مانیفست ژن ژیان ئازادی - رنسانس سیاسی و اجتماعی

آیا مناطق مختلف ایران باید منتظر قانون اساسی‌ای بمانند که در مرکز نوشته می‌شود، یا باید از هم‌اکنون در مقام بنیان‌گذاران برابر نظم سیاسی آینده وارد میدان شوند؟در این قسمت از «رسم نو»، پویان اصلانی با سیمین صبری، سخنگوی حزب دموکرات آذربایجان، پزشک و متخصص روان‌پزشکی، فمینیست اینترسکشنال و کنشگر حقوق کودک، درباره امکان تدوین قانون اساسی منطقه‌ای برای آذربایجان گفت‌وگو می‌کند.تعریف منطقه و جامعه سیاسی آن، حق زبان مادری و آموزش، تضمین حقوق زنان و گروه‌های کوچک‌تر، تقسیم اختیارات میان منطقه و حکومت سراسری و پاسخ به نگرانی درباره تجزیه ایران از محورهای این برنامه‌اند.پرسش اصلی این است: چگونه می‌توان قدرت را از پایین به بالا توزیع کرد، بدون آنکه سلطه مرکز با سلطه اکثریت منطقه‌ای جایگزین شود؟

چه کسی حق دارد میل، عشق و هویت یک انسان را تعریف کند؟ و تفاوت میان «تحمل‌شدن» و برخورداری از حق برابر چیست؟در این قسمت از «رسم نو»، پویان اصلانی با دکتر شیرین خیام‌باشی، جامعه‌شناس و استادیار دانشگاه متروپولیتن تورنتو، دربارهٔ پژوهش در حال انجام او پیرامون تجربه‌ها و هویت‌های Sapphic ایرانی گفت‌وگو می‌کند.گفت‌وگو از معنای Sapphic و مسئلهٔ زبان و خودنام‌گذاری آغاز می‌شود و به تاریخِ کم‌روایت‌شدهٔ میل و صمیمیت میان زنان، نقش اینترنت و مهاجرت در شناخت هویت، مناسبات خانواده، تجربهٔ دیاسپورا و مرز میان حمایت و کنترل می‌رسد.آیا مهاجرت لزوماً به معنای خروج از سلطه است؟ چرا فرد ممکن است از سوی جامعه «تحمل» شود، اما هنوز از حق برابر برخوردار نباشد؟ و شعار «زن، زندگی، آزادی» چگونه می‌تواند افراد لزبین، دوجنس‌گرا، کوییر، ترنس، غیردودویی و دیگر هویت‌های Sapphic را نیز دربرگیرد؟این گفت‌وگو در ادامهٔ پرسشی است که پروژهٔ «ایران، زندگی و آزادی» دنبال می‌کند: چگونه می‌توان حق را از سطح وعده و پذیرش مشروط، به ضمانتی تبدیل کرد که دولت، خانواده، فرهنگ مسلط یا اکثریت نتوانند آن را خودسرانه پس بگیرند؟دربارهٔ شیرین خیام‌باشی:https://www.torontomu.ca/sociology/people/faculty/shirin-khayambashi/متن مرتبط با حقوق شهروندان LGBTQ+:https://iranlifeandliberty.com/احقاق-حقوق-شهروندان-با-گرایشهای-جنسی-و/«حق، فهرست نیست؛ وضعیتِ خروج از سلطه است»:https://iranlifeandliberty.com/rights-as-an-exit-from-domination/تازه‌ترین مقالهٔ پویان اصلانی در زمانه، «روز صفر، برای فکر کردن دیر است»:https://www.radiozamaneh.com/896154/سایت و آرشیو «رسم نو»:https://iranlifeandliberty.com/podcasts/

توسعهٔ پایدار فقط ساختن سد، جاده، نیروگاه یا افزایش آمار رشد اقتصادی نیست. پرسش اصلی این است: چه کسی تصمیم می‌گیرد، چه کسانی هزینه می‌دهند، و مردم تا چه اندازه می‌توانند در مسیر آیندهٔ خود اثر بگذارند؟در ششمین مانیفست از مجموعهٔ «ژن، ژیان، ئازادی»، پویان اصلانی از پیوند میان توسعه، آزادی و توزیع قدرت می‌گوید. این سخنرانی نشان می‌دهد که یک پروژه ممکن است از نظر فنی بادوام باشد، اما اگر بدون شفافیت، مشارکت مردم، عدالت منطقه‌ای و پاسخ‌گویی اجرا شود، پایدار نیست.در این اپیزود می‌شنوید:• تفاوت میان دوام فنی و پایداری اجتماعی و سیاسی• چرا توسعه بدون آزادی و پاسخ‌گویی می‌تواند به سلطه و نابرابری برسد• نقش مردم در تصمیم‌گیری دربارهٔ آب، انرژی، اشتغال، صنعت و محیط‌زیست• بحران آب، تمرکز قدرت اقتصادی و عدالت میان مناطق• چشم‌اندازی برای بازسازی ایران بر پایهٔ آزادی، عدالت و مسئولیت‌پذیریتوسعه راهی مشترک است؛ مردم باید بتوانند دربارهٔ مسیر، هزینه، سرعت و امکان اصلاح آن تصمیم بگیرند.متن کامل مانیفست ششم: https://iranlifeandliberty.com/manifestos/?manifesto=6

آیا می‌توان به ایران تعلق داشت، اما در برابر دولت و روایت رسمیِ آن تسلیم نشد؟در این قسمت از «رسم نو»، پویان اصلانی با مهتاب دادارصفت محبوب، کنشگر فمینیست و پژوهشگر علوم اجتماعی، دربارهٔ تعلق و عدم تعلق، جنگ، شکاف‌های دیاسپورای ایرانی و سوگِ از دست‌دادنِ یک «ما» گفت‌وگو می‌کند.محورهای گفت‌وگو:• تعلق به دولت، ملت، سرزمین یا یک قرارداد سیاسی• مرز میان دفاع از مردم و دفاع از حکومت• وفاداری اجباری و دوگانهٔ «یا با دولت، یا با دشمن»• استیصال سیاسی و حمایت بخشی از دیاسپورا از مداخلهٔ خارجی• تجربهٔ زنان و افراد کوییر در جنگ و مهاجرت• تعلق انتقادی بر پایهٔ آزادی، برابری و بی‌سلطگیمهتاب محبوب دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی در دانشگاه دویسبورگ–اسن آلمان است. پژوهش او بر تلاقی جنسیت، مهاجرت، هویت و تعلق در دیاسپورای ایرانی تمرکز دارد.نوشتهٔ محوری مهمان:https://disorient.de/magazin/iranian-diaspora-quiet-grief-losing-weمجموعه مقالات:https://theamargi.com/authors/mahtabmahboubآرشیو رسم نو:https://iranlifeandliberty.com/podcasts/

در این قسمت از رسم نو، پویان اصلانی با فریبا محمدی، معاون دبیرکل کومەلە زحمتکشان کردستان، گفت‌وگو می‌کند.موضوع برنامه:از مطالبه تا ساختن کردستان، حق تعیین سرنوشت و ضمانت نهادی در ایران آیندهدر این گفت‌وگو می‌پرسیم:حق تعیین سرنوشت اگر فقط شعار نباشد، ضمانتش چیست؟ آیا فدرالیسم، پارلمان محلی، حق آموزش به زبان مادری، بودجهٔ شفاف، دادگاه مستقل، رسانهٔ محلی، پلیس پاسخ‌گو، حق اعتراض و سازوکار حل اختلاف می‌توانند این حق را واقعی کنند؟همچنین دربارهٔ این ایده صحبت می‌کنیم که کردستان، آذربایجان، بلوچستان، خوزستان و دیگر مناطق ایران بتوانند از همین حالا پیش‌نویس منشور حقوق و حکمرانی منطقه‌ای خود را به‌عنوان یک تمرین مدنی آغاز کنند؛ تا قانون اساسی آیندهٔ ایران نه از بالا، بلکه از دل گفت‌وگوهای عمومی، منطقه‌ای و مشارکتی ساخته شود.در این برنامه همچنین به این پرسش‌ها می‌پردازیم:همکاری تاکتیکی و همکاری استراتژیک میان نیروهای سیاسی چه تفاوتی دارند؟حق تعیین سرنوشت چگونه از شعار به ضمانت نهادی تبدیل می‌شود؟در منشور حکمرانی منطقه‌ای، حقوق زنان، اقلیت‌های درون منطقه، زبان، آموزش، بودجه، امنیت، دادگاه و حق شکایت چگونه باید دیده شود؟چگونه می‌توان از سلطهٔ مرکز عبور کرد، بی‌آنکه سلطهٔ محلی، حزبی، قومی، مذهبی یا مردسالارانه بازتولید شود؟آیا قانون اساسی آیندهٔ ایران می‌تواند از پایین و از دل منشورهای منطقه‌ای شکل بگیرد؟رسم نو برنامه‌ای مستقل با اجرای پویان اصلانی است، با محور:حق | برابری | مطالبهبرای آشنایی بیشتر با پروژه و مانیفست‌ها:Website: https://iranlifeandliberty.comManifestos: https://iranlifeandliberty.com/manifestos/