Lepsze decyzje

Przez większość życia to choroba decydowała, kiedy mam przestać pracować. Kiedy leki zabrały mi przymusowe postoje, okazało się, że nie mam żadnego własnego hamulca.Od urodzenia żyję z hemofilią, a dziś prowadzę firmę technologiczną znajdującą się w rankingach FT1000 i Deloitte 100 dla najszybciej rozwijających się firm w Europie. W tym odcinku opowiadam o trzech rzeczach, które wypracowałem sobie przez lata życia z chorobą, a które to przeniosłem do świata biznesu. W odcinku między innymi:czym jest warunek wyjścia i dlaczego granicę trzeba ustalić, zanim braknie sił,co pokazują badania nad mózgiem po wypaleniu i dlaczego część zmian nie cofa się przez rok czy dwa,dlaczego w gorszym dniu podejmujemy decyzje szybkie i zerojedynkowe, choć wydają nam się wtedy oczywiste,czego lotnictwo nauczyło się o ocenie własnego stanu przed startem,dlaczego model przyznaje nam rację o połowę częściej niż drugi człowiek i co to robi z naszym osądem,ile realnie kosztuje firma, która wisi na jednej osobie.Pełna wersja tekstowa ze wszystkimi źródłami i badaniami: https://trojanczyk.pl/nauki-z-zycia-z-chorobaPowiązane:Każdy z nas ma swoją hemofilię: https://trojanczyk.pl/kazdy-z-nas-ma-swoja-hemofilieQuiet cracking, ukryte wypalenie liderów: https://trojanczyk.pl/quiet-cracking-ciche-pekanieAI mi to podpowiedziało: https://trojanczyk.pl/ai-w-decyzjach-lideraROZDZIAŁY0:00 Wstęp1:41 Hamulec, którego nie zbudowałem14:16 Dzień, w którym nie warto decydować19:54 Firma, w której nie jestem niezbędny24:33 Co budujemy wokół granicy

Pytanie "jak to rozwiązać?" gdzieś po drodze zamienia się w pytanie "o co zapytać?" Cała praca coraz częściej zaczyna się i kończy przy oknie czatu. Układamy możliwie dobre polecenie, a potem oceniamy, czy to, co wróciło, wygląda wystarczająco dobrze, żeby oddać je dalej. Środkowa część, w której człowiek rozumiał problem i stawiał własną hipotezę, wypada, a nam zostaje rola nadzorcy cudzego myślenia. Mam wrażenie, że nasze procesy myślowe zamieniają się na naszych oczach w procesy promptowe, a rekrutacja jest tylko miejscem, w którym widzę to dziś najwyraźniej. To tam po raz pierwszy nie umiałem odróżnić słów kandydata od surowej odpowiedzi, jaką dałaby mi sztuczna inteligencja. W tym odcinku sprawdzam w ośmiu badaniach, co ta zamiana robi z naszą pewnością siebie, kompetencjami i premią za umiejętności.W odcinku m.in.:dlaczego 300 autorów z pomocą Chata GPT napisało lepsze, ale o 10,7% bardziej podobne do siebie historie (Science Advances),odwrócony efekt Dunninga-Krugera: najmocniej przeceniają się ci, którzy czują się najbieglejsi w AI, a większość zadaje czatowi dokładnie jedno pytanie i bierze wynik bez sprawdzenia (Uniwersytet Aalto),sufler AI na rozmowach rekrutacyjnych, z którym zetknąłem się osobiście, i dane o podwojeniu tego zjawiska w pół roku,dlaczego początkujący konsultanci poprawili się o 34%, a najlepsi prawie wcale, i co to robi z premią za umiejętności,dlaczego najtańszym konkurentem pracownika staje się firmowy abonament na AI, skoro pensja nawet młodszego specjalisty to równowartość kilkudziesięciu takich abonamentów,eksperyment, w którym podpowiedź AI sprawiła, że „nie wiem" mówiło już tylko 3% badanych zamiast 44%,badanie, które daje nadzieję: myślenie działa jak mięsień i działa to w obie strony przez całe życie.Artykuł ze wszystkimi źródłami: trojanczyk.pl/procesy-promptowe-zamiast-myslowych

„Nie, wszystko w porządku” kończy niezręczną chwilę w kilka sekund i niczym nie grozi. Szczera odpowiedź otwiera konflikt z człowiekiem, z którym jutro znowu siada się do pracy.Znajoma menadżerka dostała z anonimowych ankiet druzgocący obraz swojej pracy. Zamiast mu uwierzyć, przeszła się po firmie i pytała ludzi twarzą w twarz, czy mają z nią problem. Niemal wszyscy zaprzeczyli. W tym odcinku opowiadam jej historię i sprawdzam w badaniach, dlaczego zapytani wprost mówimy grzeczne kłamstwa, a prawda o nas samych przychodzi tylko okrężną drogą.W odcinku m.in.:dlaczego trudny feedback aż prosi się o sprawdzenie u źródła i czemu to zwykle zły pomysł,efekt MUM, czyli ponad pięćdziesiąt lat badań nad trzymaniem języka za zębami,155 osób widziało problem na twarzy rozmówczyni, powiedziały o nim cztery,ślepa plamka: jak umysł zamalowuje to, czego o sobie nie widzimy,strzelanie do posłańca, czyli dlaczego najwięcej złości zbiera ten, kto przyniósł wieści,jak sam zbieram anonimowy feedback o sobie i czemu proszę o radę zamiast o ocenę.Artykuł ze wszystkimi źródłami: [link do artykułu]Powiązane teksty:Ludzie, którzy naprawdę nas znają. O konstruktywnym feedbackuJak budować zaufanie w zespoleSamoświadomość lidera#feedback #szczeryFeedback #efektMUM #zaufanie #ankieta360 #przywodztwo #lepszeDecyzje #slepaPlamka #informacjaZwrotna

Stoisz na pustym lotnisku, przed Tobą zygzak barierek, a w kolejce nikt nie czeka. Przejdziesz na wprost, czy grzecznie obejdziesz węża z taśm, którego nikt już nie zdejmuje, bo tłum dawno się rozszedł?W tym odcinku rozkładam na części pierwsze coś, co robimy wszyscy, codziennie i prawie nigdy tego nie zauważamy. Kiedy chcemy coś poprawić, prawie zawsze coś dodajemy, zamiast odjąć. Okazuje się, że to nie lenistwo ani zła wola, tylko sposób, w jaki działa nasz umysł. A u kogoś, kto podejmuje decyzje za całą firmę, ta skłonność robi się najdroższa.W odcinku m.in.:dlaczego mózg w ogóle nie wystawia odejmowania jako opcji (eksperyment z klockami, Nature 2021)czemu lider jest premiowany za dokładanie, a karany za odejmowaniejak po cichu rosną firmowe spotkania i ile to realnie kosztujedlaczego to samo cięcie raz daje 5%, a raz 40%kiedy „upraszczanie" jest pułapką i czego nie wolno zdejmowaćdlaczego dodawanie kontroli to ten sam odruch, tylko ubrany w słowo „bezpieczeństwo"Pełny artykuł ze źródłami na trojanczyk.pl

„Siedziałem nad tym z Claude'em" zaczyna dziś robić to, co kiedyś robiło „McKinsey to rekomendował".AI w decyzjach lidera przestaje być tylko narzędziem do szybszej pracy. Coraz częściej staje się sposobem na to, żeby rozłożyć ciężar odpowiedzialności za to, co myślimy i co potem zrobimy. Opowiadam w tym odcinku, jak granica między wsparciem w myśleniu a oddaniem własnego osądu zaciera się tak niezauważalnie, że pierwszą osobą, która to dostrzega, nie jesteśmy my sami, tylko ktoś, kto siedzi obok.W odcinku m.in.:model liczy prawdopodobieństwo następnego słowa, a nie prawdęco tak naprawdę znaczy przycisk „zdecyduj za mnie"majowe orzeczenie sądu federalnego, w którym „algorytm to sugerował" przestało być obronązespół traci zaufanie do lidera, który chowa się za AI przy trudnych decyzjachjeden prosty nawyk przed użyciem AI w decyzji, który chroni własny osądPełny artykuł ze źródłami i badaniami na trojanczyk.plRozdziały:0:00 Intro0:11 Powitanie i wprowadzenie1:19 Maszyna liczy prawdopodobieństwo, nie prawdę4:01 Kiedy „algorytm to sugerował" przestaje być obroną5:22 Dziesiątki stron, których nikt nie czyta6:37 Ludzie widzą, kiedy lider się chowa7:44 Czego tam naprawdę szukam9:23 Jak nie oddać AI własnego osądu10:12 Zakończenie