SMEREN MET BRENDEL

Er komt een moment waarop doorgaan niet meer de dapperste keuze is.Dit is aflevering 170. En voor nu ook de laatste.Niet omdat het niet meer werkt. Maar juist omdat er iets nieuws wil groeien. En dat vraagt ruimte. In deze aflevering deel ik waarom ik bewust stop, wat dat met mij doet, en waarom stoppen soms de scherpste daad van leiderschap is die je kunt plegen.170 afleveringen blijven gewoon staan. Toegankelijk, altijd. Dus graaf gerust het archief in.En wil je me blijven volgen deze zomer? Elke zondagochtend om 9 uur stuur ik mijn wekelijkse inspiratiemail: persoonlijk, verdiepend en altijd met iets om op te kauwen. Schrijf je in via de link hieronder — dan hoef je me helemaal niet te missen.Tot na de zomer.Yes! Ik schrijf mij NU in voor een wekelijks portie inspiratie

Op de dag dat ik deze podcast opnam, was ik jarig. 59. Wat betekent dat ik mijn 60e levensjaar in ben gestapt.En dat bracht me bij een vraag die ik ook aan jou wil stellen.Want hoeveel van wat jij over jezelf gelooft, is eigenlijk een feit? En hoeveel is een verhaal dat je ooit hebt geschreven — in een tijd die al voorbij is?Er is wetenschappelijk onderzoek dat laat zien hoe diep die verhalen gaan. Hoe ze bepalen wat je aanpakt, wat je loslaat, en wat je jezelf toestaat.En het goede nieuws: je bent niet alleen de hoofdpersoon. Je bent ook de auteur.Luister mee.

Je doet het al voordat je het doorhebt.Een profiel. Een post. Een zin in een gesprek over wat iemand heeft bereikt.En dan ben je al aan het rekenen.Vergelijken voelt als eerlijk kijken naar jezelf. Maar het is stiekem de meest gewiekste manier om jezelf nooit genoeg te laten zijn.In deze aflevering gaan we naar het mechanisme zelf. Wat er in je brein gebeurt, waarom je er bijna altijd de verliezer van bent. En wat het je eigenlijk probeert te vertellen.

Er zit een systeem in je dat ouder is dan jij. Ouder dan je naam, ouder dan je eerste herinnering. Het heeft je groot gebracht, door situaties heen gesleurd die je niet meer weet, en het draait vandaag nog steeds op de achtergrond.Het probleem? Het weet niet dat jij al lang volwassen bent.In deze solo vertel ik je over de vier manieren waarop dat systeem zich laat zien, waaronder één die er uitziet als empathie, als flexibiliteit, als harmonie. En die dat dus niet is.Ik vertel ook over mezelf. Over hoe ik vocht voor aandacht toen ik klein was. En hoe ik dat patroon soms — ook nu nog — in mezelf herken.De vraag die ik je meegeef is er een die je de rest van de dag niet meer loslaat.

GEZIEN WORDEN ZONDER DAT HET IETS KOSTMeer dan de helft van de mensen die AI gebruiken, doet dat niet voor werk. Ze praten over twijfels, angsten, dingen die ze hardop nog niet durven zeggen. En tegelijkertijd zijn we collectief eenzamer dan ooit.Toeval? Ik denk het niet.Want de echte vraag achter dit gedrag is niet: is AI handig? De echte vraag is: waarom voelt gezien worden door een computer zo veilig?Wat dat betekent voor coaching, voor leiderschap, en voor hoe jij omgaat met de mensen om je heen — daar ga ik deze aflevering op in. Inclusief waar AI wél werkt, waar het tekortschiet, en hoe je het kunt inzetten als brug in plaats van vervanging.