DiscoverCultureel Persbureau
Cultureel Persbureau
Claim Ownership

Cultureel Persbureau

Author: Cultureel Persbureau

Subscribed: 3Played: 92
Share

Description

Cultuurpers publiceert over kunst en over kunstbeleid. We zoeken veel uit over de rare dingen die soms met, rond en in de kunstwereld gebeuren. We zijn daar best uniek in. Sterker nog: al sinds 2009 speelt dit netwerk van lezers, opinieleiders en professionele journalisten een cruciale rol als waakhond van de kunstsector en de cultuurpolitiek.
124 Episodes
Reverse
Podiumpoëzie wordt doorgaans in Nederland minder hoog geacht dan geschreven poëzie. Terwijl podiumdichters juist zo sterk kunnen raken. Alleen tijdens de Nacht van de Poëzie, elk jaar in Utrecht, eren we de performers onder de poëten. Daarna zijn het weer de grapjassen die kunnen rijmen, waarvoor ze vaak versleten worden. Spoken Word, de aan de hiphop ontsproten podiumpoëzie, staat weer wat lager op de literaire Olympus. De verwarring in literair Nederland was dus groot toen Amanda Gorman, een Spoken Word-artist van net iets boven de twintig, vanaf het hoogste podium van de VS de hele wereld wist te beroeren. Gevraagd om een vertaling bood uitgever Meulenhoff aan om de internationaal gelauwerde literaire dichter Marieke Lucas Rijneveld met die klus te eren, ook al spreekt die nauwelijks engels en ontbreekt het hun aan ervaring als vertaler. Journalist en fashion activist Janice Deul vroeg zich in De Volkskrant af waarom er geen jonge, zwarte spoken word artist was gezocht voor de vertaling van het legendarische spoken word-gedicht The Hill We Climb van Amanda Gorman, uitgesproken bij de inauguratie van Joe Biden. Daarna brak een shitstorm los waarin geroepen werd dat het kennelijk een eis was dat mensen die iets niet meegemaakt hadden niet als vertaler konden optreden van iemand die iets meegemaakt had. Janice Deul schreef natuurlijk iets anders, maar op sociale media lees je niet de bron, alleen de reacties. Marijn Lems en Wijbrand Schaap kijken met Janice Deul terug op wat inmiddels een soort 'TranslationGate' is geworden. Alles blijkt, zoals altijd, veel genuanceerder te liggen, maar in een wereld die door cancel culture en racistische verkiezingswinst voor BBB, FvD, JA21 en PVV wordt bepaald, maken we liever van een redelijk verzoek een oorlogsverklaring. We spreken over de noodzaak van een ruimere blik in de literaire wereld, en minder angst voor het onbekende. Het is een aangenaam gesprek, met iemand die - na haar Volkskrant-artikel - wereldwijd gevraagd is voor interviews, maar in Nederlandse media genegeerd wordt. Daarom exclusief op Cultuurpers. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Pianospelen zonder handen is best moeilijk. Met één hand is het al bijna onmogelijk, al kwam Paul Wittgenstein er een heel eind mee. De pianist - en oudere broer van de beroemde filosoof Ludwig Wittgenstein - verloor zijn rechterarm in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Hij zette zich met enige verbetenheid aan het trainen van zijn linkerarm en kon dankzij het familiefortuin een paar beroemde componisten pianowerk laten schrijven, speciaal voor de linkerhand. Hij had er matig succes mee, al worden die werken nog steeds gespeeld. In De Verschrikkelijke Wittgenstein, een lunchtheatervoorstelling in het Amsterdamse Theater Bellevue, zien we Paul Wittgenstein terug in 1951, wanneer hij werkt als pianoleraar bij rijke New Yorkers. Regisseur en schrijver Roeland Hofman gebruikt deze situatie als uitgangspunt voor een bizar uurtje toneel waarin bloed vloeit. Acteur Martijn Nieuwerf speelt de getroebleerde eenarmige pianoleraar in de van hem bekende, ontwapenende stijl. Naast hem zien we Isabelle Houdtzagers Billy de Walle als twee over het paard getilde vroegpubers en Tobias Nierop als de butler die niet genoemd is naar de wereldberoemde econoom Stiglitz, al zou dat zomaar kunnen. Het stuk is overigens buitengewoon grappig. Ik ging een inspeelvoorstelling kijken, en vroeg regisseur Hofman en titelrolspeler Nieuwerf naar de achtergronden.  De voorstelling gaat aanstaande zondag in première en is dan tot en met 26 te zien in Theater Bellevue, Amsterdam, steeds om half een 's middags. Inlchtingen: http://theaterbellevue.nl/wittgenstein.  Meer van Cultuurpers? Word lid.  --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Jeroen Bartelse is niet alleen directeur van TivoliVredenburg in Utrecht, de oud directeur van de Raad voor Cultuur is ook baas van de Taskforce die voor de culturele en creatieve sector de lobby voert voor steun aan de cultuur in tijden van Corona. Marijn Lems en Wijbrand Schaap blikken met hem terug op het eerste coronajaar, samengevat in een mooi boek dat uitgegeven wordt door TivoliVredenburg, maar we kijken ook hoe het nu verder moet, met de zzp'ers, en met de test samenleving. ´Er zitten terecht ethische en morele bezwaren aan de test-samenleving. Wij worstelen daar als taskforce ook mee. De wet is misschien wel nodig, maar we hebben ook hele grote zorgen. We zouden in de cultuursector open kunnen gaan zonder testen, omdat er hele goede, en bewezen veilige protocollen zijn. Het duurt veel te lang.’ ‘We zijn op dit moment weer aan het rekenen, net als in maart vorig jaar en de zomer, om in kaart tre brengen wat de schade is. Dat doen we om de minister duidelijk te maken wat de schade is. Uiteindelijk alle credits naar de minister, die het toch bvoor elkaar gekregen heeft. Of het genoeg is: het antwoord daarop is nee. Het is nog afwachten hoe snel mensen terug kunnen, en hoeveel mensen terugkomen.’ ‘Onze eerste zorg was ervoor te zorgen hoe de steun ook bij de zzp’ers terecht zou komen.  we gingen eerst uit van een trickle down effect: door het blijven verlenen van opdrachten aan kunstenaars en zzp’ers kon hun inkomen gegarandeerd worden. De volledige lockdown trok daar een streep doorheen en de generieke pakketten voor zelfstandigen die zijn heel mager. Je valt terug naar bijstandsniveau. Daar vallen klappen. Wat je nu ziet is dat de instellingen het redden. dat is heel belangrijk, want als die het niet redden klapt alles in een. Maar de artiesten en zelfstandigen zijn het kind van de rekening. Sommige makersregelingen werken, maar een deel van de sector is daar niet mee gered.’ --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
We missen een boel cultuur in Nederland, want het land is cultureel nogal gesegregeerd. Dat vertelt actrice Samora Bergtop ons, en ze heeft er een overtuigend verhaal bij. Dus gaat het over kunstjournalistiek die te weinig kennis van en oog heeft voor al die cultuur die gemaakt wordt op plekken en door gemeenschappen waar de witte cultuurjournalist doorgaans niet komt of geen persberichten van krijgt. Hoe komen we van die segregatie af? We komen er niet helemaal uit, tijdens deze dikke drie kwartier, maar het levert wel interessante gezichtspunten op. En voldoende stof voor nieuwe gesprekken.  --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Hebben we een nieuwe taal nodig, en zijn we overgeleverd aan de gedachtenpolitie van de Code Diversitiet en Inclusie? Of is dat geen gedachtenpolitie en dreigt Wijbrand in een oude boze witte man te veranderen? Het blijft spannend. In deze podcast hebben we het dus over de door Mounir Samuel opgestelde ‘Handreiking’ voor inclusief taalgebruik voor de culturele sector. En het gaat ook over het boek 'Ik ga leven' van Lale Gül, wat voor nogal wat ophef zorgt. Niet dat we op alles een antwoord hebben, want daarvoor zijn we niet op aarde, maar het levert interessante gedachtes op. Wijbrand heeft het voor 80 procent gelezen en de discussie is vooral gevolgd door Marijn. Een licht ongemakkelijk gesprek levert dat op, en dat is fijn. Dit alles terwijl zich ook een crisis in de Tweede Kamer afspeelde, en dan gaat het over een premier die geen bronnen wil prijsgeven en een Tweede Kamer. Wat een toestanden. Luister maar. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Is er wel iets algemeens te zeggen over een kunstwerk? Zien we wel hetzelfde en is het geven van een betekenis door een journalist niet ook een daad van uitsluiting voor degene die er anders over denkt? Vragen waar je in het vak van kunstjournalistiek eigenlijk elke dag wel te maken hebt. Marijn Lems (NRC/Theaterkrant) en Wijbrand Schaap (Cultuurpers) graven in hun eigen werk om antwoorden te vinden. Onderwijl moet Wijbrand toegeven dat hij indertijd, jaren geleden, de enige recensent was die het stuk ‘Gif’ van Lot Vekemans niet goed vond, terwijl het inmidddels een wereldwijde hit is geworden. Wijbrand had daar persoonlijke redenen voor, die hij in deze podcast uit de doeken doet. Marijn Lems heeft het later nog over echtscheidingen en game-reviews, en we hebben het over scholieren die weer heel andere problemen hebben in deze populistische tijden. Hij komt nmet bij Casper Vandeputte vandaan, die daar in Den Haag een voorstelling over maakte. Deze podcast moet je dus luisteren als je van kunst houdt, maar ook als je kunst vreselijk vindt. Het essay waar we het ook over hebben, geschreven door Thomas Huut, vind je hier: Wat kunst voor het leven kan betekenen --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Haar partij mag dan de grootste verliezer van de kamerverkiezingen zijn, Melody Deldjou Fard zit niet bij de pakken neer. Nou is dat een beetje het standaard-antwoord van politici als ze een nederlaag te verwerken hebben, maar het enthousiasme van Melody overtuigt. We hebben haar uitgenodigd voor de podcast, omdat ze medewerker is geweest aan Cultuurpers, voor ze zich in de politiek stortte. En omdat ze een goed verhaal heeft in een partij die qua cultuurpolitiek nog wel iets aan de profilering kan doen. We hebben het dus over GroenLinks in de zevende aflevering van de Nerdpodcast. Marijn Lems (die geen GroenLinks stemde) en ondergetekende, die dat dus wel deed, vragen aan Melody met welk verhaal GroenLinks wél een potje had kunnen breken, en vooral: wat moet er met de cultuur gebeuren? En moet Klassiek Links zichzelf niet eens goed heruitvinden? Genoeg stof voor drie kwartier, waarin Deldjou Fard ons uitlegt hoe het anders zou moeten. En omdat de verkiezingen voorlopig even van de baan zijn, hebben we vanaf nu alle tijd om te checken of dat ook gaat lukken. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Ingmar Heytze: MJA

Ingmar Heytze: MJA

2021-03-0903:14

Laatst las ik hoe een millennial de striptekenaar Peter de Wit (bouwjaar 1958) voor ‘dinosaurus’ uitmaakte vanwege een hem onwelgevallig grapje. Het grapje gaat zo: een vrouw komt blij binnen bij de psychiater Sigmund en vertelt dat zij het gedicht The hill we climb mag vertalen omdat ze vrouw, zwart, jong én spoken word artist is. Sigmund feliciteert haar en vraagt hoe ze het aan gaat pakken. Antwoord, tevens clou van het stripje: ‘Ik gooi het door Google translate.’ ‘Mja.’ doceerde de millennial, ‘Ik weet niet of ik dit nou wel zo'n geslaagd grapje vind. Die hele discussie vaart niet wel bij allerlei kort-door-de-bocht opmerkingen. En al helemaal niet van dinosaurussen als Peter de Wit.’ Het was min of meer mijn eigen schuld dat deze reactie bestond, want ik had het stripje zelf uit de krant geknipt en op Facebook gezet. ‘Het is een cartoon,’ schreef ik terug. ‘Een getekend grapje. Je weet wel, van die dingen die leuk bedoeld zijn, waarvoor sommige tekenaars zijn kapotgeschoten door gehersenspoelde extremisten bij wie elk gevoel voor humor en verbeeldingskracht tot moes is geslagen met de kolf van een Kalasjnikov.’ Die zinnen haalde ik maar weg. Ik zit ergens tussen dinosaurussen en millennials in, ik begin langzaam maar zeker te leren wanneer ik beter mijn innerlijke Freek de Jonge de mond kan snoeren en iets in de tuin gaan doen. Bovendien bedoelde deze millennial het helemaal niet zo kwaad. Hij wilde alleen maar, even humorloos als genuanceerd, een discussie voortzetten waarachter het stripje van Peter de Wit wat mij betreft een relativerende punt was. Tijdens een middagdutje – wij jong-bejaarden moeten veel slapen – droomde ik dat ik Peter de Wit tegenkwam in de Albert Heijn – wij droegen allebei witte pakken en zwarte mondkapjes. Ik vroeg de striptekenaar wat hij ervan vond. ‘Mja,’ zei de striptekenaar, die trouwens een lange reptielenstaart bleek te hebben: ‘Als ik een millenial zie denk ik altijd aan verrassingseieren van chocola. Best lekker, maar op elkaar gesmolten als twee Maagdenburger halve bollen. Ze vinden allemaal dat ze iets unieks en enigs in zich dragen. Dat is ook zo. Maar als het tevoorschijn komt is het altijd weer van plastic.’ --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Marijn (NRC/Theaterkrant) en Wijbrand (Cultuurpers) verschillen nogal eens van mening en dat is aanleiding voor weer een leuke podcast over hoe je professioneel naar theater kunt kijken. Dit keer had Wijbrand zich opgewonden over het feit dat stand-up filosofe Laura van Dolron een stuk speelde voor steeds twee genodigden, professionals meestal, en dat die dan hele krantenpagina's volschreven over dat unieke gebeuren, terwijl zo weinig mensen het zelf mee kunnen maken. Wijbrand voelde zich ook buitengesloten. Laura weet een en ander aardig uit te leggen, en dan blijken Marijn en Wijbrand het eigenlijk toch aardig eens dat zoiets gewoon kan: een voorstelling try-outen voor twee, en dat er mischien wel helemaal niet zoveel verschil is met een voorstelling voor een volle zaal. En dat ze Emilio Guzman speciaal vanwege zijn natte ogen naast Hein Janssen had gezet. Kunnen ze dan nergens ruzie over krijgen? Niet echt blijkt. Het andere item gaat over Red Light, waarvan alleen Wijbrand één aflevering heeft gezien. Maar het gaat ook niet direct over de serie van Esther Gerritsen, Halina Reijn en Carice van Houten, als wel over de vraag of je kunt worden afgerekend op de inhoud, wanneer je zelf stelt dat je - op basis van research - een zo volledig mogelijk beeld van je onderwerp (dit keer de ereld van de sekswerkers) schetst. Opnieuw weet Laura van Dolron de heren weer alle hoeken van de kamer te tonen, en is aan het eind iedereen gelukkig. We hebben nog niet gehuild, maar dat komt vast wel, in één van de volgende afleveringen. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Big Mouth Billy Bass is een grootbekforelbaars van kunststof die aan een plank is bevestigd. Als er iemand in de buurt komt – of op een knopje drukt – barst de vis uit in een gruizige vertolking van een voorgeprogrammeerd liedje, meestal ‘Take me to the river’ van Al Green. Bij de refreinregel komt de kop los van het plankje en richt de vis zich rechtstreeks tot de luisteraar. Er zijn Youtubefilmpjes van. Stommer kan het niet. Maar populair is het gadget wel – Al Green schijnt al decennia lang leuk te verdienen aan de royalty’s. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Deze aflevering, nummer 5 alweer in een steeds beter beluisterde podcastserie, gaat het over de toekomst van het theater. Een toekomst na Corona, natuurlijk, maar ook de toekomst zoals sommige theatermakers en -journalisten die zich dromen. Marijn Lems (NRC) en Wijbrand Schaap (Cultuurpers) praten bijvoorbeeld over Milo Rau, de spraakmakende artistiek leider van NTGent (België). Die kwam een paar jaar geleden binnen bij de zuiderburen met een heus manifest. Zo’n manifest, dat hadden we alweer een tijdje niet gezien, en Marijn praat je bij over wat we daarmee aanmoeten. In een recent interview zegt Rau bijvoorbeeld ook dat wat hem betreft critici aan de regietafel van het theater moeten aanschuiven. Wat vinden we daarvan? Luister en huiver. Want het gaat natuurlijk ook over de macht van de criticus. En over theater na corona. Want daar is een hoop over te zeggen. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
De beste kunstwerken zijn mislukt, en het is aan het publiek om er een betekenis aan te geven, waar de kunstenaar geen controle over heeft, betoogde cabaretier Micha Wertheim onlangs in een essay voor De Correspondent. Dat vonden we een goed onderwerp voor onze vierde nerdpodcast. Marijn Lems (NRC,Theaterkrant) botst wel eens met mensen die hem in zijn recensies te veel op de morele kant van het kunstwerk vinden ingaan. Ondergetekende heeft over dat morele oordeel ook zo zijn twijfels. Grappig genoeg mengt Micha Wertheim zich op zeker moment in het gesprek en dat komt de levendigheid bepaald ten goede. Niet helemaal toevallig is Wertheim een deskundige op het gebied van kunst, betekenis en moraal, en daarom is het prachtig dat hij er tussen de voorbereidingen voor zijn niet-te-missen show Niemand Anders (er zijn nog kaarten) tijd voor vond om met Marijn in discussie te gaan. Hij beschouwt moraal niet als een onderwerp voor kunstkritiek. 'Het probleem is natuurlijk wel dat heel veel kunstenaars zelf over moraal beginnen. Het is dus niet alleen de schuld van critici dat het gesprek over kunst die kant op gaat. Ik neem dat de kunstenaars ook kwalijk.' --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Vandaag hebben we het over jeugdtheater. Een genre waarmee ik zelf ooit, in 1994, voor het eerst kennismaakte dankzij ‘Mirad, een jongen uit Bosnië’ van Ad de Bont, gespeeld door Theatergroep Wederzijds. Marijn Lems kreeg zijn liefde voor jeugdtheater mee van zijn moeder, net als zijn vader bibliothecaris in Tilburg. Waar we het over eens zijn, in deze podcast, de derde alweer in een ongoing serie, is dat jeugdtheater, en dan het soort dat schoolvoorstellingen brengt dankzij subsidie van de overheid, vaak veel beter weet aan te sluiten bij het publiek dan theater dat gemaakt wordt voor volwassenen. Hoe dat nou precies komt, daar gaan we naar op zoek, en dus bellen we ook even met collega Henri Drost, jeugdtheaterspecialist sinds hij zelf kinderen kreeg. Nu werkt hij voor de Raad voor Cultuur, en dat zou zomaar goed nieuws kunnen betekenen voor het theater dat voor mensen vanaf een zekere leeftijd gemaakt wordt. Ik zelf vond mijn liefde voor theater, na acht jaar Theaterwetenschap studeren, terug bij het jeugdtheater. Alledrie - Marijn en Henri zijn het eens - vinden we dat meer volwassenen de drempel van het jeugdtheater over zouden moeten durven gaan. Of makers van volwassenentheater misschien ook wat vaker naar het jeugdtheater zouden moeten kijken als iets om van te leren, daarover hebben we het (nog) niet gehad. Luister hier naar deel drie van onze serie. En vergeet niet te doneren op https://cultureelpersbureau.nl/doneren/ --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Ik begon met uitzendwerk in een tijd dat je enigszins de lullo was als je studeerde of net gestudeerd had, omdat de corpsballenimitatie van Jiskefet zo ongekend populair was. Een gangbare begroeting onder vaste medewerkers die leuk wilden zijn was dan ook ‘Hé lul! Geneukt?’ Wie erachter kwam dat ik gedichten schreef, voegde daar meestal aan toe: ‘Hoe gaat het met je bóek, man?’ lees verder op: https://cultureelpersbureau.nl/2020/11/alles-moet-eerst-verkeerd/ en doneer! --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Iedereen zit thuis. De meeste criminelen ook. Dat merk je vooral digitaal. Een half jaar geleden kwam de stroom van spam op gang: van brutale tot bijna aandoenlijke afpersingspogingen, de abstracte poëzie van automatisch vertaalde alarmberichten en klunzig gehengel naar bankgegevens. Voor dat soort berichten ben ik niet zo bang. Ik ben dichter. Ik ben al gewend om te lezen onder het bekende motto van Martinus Nijhoff: ‘Lees maar, er niet staat wat er staat.’ Wat er wel staat, moet worden gewantrouwd op alle mogelijke manieren, omdat alleen die leeshouding een lezer naar het wonder van de poëzie kan brengen – en uit de klauwen van cybercriminelen houden. Bovendien ben ik vijftig. Ik weet niet zeker of die leeftijd er iets mee te maken heeft, maar ik leef veel meer in de tastbare wereld dan iemand van 25. Ik heb al dat spul waar we inmiddels de godganse dag op lopen te kijken, drukken en wrijven, nog zien komen. Natuurlijk, in de echte wereld bevindt zich een tweede, virtuele realiteit, zo veelvormig, fijnmazig, diep en vertakt dat je nauwelijks nog aan echt leven toekomt als je erin duikt, maar die tweede wereld neem ik over het algemeen toch net iets minder serieus. In tegenstelling tot de eerste realiteit kan ik haar uitzetten, ook al doe ik dat te weinig. En al weet ik dat je ook in de tweede realiteit allerlei dingen kan doen en laten met ernstige gevolgen in de eerste, ik moet het toch altijd nog maar zien. Des te stommer is wat me deze week overkwam: er stond een monteur voor de deur die zich achteraf wat vreemd gedroeg. Het vreemdste was dat hij zo ongeveer met zijn neus tegen de voordeur stond toen ik opendeed. Sinds maart dit jaar doet niemand dat meer. Iedereen die iets van je moet belt aan en deinst dan anderhalve meter terug. Sommigen rollen er voor de zekerheid een matje bij uit, zodat ze niet per ongeluk te dichtbij staan. Deze jongeman meldde dat hij de watermeter even moest bekijken namens Vitens. Nu is die bij ons in de hal, dus hij kon zo de kruipruimte in. Hij kwam weer tevoorschijn, bedankte me vriendelijk en vertrok. ‘Dit klopt niet,’ zei mijn vrouw, en ze sloeg aan het bellen. Natuurlijk had ze gelijk: bij Vitens wisten ze van niets. Ik had totaal argeloos een oplichter binnengelaten die vrolijk even kwam kijken hoe het met onze sloten gesteld was en wat er zoal te halen viel. Door zijn smoes was hij toevallig niet verder gekomen dan een hal met een idioot erin die bereid is om elke lulsmoes te geloven, als hij maar wordt verteld door iemand van vlees en bloed. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Ruim zeven jaar geleden begon ik als huisdichter bij de Late Night Show van Sven Ratzke in de Blauwe Zaal van Utrecht. Het was een bijzondere tijd. Niet voor Sven, die is waarschijnlijk al zingend en in designerkleding ter wereld gekomen door een gordijn van pauwenveren en imitatiehermelijnenbont. Voor hem was de broeierige, permanent ramvol uitverkochte nachtclub-voorstelling gesneden koek. Voor mij was alles nieuw, want mijn vrouw was net zwanger van onze eerste dochter. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Krap drie weken was ze aan de slag toen de coronapandemie en de lockdown kwamen. Voor Halima el Ghamarti, die medio februari begon als directeur van het Jongeren Cultuurhuis Kanaleneiland en Overvecht, is er dus geen ander normaal dan het nieuwe normaal: werken vanuit huis, en dat met een organisatie die vooral bedoeld is om jongeren in Utrecht met elkaar aan de kunst te krijgen. Toch was niet alles negatief aan corona, blijkt. 'Ik was eerst vooral in shock en daarna vooral aan het uitzoeken hoe we nu verder konden gaan. Ik moest in de eerste week vooral mijn team en de gemeente duidelijk maken hoe de kaders lagen.' Normaal - zeg maar: dat wat Halima el Ghamarti niet echt meemaakte - zouden de ochtenden gevuld zijn met werkbesprekingen, terwijl in de middag de cultuurcoaches druk met creatieve jongeren uit de wijk aan het werk zouden zijn in de studio's van het complex. 'Beats maken, opnames online zetten, inspiratie opdoen. Theatergroepjes die community theater maken van dingen die ze hebben meegemaakt.' Maar ook maken ze in het Jongeren Cultuurhuis enorm veel plannen, met de jongeren zelf, of met culturele partners uit de stad en de rest van het land. Dan moet het opeens enorm stil zijn, na zo'n lockdown. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Ingmar Heytze: Steen

Ingmar Heytze: Steen

2020-07-0802:36

Een schoolvriend was bergbeklimmer. Hij kon het goed, hij deed in vakanties nooit iets anders. De schoolvriend was lang en zo sterk dat hij zichzelf aan één vinger omhoog kon trekken. Op de eerste dag na de herfstvakantie vertelde hij dat een andere klimmer van zijn groep onder zijn ogen was doodgevallen. Als ik het me goed herinner leefde hij nog een klein beetje na de val, maar was er geen redden meer aan. Bij de volgende vakantie ging mijn vriend opnieuw klimmen. ‘Waarom wil je in godsnaam wéér zo’n berg op?’ vroeg ik. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
Direct nadat de lockdown in maart 2020 werd afgekondigd ging Vincent Wijlhuizen, mede-oprichter (samen met Annette van Zwol en Ieme Soes) en directeur van het What you See Festival, aan de slag om alternatieven te bedenken voor het festival dat in het najaar plaatsvindt. ‘We hebben verschillende plannen gemaakt. We hadden al een gewoon plan, dat naar alle fondsen gegaan is, maar in maart kwamen we er al vrij snel achter dat het niet ging werken. Nu is er een plan waarin alles coronaproof is. Dus gaan we door.' Luister hier naar het interview, opgenomen in de anderhalvemeterversie van Het Gegeven Paard. NB: Dit podcastproject is het enige dat we nu kunnen doen, nu al onze inkomsten zijn weggevallen. Wil je dit project steunen: word lid. Of doneer ruimhartig. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
'Het spontane aanwaaien zit er even niet in. Als je bij ons binnenkomt wordt je al gelijk geconfronteerd met alle veiligheidsmaatregelen die we getroffen hebben. Er hangen enorme schermen om de bezoekersstromen te scheiden. Er is een kans dat je dit keer niet verdwaalt in ons museum want er zijn allemaal stickers op de vloer.' Bart Rutten, artistiek directeur van het Utrechtse Centraal Museum is opvallend goed geluimd. Het museum is weer open, en dat voelt goed: 'Maar laten we ook eerlijk zijn, het varieert nogal met de drukte. De zondag is altijd wat drukker, maar wie vroeger een hekel had aan al die grote groepen in  het museum, moet nu echt zijn kans grijpen. Sommigen spreken van een ouderwetse luxe, uit de tijd dat we nog niet zo publieksgericht waren en het nog een kleine uitverkoren groep was die het museum bezocht.' Je zou het bijna alweer vergeten, de stille straten, de gesloten kunstgebouwen, nu iedereen weer de kans heeft om zich aan al dat moois te laven. Toch is het leven nog niet normaal. Het kantoorpersoneel werkt nog gewoon vanuit huis, bijvoorbeeld. Hoe was het leven voor Rutten, tijdens de smart lockdown? --- Send in a voice message: https://anchor.fm/cultuurpers/message
loading
Comments 
Download from Google Play
Download from App Store