رادیو ری وی یو

مایکل جکسون، آرتیستی به تمام معنا که موسیقی، ترانه، رقص، اکت، فشن، موزیک ویدیوهای فراموشنشدنی، جاهطلبی، کاراکتر دوستداشتنی و کاریزماتیک و از همه مهمتر نبوغش اونو بدل کرد به پادشاه پاپ. مایکل از شش سالگی با گروه خانوادگیشون جکسون فایو حرفهی خودش را آغاز کرد و از 13 سالگی بعنوان سولو آرتیست به فعالیت حرفهایش ادامه داد و از بیست سالگی به بعد بر سریر پادشاهی نشست و موسیقی پاپ دههی هشتاد رو به تسخیر خودش درآورد. مایکل با بداعتش در آهنگسازی، ساخت ویدیو و رقصهای معروفی مثل روبات و مونواک دههای رو محو خود کرده بود و تاثیرش بر اون دوران آدمو یاد صحنهای از ویدیوی Smooth Criminal می-ندازه، جاییکه بچهها دارن یواشکی از پشت پنجره رقص و دعوای مایکل رو با گنگسترا نگاه میکنن و چنان میخکوبِ حرکاتشن که پلک نمیزنن و بعد سعی میکنن کارهای اونو تقلید کنن. او در واقعیت هم چنین جایگاهی داشت و بدل شده بود به اسطوره و الگوی یک نسل. مایکل با 13 جایزهی گرمی، 26 جایزه ی موسیقی آمریکا از جمله جایزهی آرتیستِ قرن و آرتیست دههی هشتاد و بعنوان تنها سولو آرتیستِ مردی که 13 تا از سینگلهاش در صدر چارت موسیقی آمریکا قرار گرفت، یکی از پرافتخارترین و همچنین پرفروشترین هنرمندان دنیا محسوب میشه و با تشکیل و حمایت از 39 بنیاد خیریه، رکورد خَیرترین هنرمند جهان رو هم در کتاب گینس به خودش اختصاص داده. مایکل دو بار ازدواج کرد و سه فرزند دارد. ازدواج اولش در سال 1994با لیزا پریسلی، دختر الویس پرسلی بود که دو سال به طول انجامید و ازدواج دومش با دوست صمیمیش Deborah Jeanne Rowe بود که از او صاحب سه فرزند شد و بعد از سه سال از هم جدا شدند. زندگی خصوصی مایکل پرحاشیه بود، او پنجاه سال زندگی کرد و بیش از چهل سال از عمرش رو در شهرت بسر برد و طبیعتاً سوژهی خوبی بود برای رسانهها که با دامن زدن به شایعات درآمد خوبی به جیب بزنند. با اینکه اکثرِ این شایعاتی که هرگز هم اثبات نشد، آسیبهای روحی روانی شدیدی به مایکل وارد و وجهی اونو خدشهدار کرد، چیزی از بزرگی او بعنوان یگانه پادشاه موسیقی پاپ کم نکرد. سلام، عصرتون به خیر، شما شنونده ال پیِ مایکل جکسون هستید. این برنامه رو رادیو ری وی یو با حمایت مرکز فرهنگی هنری چارسو به شما تقدیم میکنه.

پادشاه راک‌اندرول از نوزده سالگی حرفه‌ی خود را به‌طور رسمی آغاز کرد و در بیست‌ویک‌سالگی و بعد از ریلیز اولین سینگلش به نام آمریکا را به تسخیر خودش درآورد و در صدر چارت موسیقی اون قرار گرفت. الویس با گروه کوچکش متشکل از اسکاتی مور گیتاریست و بیل بِلک بیسیست، راک ابیلی یا همان موسیقی تلفیقی کانتری و ریتم‌اند‌بلوز را که از اولین نمودهای راک‌اند‌رول بود در دهه‌ی پنجاه بود رواج داد. او در بسیاری از ژانر‌های دیگر موسیقی مثل پاپ، بلوز و گاسپل یا موسیقی مذهبی مسیحیان تبحر داشت و با فروش بیش از 600 میلیون نسخه از آثارش در سراسر دنیا، به پرفروش‌ترین سولو آرتیست تاریخ موسیقی بدل شد؛ اما الویس پرسلی تنها پادشاه راک‌اند‌رول نبود، بلکه با اتکا به زیبایی مردانه و اجراهای پرشور و رقص‌های معروفش و روحیه‌ی انسان دوستانه و شخصیت تأثیرگذارش، نمادی بود از فرهنگ آمریکایی.

رادیو ری‌وی‌یو پادکستی با محوریت موسیقی که در پاییز ١٣٩٣ آغاز به کار کرد و در مدت یک سال در فصل اول خود سی برنامه تولید و منتشر کرد. در روزهایی که اقبال از پادکست و آشنایی عمومی با این مدیوم بسیار اندک بود، رادیو ری‌وی‌یو در کنار چند پادکست دیگه از انگشت شمار پادکست فارسی زبان بود و به دلیل عدم وجود هیچ کدام از اپلیکیشن‌های پادکست گیری که امروز به راحتی در دسترس هست؛امکان نشر و معرفی بسیار سخت و محدود به فیس‌بوکی می‌شد که هنوز فیلتر نشده بود. از روزهایی صحبت می‌کنیم که حداکثر زمان ممکن برای آپلود ویدیو در اینستاگرام ١۵ ثانیه بود؛چیزهایی شبیه استوری و آی‌جی‌تی‌وی وجود نداشت. و اما امروز و پس از گذشت پنج سال از آغاز فصل اول این پادکست؛ بر آن شدیم که بار دیگر همه شماره‌های پیشین این پادکست را با همان ترتیب اولیه و بی هیچ دخل و تصرفی در دسترس قرار دهیم. و برای یک شروع پر توان و آغاز فصل دوم آماده شویم. برای دسترسی به شماره‌های این پادکست که از این به بعد هر هفته یکی از آن‌ها باز نشر می‌گردد، می‌توانید به همه اپلیکیشن‌های مرسوم پادکست‌گیر مراجعه کنید. همچنین کانال تلگرامی رادیو ری‌وی‌یو و صفحه اینستاگرام و اکانت رسمی آن در تویتر راه‌های ارتباط با ماست. در کنار همه موارد اشاره شده، با سر زدن به سایت رسمی این پادکس به آدرس www.radioreview.ir شماره ‌های بازنشر شده را به راحتی دانلود بفرمایید. صداپیشه: مهدی پاکزاد نویسنده: رعنا طاهر زاده سردبیر: آرش حقیقی مدیر هنری: سیاوش تصاعدیان ویدئوگرافیک: انوشیروان آریا تهیه کننده و کارگردان: امیر شبگیر با حمایت مركز فرهنگى هنرى چارسو

تیم اِستَفل، خواننده‌یِ گروهِ اسمایل، سالِ 1970 تصمیمی گرفت که نتیجه‌اش تاریخِ موسیقیِ راک اند رول را عوض کرد. اما دو سال پیش از این تصمیمِ تاریخی، تیم و برایان میِ، گیتاریستی که در کالجِ ایمپریالِ لندن تحصیل میکرد، گروهِ اسمایل را تشکیل داده بودند و دنبالِ نوازنده¬یِ درامزی میگشتند در سبک سیاقِ میچ میچل و جینجر بیکر. اونا نهایتا راجر تایلور را پیدا کردند و گروهِ کوچکشان شکلی جدی‌تر به خودش گرفت. بدین ترتیب تریویِ اسمایل شروع به نوشتنِ قطعاتِ خودشان و همچنین برگزاریِ اجراهایِ زنده کردند. اسمایل حتی موفق شد در 27 فوریه‌یِ 1969 به رویال آلبرت هال برسد و با مرکوری رکوردز قرارداد بندد. حاصلِ این قرارداد ضبطِ سه قطعه¬یِ Earth ، Step on Me و Doin Allright بود در استودیویِ ترایدنتِ محله‌یِ سوهو. در همین روزها بود که تیم استفل با یکی از همکلاسیهایش در کالجِ ایلینگ آشنا شد. فرخ بولسرا اسمِ این دوست بود که از پدر و مادری پارسی در زنزیبرِ آفریقایِ شرقی به دنیا اومده بود و در هندوستان مدرسه رفته بود و نهایتا در جریانِ انقلاب و آشوبِ زنزیبر همراهِ خانواده‌اش در سنِ 17 سالگی راهی لندن شده بود. فرخ که ساکن محله‌یِ فِلت‌هَم بود، بعد از مهاجرتش به انگلستان نامِ فردی را برایِ خودش برگزید و تصمیم گرفت واردِ کالجِ هنرِ ایلینگ شود. گرچه فردی پیش از این و در دورانِ تحصیلش در مدرسه‌یِ سنت پیتر استعدادش در موسیقی را کشف کرده بود و حتی گروهی به نامِ Hectics تشکیل داده بود، اما بیشتر خودش را در جایگاهِ یک گرافیست و طراحِ لباس میدید و به قولِ برایان می از هرچیزی که جلویِ چشمش بود طرحی میکشید. با این حال فردی به موازاتِ طراحی، موسیقی را هم به شکلِ نیمه وقت پی میگرفت و با گروهِ لیورپولیِ آیبکس که بعدا نامِ خودشون را به Wreckage تغییر دادند، همکاری میکرد. تا اینکه روزی تیم، فردی را به یکی از اجراهایِ اسمایل دعوت کرد. فردی در همان برخوردِ اول شیفته‌یِ گروه و موسیقیشون شد. اما این شیفتگی همراهِ با موضعی انتقادی هم بود. فردی احساس میکرد یک جایِ کار ایراد دارد و این ایراد را در نوعِ اجرا و نحوه¬یِ لباس پوشیدنِ اعضایِ گروه میدید. فردی هربار که برایان، تیم و راجر را میدید آنچه در ذهنِ هنرمندِ خودش میگذشت را بهشان منتقل میکرد. این روند آنقدر ادامه پیدا کرد که یواش یواش تیم را خسته کرد و به این نتیجه رساندش که خلق و خویش به مسیری که اسمایل در آن افتاده بود دیگر نمیخورد. بدین ترتیب تیم استفل از اسمایل جدا شد و به گروهِ پاپ‌ترِ هامپی بانگ، پیوست. برایان و راجر که خواننده و نوازنده‌یِ بیسشون را از دست داده بودند راهی پیشِ پا نمیدیدند مگر اعلامِ پایانِ کارِ اسمایل. اما فردی اونارو مجاب کرد که میتونه جایِ تیم را در گروه بگیره. بدین ترتیب سالِ 1970 با ورودِ رسمیِ فردی بولسرا به اسمایل گروه وارد مرحله¬یِ جدیدی از حیاتِ خودش شد. و این دورانِ نو، نامی نو هم برایِ گروه به همراه داشت: کوئین. بعد از تولدِ کوئین یک سالی طول کشید تا برایان و فردی و راجر بتونند بیسیستِ موردِ علاقه‌شون را پیدا کنند. اونا در این دوران نوازنده‌هایِ زیادی را امتحان کردند و در نهایت این جان دیکان بود که به عنوانِ چهارمین عضوِ گروه انتخاب شد و از اینجا به بعد بود که ترکیبِ کلاسیکِ کوئین شکل گرفت. اما پازلِ کوئین همچنان یک قطعه کم داشت. در روزهایی که اعضاءِ گروه مشغول آماده کردنِ آلبومِ اولشان بودند، فردی ترانه¬ای نوشت با عنوانِ My Fairy King. در این ترانه فردی خطاب به مادرش میگه: "مادر مرکوری ببین با من چه کردن". گرچه باورش در ابتدا برایِ برایان سخت بود، ولی فردی تصمیمِ خودش را گرفته بود: "از این به بعد من فردی مرکوری هستم." و بدین ترتیب پرسونایی که قرار بود کوئین را از گروهی محلی به شاهزادگانِ عالمِ موسیقی بدل کند هم شکل گرفت و راجر تایلور، جان دیکان، برایان می و فردی مرکوری آماده‌یِ فتحِ جهان شدند....

برمنگهم، قلبِ صنعتِ انگلستان، سال 1968. در بعد از ظهری ابری و بارونی در حالیکه که صدایِ کوبیده شدنِ تیرآهن ها به زمین فضایِ شهر را پر کرده، فکری به سرِ جان آزی آزبورن میزنه که نتیجه اش سبکی جدید از راک را پدید میاره. آزی در این لحظه یِ تاریخی رو به تونی میکنه و میگه تا حالا دقت کردی مردم پول میدن میرن سینما که بترسن؟ خب چرا ما براشون همچین موزیکی نسازیم؟ یک سالِ بعد آلبومی منتشر شد که با صدایِ بارون شروع میشد، بعد ناقوسِ کلیسا، بعد رعد و برق، بعد ریفِ کند و سنگینِ گیتار و بعد خواننده ای که با ترس و وحشت میپرسه این چیه که جلویِ من وایساده. این قطعه یِ آغازین که همنام بود با اسمِ گروه، بلک سبث نام داشت و به قولِ مالکومِ دوم تاریخنگارِ راک یک تنه موسیقی هوی متال را پایه گذاری کرد. سلام، عصرتون به خیر. شما شنونده یِ ال پیِ بلک سبث هستید از رادیو ری وی یو. این برنامه رو مرکزِ فرهنگی هنریِ چارسو به شما تقدیم میکنه.