! Βέβαια τίποτα από αυτά δεν έγινε. Αυτές τις μέρες, σχεδόν 40 χρόνια από τότε, η Βουλή το βράδυ της Τσικνοπέμπτης αποφάσισε να αναστείλει τις κατεδαφίσεις όλων των παρανόμων κατασκευών που είχαν κριθεί τελεσίδικα κατεδαφιστέες από τα δικαστήρια! Ο λόγος; Και εδώ … ο Covid-19! Στην ουσία όμως πρόκειται για έναν άλλο χρόνιο και ανίατο ιό. Τον ιό του πολιτικού κόστους. Με τις πρώτες κατεδαφίσεις που έγιναν στο Λασίθι και την Χαλκιδική, οι βουλευτές άρχισαν να διαμαρτύρονται, οι δήμαρχοι να παθαίνουν υστερία και οι υπουργοί να πιέζονται. Και έτσι αποφάσισαν αναστολή για άλλη μια φορά όλων των κατεδαφίσεων στις παραλίες!  «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» που τραγουδάει και ο Νίκος Παπάζογλου.
Οι κομματικοί στρατοί και τα τρoλ τους μαλώνουν στα social media για το τι ψηφίζουν οι βιαστές. Τι σχέση έχει όμως έχουν όλα αυτά με το δράμα των παιδιών που κακοποιήθηκαν; Και με την προστασία που πρέπει η πολιτεία να τους παρέχει; Ποιο θύμα θα βγει ξανά και θα μιλήσει; Κι αν είναι «δεξιός» ο ένοχος; Να ρίξει νερό στο μύλο του Αλέξη; Κι αν είναι «αριστερός» ο ένοχος; Να κάνει αβάντα στον Κυριάκο; «Να ακούσουμε τα θύματα», λένε κάποιοι υποκριτικά, αλλά οι μαρτυρίες των θυμάτων είναι απλώς η καύσιμη ύλη για τις δικές μας επιδείξεις και κυρίως για τον άσβεστο πόλεμο με τους αντιπάλους τους. «Αυτή είναι η Ελλάδα λοιπόν», λέει ο Σταύρος Θεοδωράκης και μας καλεί να το παραδεχθούμε και να σταματήσουμε να ξεπλένουμε τις αμαρτίες μας.
Τι έφταιξε λοιπόν και δεν είχαμε ρεύμα σε πολλές γειτονιές της Αττικής και της Εύβοιας; Τι πρέπει να γίνει για να μην ξανασυμβεί; Και γιατί στην Ελλάδα έχουμε, κατά κανόνα, δυσανάλογες καταστροφές από ακραία καιρικά φαινόμενα, που παντού συμβαίνουν; Αντί να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα, τα κόμματα και οι «εθελοντές» τους στα social media «πυροβολούν» τους αντίπαλους αρχηγούς. Οι μεν κατηγορούν τον Μητσοτάκη γιατί σταμάτησε και πήρε καφέ από το Κολωνάκι και οι δε κατηγορούν τον Τσίπρα γιατί αντί να ήταν στο γραφείο του φωτογραφιζόταν με τα παιδιά του και το σκυλί τους στα χιόνια. Ένας πρώην δήμαρχος όμως είναι αποκαλυπτικός: Οι μισές καταστροφές στο ηλεκτρικό δίκτυο θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν τα δέντρα είχαν κλαδευτεί. Η προειδοποίηση για την κακοκαιρία «Μήδεια», είχε γίνει εδώ και 10 μέρες. Υπήρξε, κάποιος δήμος - ή η περιφέρεια ή η ΔΕΔΔΗΕ – που  έβγαλε στους δρόμους συνεργεία για να κλαδέψουν τα επίφοβα προς πτώση δέντρα; «Όχι» απαντά ο Σταύρος Θεοδωράκης και θυμίζει ότι ζούμε σε μια χώρα που ο εκχιονισμός της  Πανεπιστημίου είναι αρμοδιότητα της Περιφέρειας Αττικής αλλά ο εκχιονισμός της Βασιλίσσης Σοφίας είναι αρμοδιότητα του Δήμου Αθηναίων!
Ο ξεσηκωμός των κακοποιημένων σεξουαλικά συνανθρώπων μας, βοηθήθηκε από σταθερά χέρια. Μπεκατώρου - Μπότση - Παπαχαραλάμπους - Μοθωναίος. «Και σε τι χρησιμεύει να ακούμε ιστορίες που έχουν συμβεί πριν 15 ή 20 χρόνια αφού τα αδικήματα έχουν παραγραφεί», λένε κάποιοι. Χρησιμεύει!  Γιατί είναι λυτρωτικό για τα θύματα να μιλούν δημοσίως και να επαινούνται - επιτέλους! Γιατί είναι δίκαιο οι «κακοί» να ξεμπροστιάζονται και να χάνουν τον ύπνο τους… Αλλά κυρίως γιατί η συνειδητοποίηση των νέων για το τι είναι κακό, τι είναι παράνομο, τι είναι έγκλημα στο σεξ, πρέπει επιτέλους να συμβεί. Το σχολείο έτσι κι αλλιώς έχει φανεί ανίκανο να ξεχωρίσει στα παιδιά το σεξ από την σεξουαλική κακοποίηση, την περιπέτεια από το έγκλημα. Ας τα μορφώσουμε λοιπόν δια του παραδείγματος. Και σε ό,τι αφορά τους ενήλικες ο Σταύρος Θεοδωράκης πιστεύει ότι δεν πρέπει να φοβούνται μήπως όλα αυτά καταλήξουν σε μια ενοχοποίηση των σεξουαλικών σχέσεων και του φλερτ. Αντιθέτως, πιστεύει ότι οι αποκαλύψεις θα βοηθήσουν, γυναίκες και άντρες, να απελευθερωθούν και να διεκδικήσουν περισσότερη σεξουαλική ελευθερία.
Αν και δεν δίνονται αναλυτικά στοιχεία από το υπουργείο Υγείας, υπολογίζεται ότι ένα μεγάλο μέρος του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού των δημόσιων νοσοκομείων αρνείται να κάνει το εμβόλιο. Είναι τραυματιοφορείς; Νοσοκόμοι; Γιατροί; Γιατί δεν μας λένε; Από το Σύνταγμα βέβαια, ο καθένας έχει το δικαίωμα να αρνηθεί το εμβόλιο, αλλά μπορούν να το κάνουν, χωρίς συνέπειες, αυτοί που κρατάνε τις σύριγγες; Ο Σταύρος Θεοδωράκης πιστεύει ότι το κράτος πρέπει να τους μετακινήσει σε υπηρεσίες που δεν θα έχουν επαφή με ασθενείς ή να τους δώσει άδεια άνευ αποδοχών μέχρι να λήξει ο ιατρικός συναγερμός. Γιατί εκτός των άλλων είναι παράλογο να εισηγούμαστε στην Ευρώπη «πιστοποιητικό εμβολιασμού» για να ανοίξουν οι πόρτες του τουρισμού, και το ⅓ του υγειονομικού προσωπικού μας να είναι ανεμβολίαστο! 
Οι υπερεθνικιστές βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές στη χώρα. Στην Κύπρο κατάφεραν να αρνηθούμε λύσεις, που αν είχαν εφαρμοστεί, τώρα η Μεγαλόνησος δεν θα «βούλιαζε» από Τούρκους στρατιώτες. Στο Αλβανικό αφήνουμε την Τουρκία να εκπαιδεύει τον αλβανικό στρατό, να χτίζει σχολεία, Πανεπιστήμια, τζαμιά, νοσοκομεία κιι εμείς συζητάμε αν πρέπει να καταργήσουμε το «εμπόλεμο» των 80 ετών! Και τώρα, με την παρέμβαση Σαμαρά, οι υπερεθνικιστές προσπαθούν να κρατήσουν την σύγκρουση με την Τουρκία στα μέτρα του προηγούμενου αιώνα. «Όπλα και κανόνια» και καμία συζήτηση. Τα ατού της χώρας μας όμως δεν βρίσκονται στις αποθήκες των πολεμικών βιομηχανιών… Εκεί έχουν πρόσβαση όλοι και οι Τούρκοι βέβαια. Ο Σταύρος Θεοδωράκης καλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιμείνει στην ειρηνική επίλυση των διαφορών με την Τουρκία και να «διαψεύσει» τον πατέρα του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που πίστευε ότι «η ελληνική δεξιά (…) δεν τολμά να κάνει πολιτική».
Γιατί στα ελληνικά πανεπιστήμια, 40 χρόνια τώρα, δεν έχει γίνει ποτέ καμία -ούτε μία!- εκδήλωση με την συμμετοχή πολιτικών από διαφορετικές παρατάξεις; Στα αμφιθέατρα πάντα, οι δεξιοί καλούν τους δεξιούς, οι αριστεροί τους αριστερούς, οι αντιεξουσιαστές τους αντιεξουσιαστές… Κανένας διάλογος δεν γίνεται, καμία σύγκρουση ιδεών και όλοι προστατεύουν τις εκδηλώσεις τους με τα πιο μπρατσωμένα στελέχη τους. Κάποιοι με καδρόνια και κράνη, κάποιοι με ασφαλίτες, κάποιοι με οικοδόμους, κάποιοι με μπράβους της νύχτας. Και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Σαν τους μαφιόζους που μοιράζουν τις πιάτσες. Ο Σταύρος Θεοδωράκης παίρνει θέση στο πλευρό των μη κομματικών φοιτητών, καθηγητών και ερευνητών που υποφέρουν από τη βία των μπαχαλάκηδων και ασφυκτιούν  στη μέγγενη των συγκρουόμενων κομματικών «στρατών».
Η Ελλάδα συνεχίζει να έχει δύο ρεκόρ για Γκίνες. Τα περισσότερα στρατόπεδα σε αστικές περιοχές. Και ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα στην κορυφή του στρατεύματος. Έχουμε πάνω από 120 ταξίαρχους και δεκάδες υποστράτηγους και αντιστράτηγους. Και τώρα το υπουργείο Αμύνης προωθεί  την αύξηση της στρατιωτικής θητείας! Για να χαρούν οι ταξίαρχοι που θα έχουν στρατόπεδα να διοικούν και οι δήμαρχοι που θα έχουν δουλειά τα γυράδικα και οι καφετέριες στις πόλεις τους. Α! Και τα κόμματα που θα κάνουν ρουσφετολογικές μεταθέσεις. Ο Σταύρος Θεοδωράκης υποστηρίζει ότι η αληθινά πατριωτική πρόταση θα ήταν η μείωση της θητείας στους 6 μήνες με κλείσιμο και συγχώνευση στρατοπέδων και την άμεση εξοικονόμηση κονδυλίων για την στήριξη ενός σύγχρονου επαγγελματικού στρατού.
Το παγκόσμιο σοκ που προκάλεσε η εισβολή στο Καπιτόλιο έδωσε την ευκαιρία (!) σε Έλληνες σχολιαστές, να ανησυχήσουν ξανά για τους «φτωχούς και παραπλανημένους ψηφοφόρους» του Τραμπ. Όπως φτωχούς και παραπλανημένους είχαν ονομάσει τα «Κίτρινα γιλέκα» και τους υποστηρικτές του Brexit. Είναι όμως η φτώχεια η κύρια ύλη για τους σύγχρονους δημαγωγούς; Οι εισβολείς έμοιαζαν με απολυμένους ή λούζερ; Ή για όλα φταίει η ντουντούκα (ηλεκτρονική πιά); Οι επιδέξιοι χειριστές των fake news δεν είναι αυτοί που σκορπούν την παραπληροφόρηση και τη συνωμοσιολογία; Ο Σταύρος Θεοδωράκης παραθέτει τα στοιχεία που μαρτυρούν ότι οι λιγότερο μορφωμένοι πολίτες (και όχι απαραίτητα οι φτωχοί) είναι αυτοί που υπέκυψαν στην... γοητεία του Τραμπ.  Αυτοί που δεν διασταυρώνουν τις ειδήσεις και δεν αντέχουν να διαβάσουν μια πλήρη ανάλυση και αρκούνται στους τίτλους στα social media.
Το 2020 ήταν το έτος της ολικής επαναφοράς της επιστήμης. Τόσο που οι «επαγγελματίες θαυματοποιοί» – των θρησκειών και των πολιτικών μπαλκονιών – ένιωσαν να απειλούνται και αντέδρασαν σπασμωδικά. Κι αν αυτή η ταχύτητα της επιστήμης διατηρηθεί και δεν σταματήσει στα μπλόκα της κερδοσκοπίας, του εθνικισμού και του υπαλληλισμού, σύντομα θα έχουμε αποτελέσματα και σε άλλες αρρώστιες. Στο εσωτερικό μέτωπο είχαμε την εκλογή της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην προεδρία της Δημοκρατίας και την περιθωριοποίηση πολιτικών που μυρίζουν μούχλα. Τα πλάνα όμως με τις αλυσοδεμένες καρέκλες στα κατεβασμένα ρολά, είναι το τρέιλερ της κοινωνικής έκρηξης που έρχεται αν δεν αντιμετωπισθούν οι ανισότητες που κλωνοποίησε ο ιός.  Ο Σταύρος Θεοδωράκης προτείνει λοιπόν να μην βιαστούμε να «διαγράψουμε» το 2020 και να σημειώσουμε σε ένα χαρτί τι κρατάμε και τι πετάμε από τους μήνες των στερήσεων. Και τι αλλάζουμε το 2021! Ποια είναι δηλαδή τελικά, τα δικά μας αδιαπραγμάτευτα, «Τα εις εαυτόν», που θα ‘λεγε ο ασκητής - αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος.
Ποιος θα υπερασπιστεί τους πολίτες από εκείνους τους Ιεράρχες που αρθρώνουν λόγο αντιεπιστημονικό και επικίνδυνο σε μια εποχή που κάθε ώρα πεθαίνουν στην Ελλάδα τέσσερις, πέντε άνθρωποι. Γιατί βουλευτές και δήμαρχοι -δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί- δεν λένε την αλήθεια στις τοπικές κοινωνίες και έχουν πάθει αλαλία μπροστά στις εκρήξεις του θρησκευτικού λαϊκισμού κάποιων Μητροπολιτών; Και γιατί αφού τα περιοριστικά μέτρα είναι αδιαπραγμάτευτα ακόμη και με επαγγελματικούς κλάδους που καταστρέφονται (πολιτισμός, εστίαση, τουρισμός), η κυβέρνηση βρίσκεται σε συνεχή διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους της Εκκλησίας για το ποια μέτρα θα εφαρμοστούν και ποια όχι. Γιατί οι λοιμωξιολόγοι που δεν χάνουν την ευκαιρία να μαλώνουν τους νέους, λένε «η εκκλησία ας αποφασίσει»; Ο Σταύρος Θεοδωράκης διαπιστώνει ότι ο διαχρονικός πόλεμος θρησκείας και επιστήμης -από τη φανερή σύγκρουση την εποχή του παππού Δαρβίνου μέχρι την υπόγεια υπόκλιση σε δόγματα στην ψηφιακή μας εποχή- συνεχίζεται αμείλικτος. Και κάποιοι πρέπει να λογοδοτήσουν. Καταρχήν στους πολίτες…
Η γλώσσα «κινδύνευε» με τα «αμερικάνικα» στις ντισκοτέκ. Μετά «κινδύνευε» να εξαφανισθεί μαζί με την «δραχμούλα μας», αλλά παρά  τις προβλέψεις των κινδυνολόγων η γλώσσα μας επιβιώνει, ενσωματώνει δημιουργικά ή απορρίπτει το περιττό. Ωστόσο προκαλεί γέλιο, όταν πολιτικοί και επιστήμονες απλώς ξεπατικώνουν όρους από αμερικάνικα ανακοινωθέντα. Και λένε «click away» ή «drive through rapid test»; Μια συμπλεγματική συμπεριφορά «για να μην φανεί ότι είμαστε πίσω από τις εξελίξεις». Γιατί πόσες ξένες φράσεις μπορείς να αφομοιώσει σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο μια κοινωνία; Μην πείτε άπειρες, γιατί δεν ισχύει. Ούτε «καμιά» που λέει ο Μπαμπινιώτης. Ο Σταύρος Θεοδωράκης προσθέτει μια «τρίτη άποψη» στον γλωσσολογικό εμφύλιο που μαίνεται στα μετόπισθεν της πανδημίας. Και υποστηρίζει ότι η αφομοίωση, η ένταξη είναι πάντα σε συνάρτηση με το μέγεθος και τον χρόνο. Προφανώς λοιπόν και δεν θα μεταφράσουμε την «Black Friday» σε «Μαύρη Παρασκευή» και θα συνεχίσουμε να φτιάχνουμε ρήματα όπως «γκουγκλάρω», αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να παραδώσουμε την εξέλιξη της γλώσσας μας στα social media.
Στο ελληνικό ίντερνετ πολλοί μιλούν για το αστυνομικό κράτος του Μακρόν και υψώνουν τα στήθη τους «στην στοχοποίηση από τον Μακρόν των μουσουλμάνων»! Η Γαλλία, βέβαια, τα τελευταία 6 -7 χρόνια είχε πάνω από 200 νεκρούς από τη θρησκευτική τρομοκρατία (Charlie Hebdo, Μπατακλάν, Νίκαια…), με πιο πρόσφατο τον αποκεφαλισμό του καθηγητή ιστορίας. Τότε ήταν που ο Μακρόν κήρυξε τον πόλεμο στην ισλαμιστική -και όχι ισλαμική- ιδεολογία. Εμείς στην Ελλάδα πού διαφωνούμε; Και γιατί λέμε ότι απαγόρευσε την φωτογράφιση και την βιντεοσκόπηση των αστυνομικών; Αυτό που συζητούν είναι να απαγορεύσουν την δημοσίευση του προσώπου ή άλλου χαρακτηριστικού που μπορεί να οδηγήσει στην αναγνώριση ενός αστυνομικού. Ο Σταύρος Θεοδωράκης υπερασπίζεται τον Μακρόν και αναφωνεί μαζί του τα λόγια των U2: «We are one» - Είμαστε ένα! 
Μπορείς να είσαι ομοφυλόφιλος και να μην έχεις ψηφίσει κανένα από τα νομοσχέδια που τους παρέχουν δικαιώματα; Μπορείς να αναφωνείς «πατρίς θρησκεία οικογένεια» και να κάνεις λεφτά από «ροζ ξενοδοχεία»; Μπορείς να ζεις μέσα στην χλιδή της μίζας και να χορεύεις ζεϊμπέκικα για την φτωχολογιά; Μπορείς να έχεις γλυτώσει με δόλιους τρόπους το φανταρικό και να φωνάζεις κάθε τρεις και λίγο «βουρ και τους φάγαμε τους Τούρκους»; Ο Σταύρος Θεοδωράκης, με αφορμή τη σύλληψη του Ούγγρου ευρωβουλευτή σε ένα σεξουαλικό όργιο στις Βρυξέλλες, μιλάει για τους υποκριτές της πολιτικής αλλά και της δημοσιογραφίας, της θρησκείας, της τέχνης. Όλους αυτούς που συνεχώς αναρωτιούνται «τι θα πω, τι θα κάνω, τι θα αλλάξω, τι θα κρύψω, για να αρέσω». 
loading
Comments 
Download from Google Play
Download from App Store