در من، پیش از من

در این قسمت از «در من، پیش از من»، از اشتیاقِ داشتن یک همراه و الگوهایی حرف می‌زنیم که گاهی در انتخاب‌هامون تکرار می‌شن؛ از رابطه‌مون با خودمون و خالق، تا صداقت و آمادگی برای ساختن یک رابطه‌ی متقابل.مکثی برای دیدن اینکه با چه احساسی به سمت عشق می‌ریم و چطور می‌تونیم به دیگری نزدیک بشیم، بدون اینکه از خودمون دور بشیم.

گاهی فکر می‌کنیم خودمون رو شناختیم، تا وقتی یک رابطه، بخشی از ما رو آشکار می‌کنه که در تنهایی نمی‌دیدیم.در این اپیزود از «در من، پیش از من»، از خلوت و فرصتی که برای شنیدنِ صدای خودمون می‌سازه حرف می‌زنم؛ و از رابطه‌هایی که شناختِ ما رو واردِ زندگی می‌کنن؛ با شریکِ عاطفی، مادر و پدر، دوست یا شریکِ کاری.از تجربه‌ی خودم در تنهایی و مواجهه با الگوهای قدیمی می‌گم؛ از مکث کردن، پذیرفتنِ سهمِ خودمون و تمرینِ انتخابی تازه، بدون اینکه مرزهامون رو فراموش کنیم.دعوتی برای موندن با این سؤال:
کدوم چیزی رو درباره‌ی خودم فهمیدم، که هنوز در رفتارم زندگی نکردم؟

گاهی بعد از مدت‌ها کار کردن روی خودمون، یک احساس قدیمی دوباره برمی‌گرده و با خودمون می‌گیم…یعنی هنوز هیچ‌چیز تغییر نکرده؟ توی این قسمت از «در من، پیش از من»، از لحظه‌هایی حرف می‌زنیم که دردِ آشنا سر می‌رسه؛ از توقعی که داریم همیشه آروم و آگاه باشیم، و از تغییرهای کوچکی که شاید به چشم نیان، اما در انتخاب‌ها و رفتارمون با خودمون دیده می‌شن.برگشتنِ یک احساس، تمام راهی رو که اومدیم پاک نمی‌کنه. شاید این بار بتونیم از خودمون بپرسیم…وقتی دوباره سخت می‌شه، چطور می‌خوام کنار خودم بمونم؟

هرچه خودمون رو بیشتر می‌شناسیم، چه چیزی در انتخاب‌های عاشقانه‌مون تغییر می‌کنه؟ چطور می‌تونیم به کسی نزدیک بشیم و همچنان به خودمون وفادار بمونیم؟در این قسمت، از خودشناسی، حرمتِ تنهایی و مسئولیتِ دوست داشتن حرف می‌زنیم؛ از رابطه‌ای که در اون، برای نیازها، آزادی و رشدِ هر دو نفر جا هست. دعوتی برای مکث و دیدنِ خودمون در آینه‌ی رابطه.

در این اپیزود درباره‌ی انسان و مسیر بی‌پایان شناخت خودش حرف می‌زنم….درباره‌ی لایه‌هایی که هر روز در ما آشکار می‌شوند و از ما می‌خواهند دوباره نگاه کنیم، دوباره سؤال بپرسیم، بعضی چیزها را بشکنیم و از نو بسازیم.این اپیزود دعوتی‌ست برای باز گذاشتن درِ ندانستن…برای پذیرفتن اینکه ما موجوداتی ثابت نیستیم و همیشه در حال شدنیم