صدای بی ادعا

یه زمانیفکر می‌کردماگه کسی ناراحت شد،حتماً من اشتباه کردم.اگه کسی فاصله گرفت،لابدمن کافی نبودم.امروزاین‌طور فکر نمی‌کنم.بعضی آدم‌هافقط تا جایی می‌موننکه توخودت نباشی.من دیگهخودم روکوچک نمی‌کنمکه کسیراحت‌تر بمونه.اگه قراره برن،برن.منقرار نیستهمه روراضی نگه دارم

یه زمانی فکر می‌کردمباید همه‌چیز رو بفهممتا آدم خوبی باشم.باید همه رو درک کنم.باید همه رو تحمل کنم.اشتباه می‌کردم.فهمیدنبا پذیرفتنفرق داره.من می‌تونم بفهممچرا کسی این‌طوره،ولی هنوزانتخاب کنمکنارش نباشم.این بی‌رحمی نیست.اینمراقبته.از خودم

بعضی‌ها فکر می‌کننآدم‌ها عوض می‌شن.من فکر می‌کنمآدم‌هادقیق‌تر می‌شن.کمتر توضیح می‌دن.کمتر انرژی می‌ذارن.کمتر خودشو‌ن رو خرج می‌کنن.نه از روی بی‌احساسی،از روی فهم.من دیگهبرای همه در دسترس نیستم.نه چون خاص شدم،چون فهمیدمکجاهاخودم روگم می‌کنم.این عوض شدن نیست.اینانتخابه

یه جایی توی زندگیمی‌فهمیکه قراره خودتخودت رو جمع کنی.نه با حرف‌های قشنگ.نه با امید الکی.با واقعیت.اینکه شایدهیچ‌کس نیاد دستت رو بگیره.و اینترسناک نیست.اینبلوغه.از وقتی اینو فهمیدمکمتر ناامید شدم.چون دیگهمنتظر کسی نیستمکه نجاتم بده.فقطهر روزیکمخودم رونگه می‌دارم

این یکی قراره آروم‌تر باشه.نه دردناک، نه شعاری.فقط راست.یه جایی توی زندگیمی‌رسی به نقطه‌ای کهدیگه حوصله توضیح دادن نداری.نه اینکه چیزی برای گفتن نباشه،فقط خسته‌ایاز اینکه مدام ثابت کنی«حق داری» این‌جوری باشی.حق داریخسته باشی.حق داریهمه جواب‌ها رو نداشته باشی.من اینجا نیستمکه قانع‌ت کنم.اینجا هستمکه بگملازم نیست همیشهدفاع کنی از خودت