Discover
رادیو هیچکیدز - Radio Hichkids
36 Episodes
Reverse
در نقد گفتوگوهای پادکست گدار با آصف بیات، بهروز خلیق، مهرداد درویشپور و محمدرضا نیکفردر بنبست مطلقی به سر میبریم: جنگ فاجعه است، مداخلهی خارجی راه رهایی نیست، بیافقی اصلاحطلبی آشکار شده، و براندازیِ جنگطلبانه چیزی جز سیاست استیصال نیست. اما پس از گفتن همهی اینها، پرسش اصلی همچنان باقی میماند: چه نیرویی، با چه سازمانی، از دل این جامعهی خسته و سرکوبشده، میتواند قدرت را تغییر دهد؟در اپیزود دوازدهم پادکست پیچ، «رویای گذار»، دربارهی چهار گفتوگوی پادکست گدار با آصف بیات، محمدرضا نیکفر، مهرداد درویشپور و بهروز خلیق حرف میزنیم. این چهار گفتگو از جامعه، جنبش، ناجنبش، سیاست بزرگ، تابآوری، انقلاب مولکولی و گذار دموکراتیک حرف میزنند؛ اما کسی این سوال را نمی پرسد که در غیاب طبقه، سازماندهی، نظریهی دولت و افق گسست، این مفاهیم تا کجا میتوانند از سطح توصیف وضعیت فراتر بروند؟این اپیزود گفتوگویی است حول ایدهی گذار؛ حول این پرسش که آیا گذار میتواند نام یک راهبرد سیاسی باشد، یا گاهی فقط رؤیایی است برای عبور از بنبستی که هنوز نیروی مادی عبور از آن ساخته نشده است.مهر ۱۴۰۵
در دهمین شمارهی پادکست «پیچ»، با پرسشی قدیمی اما اینبار در زمینی ویرانتر بازگشتیم: جنگ با «ما» چه کرد؟پیشتر، در برنامهی ششم، از «ما همه با هم هستیم» گفتیم؛ از امکان یا امتناعِ یک «ما»ی واقعی، از اینکه باهمبودنمان تا کجا در زمین واقع امتداد پیدا میکند. آن روزها، همزمان با تهاجم ارتش صهیونیستی به غزه، هنوز میشد دشمنی مشترک را بدیهی فرض کرد؛ هنوز میشد تصور کرد که زیر آوار این تاریخ، چیزی ما را به هم پیوند میدهد.هنوز در پی فهم آوار کشتگان دیماه بودیم که جنگ اخیر، این بداهت را ترک انداخت.امروز، بر خاکریزی که روزی «دشمن مشترک» بر آن ایستاده بود، وضوحِ تصویر، با تمام تناقضاتش، از دشمنها سخن میگوید. برای برخی، بمبافکنها نوید نجات میآورند، و برای برخی دیگر، جنگ تنها نام دیگریست برای ویرانی. و امپریالیسم دیگر نامی در دوردست نیست.ما در این شماره، دوباره به سراغ این «ما» رفتیم؛ نه بهمثابه پاسخی آماده، بلکه همچون پرسشی که جنگ از نو پیش رویمان گذاشته است. تهاجم امپریالیسم آمریکا و اسرائیل چه «مایی» تدارک دیده است؟ این «ما» چه چیز را در خود جمع میکند و چه چیز را بیرون میگذارد؟ و آیا هنوز میتوان از افقی مشترک سخن گفت، وقتی حتی رؤیای رهایی، زبان مشترکی ندارد؟اردیبهشت ۱۴۰۵
در برنامهی هشتم از فصل دومِ پادکست پیچ، از #جنگ_علیه_زنان گفتیم، از دههها اعمال تبعیض و خشونت ساختارمندِ حاکمیت علیه زنان و بدنهای در حاشیه. از «پسزنی/پسرانیِ» بدنهای شوریده علیه حجاب اجباری پس از قیام ژینا و توسط نیروهای فاشیستیِ جمهوری اسلامی، اینبار با «طرح نور». از جنگطلبانِ راستگرا و مصادرهی مبارزات و گفتمانهای فمینیستی، از جنگی ادامهدار با ابزار و ادوات جنگی علیه فرودستان: چه با تانک، چه با دوشکا و چه با داس.پرسیدیم: آیا رژیم دارد سوزاندن روسریها را تلافی میکند و در عینحال به مردم پیامی میفرستد که اوضاع همین است؟ آیا اصطلاح جنگ علیه زنان در بستر امروز ایران معنادار است و اگر هست چه امکاناتی را برای فهم بهتر وضعیت به ما میدهد؟همچنین، از ضرورت تأمل و حرکت بهسوی اشکال سازماندهی از پایین و ضرورت ایجاد شبکههای مراقبتی و حمایتی برای زنان و بدنهای در حاشیه و تحت خشونتهای تقاطعی گفتیم.
فصل دوم پادکست پیچ را با بررسی قیام ژینا آغاز میکنیم، برای فهم اینکه ببینیم آیا شبحی با قیام ژینا به خیابانها بازگشته است یا این قیام صرفا فصلی دیگر از رخنمایی این شبح در تاریخ معاصر ماست. از بیرون کشیدن واژههای قیام و انقلاب از زیر تل پایان تاریخ، از اتصال تصویرهای گذشته با وظایف آینده.
در برنامهی ششم پادکست پیچ، برنامهی پایانی فصل اول، به نقطهی آغاز برگشتیم، برگشتیم به «ما همه با هم هستیم»، بازگشتیم تا ببینیم چقدر این «ما» وجود خارجی دارد؟ و با هم بودنمان چقدر در زمین واقعی اتفاق میافتد. در این برنامه از امکان اتحاد فراطبقاتی در برابر دشمن مشترک حرف زدیم، همزمانی انتشار این برنامه با تهاجم ارتش اسراییل به غزه و کشتار مردم فلسطین شاید به ما یادآوری کند که فاشیسم چقدر واقعی و عریان است، تمرکز ما در این برنامه البته بر واحد جغرافیای ملی است، جایی که پیوسته و از همهی تریبونها، اتحاد به عنوان رمز پیروزی، توصیه میشود، چقدر این اتحاد امکانپذیر و البته ضروریست؟ فصل اول از پادکست پیچ با صدای فرامرز اصلانی تمام میشود، صدای روزهایی که در جبههی فرودستان بود و صدای روزهای اضمحلالی که پیموده است؛ تا آینهی عبرت باشد، برای ما و همهگان.آبان ۱۴۰۲












