Seruzun

“Kalp ile bağını koparmak” …. kulağa ne kadar zalimce geliyor değil mi? Ne anlıyoruz bu ifadeden? Belki bencillik, belki zayıflık, korkaklık belki de vicdansız ve hatta robotik bir yaşam… İlk aklınıza gelen bunlar ve benzerleri ise aslında gerçeklikten ne kadar uzak olduğunuzu gösterir. Freud bu konuyu şöyle özetlemiş: “İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi, kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde, artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların tecrübe dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kaybetmiş bir insana tecrübeli denir. ”

Mükemmel erkek var mı? Büyüleyici bakışları, Yunan heykeli gibi kaslı vücudu, kusursuz kişiliği ve zevkleriyle aklınızı başınızdan alacak bir erkek her kadının hayallerini süsler. Ancak gel gör ki bu erkekler sadece peri masallarında, romantik komedi filmlerinde olur ve daha çocuk yaşlarda bilinç altımıza işlenmiştir. Sakın inanmayın bu şehir efsanelerine. Zira öyle bir erkek henüz nefes almıyor:)

Hayat döngüsünün içinde herkes ruh eşini arar durur. Hepimizin belki de en önemli hayalidir ruh eşini bulabilmek. Fakat bu yolda bazen kayboluruz. Ne aradığımızı kendimiz bile unuturuz. Bir çoğumuz pek çok ilişki ve evlilikten sonra bile aradığını bulamaz. Bulduğumuzu sanırız ama zaman içinde yanıldığımızı anlarız. Öyleyse nedir ruh eşi? Mükemmel uyumun yakalandığı bir partner gerçekten ruh eşiniz midir?

Değişen toplum düzenimiz değişik yerlere gidiyor. Gelişen teknolojiden sanırım, her şeyin kolayına kaçıyoruz. Kolay para kazanma, popüler olma, ünlü olma, çalışmadan zengin olma, spor ve diyet yapmadan zayıf ve sağlıklı kalma, kendini çözemeden bir başkasını tanıma isteği almış başını gidiyor. Önce gençler böyle diye düşündüm, yani Y kuşağı ve sonrası. Sonra baktım ki X kuşağında da aynı problemler var. Demek ki yaşla değil başla ilgili böyle şeyler. Zamanın ruhu bu olsa gerek. Herkes önüne altın tepside sunulan nimetlerden faydalanmayı öğrenmiş.

“Yaşamın trajedisi ölüm değil, yaşarken içimizde ölmesine izin verdiklerimizdir.” demiş Amerikalı yazar Norman Cousins. Ölüm gerçekten de bu kadar trajik bir son mudur? Hepimiz bir gün öleceğimizi bilerek yaşarken neden korkarız ölümden? Aslında hepimiz biliyoruz ölümün de doğum kadar normal olduğunu. Tek farkı doğunca sen ağlarsın etrafındakiler güler, ölünce sen gülersin etrafındakiler ağlar. Ölümün acı veren yanı ölen için değil, geride kalan sevdikleriniz için geçerlidir. Çünkü çoğu zaman siz ölürken öldüğünüzü bilmezsiniz. Çektiğiniz fiziksel acının bile farkında varmaz ya da hatırlamazsınız. Ama ardınızda bıraktıklarınız için yıkıcı bir travma olabilir. Geride kalanlar çoğu zaman yaşarken ölürler. Sizin çektiğiniz fiziksel acılar, sevdiklerinizin canını daha çok yakar. Aslında ölümden korkmayız çünkü bilmediğimiz bir şeyden korkamayız. Ölüm korkusunun altındaki tek neden; geride bıraktığımız sevdiklerimizin üzülmesidir. Çocuklarımız gelir aklımıza, ailemiz… Onların sizin ölümünüz ile acı çekecek olmaları sizi korkutur aslında. Hele hala size ihtiyacı olan bir evladınız varsa kendi ölümünüzden çok, onun siz olmadan nasıl yaşayacağını ve çekeceği zorlukları düşünürsünüz.