خوانش غزل های حافظ

الا ای آهوی وحشی کجاییمرا با توست چندین آشناییدو تنها و دو سرگردان دو بی‌کسدد و دامت کمین از پیش و از پسبیا تا حال یکدیگر بدانیممراد هم بجوییم ار توانیمکه می‌بینم که این دشت مشوشچراگاهی ندارد خرم و خوشکه خواهد شد بگویید ای رفیقانرفیق بیکسان یار غریبانمگر خضر مبارک پی درآیدز یمن همتش کاری گشایدمگر وقت وفا پروردن آمدکه فالم لا تذرنی فرداً آمدچنینم هست یاد از پیر دانافراموشم نشد، هرگز هماناکه روزی رهروی در سرزمینیبه لطفش گفت رندی ره‌نشینیکه ای سالک چه در انبانه داریبیا دامی بنه گر دانه داریجوابش داد گفتا دام دارمولی سیمرغ می‌باید شکارمبگفتا چون به دست آری نشانشکه از ما بی‌نشان است آشیانشچو آن سرو روان شد کاروانیچو شاخ سرو می‌کن دیده‌بانیمده جام می و پای گل از دستولی غافل مباش از دهر سرمستلب سر چشمه‌ای و طرف جویینم اشکی و با خود گفت و گویینیاز من چه وزن آرد بدین سازکه خورشید غنی شد کیسه پردازبه یاد رفتگان و دوستدارانموافق گرد با ابر بهارانچنان بیرحم زد تیغ جداییکه گویی خود نبوده‌ست آشناییچو نالان آمدت آب روان پیشمدد بخشش از آب دیدهٔ خویشنکرد آن همدم دیرین مدارامسلمانان مسلمانان خدا رامگر خضر مبارک‌پی تواندکه این تنها بدان تنها رساندتو گوهر بین و از خر مهره بگذرز طرزی کآن نگردد شهره بگذرچو من ماهی کلک آرم به تحریرتو از نون والقلم می‌پرس تفسیرروان را با خرد درهم سرشتموز آن تخمی که حاصل بود کشتمفرحبخشی در این ترکیب پیداستکه نغز شعر و مغز جان اجزاستبیا وز نکهت این طیب امیدمشام جان معطر ساز جاویدکه این نافه ز چین جیب حور استنه آن آهو که از مردم نفور استرفیقان قدر یکدیگر بدانیدچو معلوم است شرح از بر مخوانیدمقالات نصیحت گو همین استکه سنگ‌انداز هجران در کمین است

بیا ساقی، آن می که حال آوردکرامت فزاید، کمال آورد،به من ده که بس بی‌دل افتاده‌اموز این هر دو بی‌حاصل افتاده‌امبیا ساقی، آن می که عکسش ز جامبه کیخسرو و جم فرستد پیامبده تا بگویم به آواز نیکه جمشید کی بود و کاووس کیبیا ساقی، آن کیمیای فتوحکه با گنج قارون دهد عمر نوحبده تا به رویت گشایند بازدرِ کامرانی و عمرِ درازبده ساقی آن می کز او جام جمزند لاف بینایی اندر عدمبه من ده که گردم به تایید جامچو جم آگه از سِرّ عالم تمامدم از سیر این دیر دیرینه زنصلایی به شاهان پیشینه زنهمان منزل است این جهان خرابکه دیده‌ست ایوان افراسیابکجا رای پیران لشکرکششکجا شیده آن ترک خنجرکششنه تنها شد ایوان و قصرش به بادکه کس دخمه نیزش ندارد به یادهمان مرحله‌ست این بیابان دورکه گم شد در او لشکر سلم و توربده ساقی آن می که عکسش ز جامبه کیخسرو و جم فرستد پیامچه خوش گفت جمشیدِ با تاج و گنجکه یک جو نیرزد سرای سپنجبیا ساقی، آن آتش تابناککه زردشت می‌جویدش زیر خاکبه من ده که در کیش رندان مستچه آتش‌پرست و چه دنیاپرستبیا ساقی، آن بکر مستور مستکه اندر خرابات دارد نشستبه من ده که بدنام خواهم شدنخراب می و جام خواهم شدنبیا ساقی، آن آب اندیشه‌سوزکه گر شیر نوشد، شود بیشه‌سوزبده تا روَم بر فلک شیرگیربه هم بر زنم دام این گرگ پیربیا ساقی، آن می که حور بهشتعبیر ملایک در آن می‌سرشتبده تا بُخوری در آتش کنممشام خرد تا ابد خوش کنمبده ساقی آن می که شاهی دهدبه پاکی او دل گواهی دهدمی‌ام ده مگر گردم از عیب پاکبر آرم به عشرت سری زین مغاکچو شد باغ روحانیان مسکنمدر اینجا چرا تخته‌بندِ تنمشرابم ده و روی دولت ببینخرابم کن و گنج حکمت ببینمن آنم که چون جام گیرم به دستببینم در آن آینه هر چه هستبه مستی دم پادشاهی زنمدم خسروی در گدایی زنمبه مستی توان دُرّ اسرار سفتکه در بی‌خودی راز نتوان نهفتکه حافظ چو مستانه سازد سرودز چرخَش دهد زهره آواز رودمغنی کجایی؟ به گلبانگ رودبه یاد آور آن خسروانی سرودکه تا وجد را کارسازی کنمبه رقص آیم و خرقه‌بازی کنمبه اقبال دارای دیهیم و تختبهین میوهٔ خسروانی درختخدیو زمین پادشاه زمانمه برج دولت شه کامرانکه تمکین اورنگ شاهی از اوستتن‌آسایشِ مرغ و ماهی از اوستفروغ دل و دیدهٔ مقبلانولی‌نعمت جان صاحبدلانالا ای همای همایون نظرخجسته سروش مبارک خبرفلک را گهر در صدف چون تو نیستفریدون و جم را خلف چون تو نیستبه جای سکندر بمان سال‌هابه دانادلی کشف کن حال‌هاسر فتنه دارد دگر روزگارمن و مستی و فتنهٔ چشم یاریکی تیغ داند زدن روز کاریکی را قلمزن کند روزگارمغنی بزن آن نوآیین سرودبگو با حریفان به آواز رودمرا بر عدو عاقبت فرصت استکه از آسمان مژدهٔ نصرت استمغنی نوای طرب ساز کنبه قول وغزل قصه آغاز کنکه بار غمم بر زمین دوخت پایبه ضرب اصولم برآور ز جایمغنی نوایی به گلبانگ رودبگوی و بزن خسروانی سرودروان بزرگان ز خود شاد کنز پرویز و از باربد یاد کنمغنی از آن پرده نقشی بیارببین تا چه گفت از درون پرده‌دارچنان برکش آواز خنیاگریکه ناهیدِ چنگی به رقص آوریرهی زن که صوفی به حالت رودبه مستی وصلش حوالت رودمغنی دف و چنگ را ساز دهبه آیین خوش‌نغمه، آواز دهفریب جهان قصهٔ روشن استببین تا چه زاید شب آبستن استمغنی ملولم دوتایی بزنبه یکتایی او که تایی بزنهمی‌بینم از دور گردون شگفتندانم که را خاک خواهد گرفتدگر رند مغ آتشی می‌زندندانم چراغ که بر می‌کند؟در این خونفشان عرصهٔ رستخیزتو خون صراحی و ساغر بریزبه مستان نوید سرودی فرستبه یاران رفته درودی فرست

می خواه و گل افشان کن، از دهر چه می‌جوییاین گفت سحرگه گل، بلبل تو چه می‌گوییمَسند به گلستان بر، تا شاهد و ساقی رالب گیری و رخ بوسی، می نوشی و گل بوییشمشادْ خرامان کن، و آهنگ گلستان کنتا سرو بیاموزد، از قد تو دلجوییتا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد دادای شاخ گل رعنا، از بهر که می‌روییامروز که بازارت، پرجوش خریدار استدریاب و بنه گنجی، از مایه نیکوییچون شمعِ نکورویی، در رهگذر باد استطرف هنری بربند، از شمع نکوروییآن طره که هر جعدش، صد نافه چین ارزدخوش بودی اگر بودی، بوییش ز خوش خوییهر مرغ به دستانی، در گلشن شاه آمدبلبل به نواسازی، حافظ به غزل گویی

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآییهر جا که روی زود پشیمان به درآییهش دار که گر وسوسه عقل کنی گوشآدم صفت از روضه رضوان به درآییشاید که به آبی فلکت دست نگیردگر تشنه لب از چشمه حیوان به درآییجان می‌دهم از حسرت دیدار تو چون صبحباشد که چو خورشید درخشان به درآییچندان چو صبا بر تو گمارم دم همتکز غنچه چو گل خرم و خندان به درآییدر تیره شب هجر تو جانم به لب آمدوقت است که همچون مه تابان به درآییبر رهگذرت بسته‌ام از دیده دو صد جویتا بو که تو چون سرو خرامان به درآییحافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه روبازآید و از کلبه احزان به درآیی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهاییدل بی تو به جان آمد وقت است که بازآییدایم گل این بستان شاداب نمی‌مانددریاب ضعیفان را در وقت تواناییدیشب گله زلفش با باد همی‌کردمگفتا غلطی بگذر زین فکرت سوداییصد باد صبا این جا با سلسله می‌رقصنداین است حریف ای دل تا باد نپیماییمشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کردکز دست بخواهد شد پایاب شکیبایییا رب به که شاید گفت این نکته که در عالمرخساره به کس ننمود آن شاهد هرجاییساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیستشمشاد خرامان کن تا باغ بیاراییای درد توام درمان در بستر ناکامیو ای یاد توام مونس در گوشه تنهاییدر دایره قسمت ما نقطه تسلیمیملطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرماییفکر خود و رای خود در عالم رندی نیستکفر است در این مذهب خودبینی و خودراییزین دایره مینا خونین جگرم می دهتا حل کنم این مشکل در ساغر میناییحافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمدشادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی