دارما کلینیک | Dharma Clinic

آیا فرزند نتیجه‌ی عشق دو نفر است، یا چیزی که قرار است خلأیی را در رابطه پر کند؟فرزند ممکن است ناخواسته تبدیل شود به چیزی که قرار است زوج را به هم متصل کند، رابطه را نجات دهد یا به آن معنا بدهد. بچه برای خودمان» یا «بچه برای دیگری»؟ یکی از سؤال‌های مهم این است: این بچه را برای چه کسی می‌خواهیم؟ برای خودمان؟ همسرمان؟ خانواده؟ جامعه؟ والدین خودمان؟ یا برای پاسخ دادن به انتظاری که از ما وجود دارد؟ در این قسمت از پادکست به این سوالات تا جای ممکن پاسخ داده ایم و سعی بر این بوده که زوج ها دیدگاه مناسب تری به موضوع فرزند آوردن اتخاذ کنند.لینک ویدیو در اپ دارما📌

در روان‌تحلیل‌گری زوج‌ها، «تبانی» به معنای نوعی توافق نانوشته و ناهشیار میان دو نفر است؛ توافقی برای نادیده‌گرفتن، پوشاندن یا مهار اضطرابی عمیق که در درون هر یک از زوج‌ها جریان دارد و بر رفتار آن‌ها با یکدیگر اثر می‌گذارد.زوج‌ها معمولاً بر سر «خوشبختی» تبانی نمی‌کنند، بلکه برای تحمل‌پذیر کردن اضطراب‌هایشان با یکدیگر تبانی می‌کنند. برای مثال، یکی نقش فرد «قوی و کنترل‌گر» را بر عهده می‌گیرد و دیگری نقش فرد «وابسته و نیازمند» را. هر دو نیز به‌صورت ناهشیار مراقب‌اند که این نقش‌ها جابه‌جا نشوند؛ زیرا جابه‌جایی آن‌ها، اضطراب‌های پنهان را فعال می‌کند.با اینکه تبانی‌ها به پایدار ماندن رابطه کمک می‌کنند، بهای آن‌ها توقف رشد روانی است. هر فرد با تاریخچه‌ی خود وارد رابطه می‌شود؛ با اضطراب‌هایی مانند ترس از طردشدن. در رابطه‌ی زوجی، این اضطراب‌ها نه‌تنها از بین نمی‌روند، بلکه فعال‌تر نیز می‌شوند؛ زیرا رابطه‌ی صمیمی دقیقاً همان جایی است که زخم‌های اولیه دوباره لمس می‌شوند.لینک ویدیو در اپ دارما📌

از نگاه روانکاوی، زوج‌ها یکدیگر را «تصادفی» پیدا نمی‌کنند، بلکه معمولاً به‌صورت ناخودآگاه همدیگر را انتخاب می‌کنند. به‌طور خلاصه، چند محور اصلی در این زمینه وجود دارد.در روانکاوی کلاسیک فروید، فرد در بزرگسالی به‌دنبال کسی می‌گردد که به‌نحوی بازتابی از روابط اولیه‌ی او با والدین یا مراقبان اصلی باشد؛ نه لزوماً از نظر ظاهری، بلکه از نظر احساسی، نقش، فاصله‌ی عاطفی یا شیوه‌ی دوست‌داشتن. به همین دلیل است که بعضی افراد بارها با «یک تیپ خاص» وارد رابطه می‌شوند.در روانکاوی معاصر، زوج‌ها اغلب در نقطه‌ای به یکدیگر جذب می‌شوند که کمبودهای ناخودآگاهشان به هم قفل می‌شود؛ برای مثال، فردی بیش‌ازحد مسئولیت‌پذیر ممکن است جذب فردی ناپایدار شود، یا فردی که تشنه‌ی دیده‌شدن است، به کسی جذب شود که همیشه دور و دست‌نیافتنی است. این جذب اولیه معمولاً بر پایه‌ی «شفا» نیست، بلکه بر پایه‌ی آشنایی با درد شکل می‌گیرد.لینک ویدیو در اپ دارما📌

در رویکرد روان‌تحلیلیِ زوج‌درمانی (Psychoanalytic Couple Therapy)، تمرکز اصلی بر ناخودآگاهِ رابطه است؛ یعنی نیروها، تعارض‌ها و فانتزی‌هایی که اغلب خود زوج‌ها نیز از آن‌ها آگاه نیستند، اما به‌شدت رفتار و تجربه‌ی عاطفی‌شان را شکل می‌دهند.زوج‌درمانی روان‌تحلیلی فرایندی است که در آن، درمانگر به زوج کمک می‌کند معانی پنهانِ پشت رفتارها، انتخاب‌ها، تعارض‌ها و الگوهای تکرارشونده را کشف کنند. این رویکرد بر این فرض استوار است که هر رابطه‌ی عاشقانه، میدانی فعال برای رشد، انتقال (Transference)، بازنمایی روابط اولیه و دفاع‌های ناخودآگاه است.به زبان ساده، رابطه‌ی زوج‌ها فقط برخورد دو فرد بالغ نیست، بلکه ناخودآگاهِ هر دو نفر نیز فعالانه در رابطه حضور دارد. برای مثال، فردی که در کودکی با والدی سرد بزرگ شده است، ممکن است نسبت به هر نشانه‌ای از فاصله‌گیری از سوی پارتنرش حساس باشد و به آن واکنشی سریع و شدید نشان دهد.لینک ویدیو در اپ دارما📌

در دیدگاه ناخودآگاه، مشکلات زوجی فقط نتیجه‌ی رفتارهای روزمره نیستند، بلکه ریشه در نیازهای عمیق، ترس‌ها و الگوهای نادیده‌گرفته‌شده‌ی دوران کودکی دارند. آنچه در ظاهر دیده می‌شود، مانند بحث، سردی یا انتقاد، معمولاً نشانه‌ی جریانی زیرسطحی و پنهان است.ما اغلب به‌صورت ناآگاهانه جذب کسانی می‌شویم که «جای خالی» یا «زخم‌های قدیمی» ما را فعال می‌کنند. شریک عاطفی ما معمولاً بخش‌هایی از پدر، مادر یا مراقبان اولیه را بازآفرینی می‌کند؛ برای مثال، ممکن است کسی را انتخاب کنیم که شبیه فردی باشد که از او تأیید نگرفته‌ایم، یا کسی که نیاز نادیده‌گرفته‌شده‌ی ما را دوباره فعال کند تا «این بار» بتوانیم آن را اصلاح کنیم. این انتخاب ناخودآگاه در ابتدا جذاب است، اما بعدها می‌تواند به سرچشمه‌ی تعارض تبدیل شود.لینک ویدیو در اپ دارما📌